Lauren Bacall

thumbnail for this post


Lauren Bacall

  • Aktorka
  • modelka

Lauren Bacall (/ bəˈkɔːl /; ur. Betty Joan Perske; 16 września 1924-12 sierpnia 2014), amerykańska aktorka. Została okrzyknięta 20. największą kobiecą gwiazdą klasycznego kina hollywoodzkiego przez Amerykański Instytut Filmowy, aw 2009 roku otrzymała Nagrodę Honorową Akademii od Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej za jej wkład w Złoty Wiek filmu. Była znana ze swojego charakterystycznego głosu i zmysłowego wyglądu.

Bacall rozpoczęła karierę jako modelka, zanim zadebiutowała jako główna dama w filmie Mieć i nie mieć (1944) w wieku 19 lat kontynuowała występy w filmie noir, występując z Humphreyem Bogartem w The Big Sleep (1946), Dark Passage (1947) i Key Largo (1948) i zagrała w komediach romantycznych How to Marry a Millionaire (1953) z Marilyn Monroe i Betty Grable oraz Designing Woman ( 1957) z Gregorym Peckiem. Zagrała z Johnem Waynem w jego ostatnim filmie The Shootist (1976) na osobistą prośbę Wayne'a. Pracowała także na Broadwayu w musicalach, zdobywając nagrody Tony za Applause (1970) i ​​ Woman of the Year (1981). Zdobyła Złoty Glob i była nominowana do Oscara za rolę w filmie Lustro ma dwie twarze (1996).

Spis treści

  • 1 Wczesne życie
  • 2 Wczesna kariera i modelarstwo
  • 3 Hollywood
    • 3,1 lata 50.
    • 3,2 lata 60. i 70.
  • 4 Późniejsza kariera
  • 5 Życie osobiste
    • 5.1 Relacje i rodzina
    • 5.2 Poglądy polityczne
  • 6 śmierci
  • 7 Filmografia
  • 8 występów radiowych
  • 9 wyróżnień
  • 10 książek
  • 11 W kulturze popularnej
    • 11,1 Film
    • 11,2 Telewizja
    • 11,3 Animacja
    • 11,4 Muzyka
    • 11,5 Książki
    • 11.6 Imiennik Wysp Marshalla
  • 12 Zobacz także
  • 13 Notatki
  • 14 Bibliografia
  • 15 źródeł
  • 16 linków zewnętrznych
  • 3,1 lata 50.
  • 3,2 lata 60. i 70.
  • 5.1 Relacje i rodzina
  • 5.2 Poglądy polityczne
  • 11.1 Film
  • 11.2 Telewizja
  • 11.3 Animacja
  • 11.4 Muzyka
  • 11.5 Książki
  • 11.6 Imiennik z Wysp Marshalla

Wczesne życie

Lauren Bacall urodziła się jako Betty Joan Perske 16 września 1924 r. W Bronksie w Nowym Jorku, jedyne dziecko Natalie ( z domu Weinstein), sekretarki, która później zgodnie z prawem zmieniła swoje nazwisko na Bacal i Williama Perske, który pracował w sprzedaż. Oboje jej rodzice byli Żydami. Jej matka wyemigrowała z Iași, Królestwa Rumunii, przez Ellis Island. Jej ojciec urodził się w New Jersey, z rodziców, którzy urodzili się w Wołożynie, ważnym centrum żydowskiego życia na dzisiejszej Białorusi.

Rodzina Bacall przeniosła się wkrótce po jej narodzinach na Brooklyn's Ocean Parkway. Pieniądze od zamożnej rodziny pozwoliły Bacall pójść do szkoły w Highland Manor Boarding School for Girls w Tarrytown w stanie Nowy Jork, prywatnej szkole z internatem założonej przez filantropa Eugene'a Heitlera Lehmana oraz w Julia Richman High School na Manhattanie.

Rodzice Bacall rozwiedli się, gdy miała pięć lat, po czym nie widywała już swojego ojca. Później przyjęła rumuńską formę nazwiska swojej matki, Bacall. Bacall była blisko z matką, która ponownie wyszła za mąż za Lee Goldberga i zamieszkała w Kalifornii po tym, jak Bacall została gwiazdą filmową.

Przez swojego ojca była krewną Shimona Peresa (z domu Szymon Perski), ósmego Premier Izraela i dziewiąty prezydent Izraela. Peres przypisał źródło twierdzenia o pokrewieństwie z Bacallem i powiedział, że nic o tym nie wiedział, dopóki mu nie powiedziała.

Wczesna kariera i modeling

W 1941 roku Bacall brał lekcje w amerykańskim Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku, gdzie była koleżanką z klasy Kirka Douglasa, pracując jako woźnica teatralna w St. James Theatre i modelka.

Zadebiutowała na Broadwayu w 1942 roku. w wieku 17 lat jako spacerowicz w Johnny 2 X 4 . Mieszkała już z matką przy 75 Bank Street, aw 1942 roku została koronowana na Miss Greenwich Village.

Jako nastoletnia modelka pojawiła się na okładce Harper's Bazaar , a także w magazynach takich jak Vogue . W artykule w czasopiśmie Life z 1948 roku wspomniano o jej „kocim wdzięku, jasnobrązowych włosach i niebiesko-zielonych oczach”.

Chociaż Diana Vreeland jest często uznawana za odkrycie Bacall w przypadku Harper's Bazaar w rzeczywistości Nicolas de Gunzburg przedstawił 18-latkowi Vreeland. Po raz pierwszy spotkał Bacalla w Tony's, klubie we wschodnich latach pięćdziesiątych. De Gunzburg zasugerował Bacallowi, aby następnego dnia zatrzymał się w jego biurze Bazaar . Następnie przekazał swoje znalezisko Vreelandowi, który zorganizował dla Louise Dahl-Wolfe zdjęcie Bacall w Kodachrome na okładkę z marca 1943 roku.

Okładka Harper's Bazaar zwróciła uwagę „Slim” Keith, żony hollywoodzkiego producenta i reżysera Howarda Hawksa. Namówiła męża, aby Bacall zrobił test ekranowy do swojego nadchodzącego filmu Mieć i nie mieć . Hawks poprosił swoją sekretarkę, aby dowiedziała się więcej na jej temat, ale sekretarz źle zrozumiał i wysłał Bacallowi bilet na przesłuchanie do Hollywood.

Hollywood

Po spotkaniu z Bacallem w Hollywood Hawks Natychmiast podpisał z nią siedmioletni kontrakt, z tygodniową pensją w wysokości 100 dolarów i osobiście zaczęła zarządzać swoją karierą. Zmienił jej imię na Laura, a ona wybrała „Bacall”, wariant panieńskiego nazwiska jej matki, jako swoje pseudonim na ekranie. Slim Hawks wzięła również Bacall pod swoje skrzydła, ubierając Bacall stylowo i prowadząc ją w kwestiach elegancji, manier i gustu. Na sugestię Hawks Bacall została również wyszkolona, ​​aby jej głos był niższy i głębszy, zamiast normalnego wysokiego, nosowego głosu. Hawks kazał jej - pod okiem trenera głosowego - obniżyć ton głosu. W ramach swojego szkolenia musiała codziennie godzinami wykrzykiwać wersety Szekspira. Jej wzrost, wynoszący 1,74 m, niezwykły wśród młodych aktorek w latach czterdziestych i pięćdziesiątych, również pomógł jej się wyróżnić. Większość krytyków opisała jej głos jako „zadymiony, seksualny ryk” oraz „gardłowy mruczenie”.

Podczas testów ekranowych dla Mieć i nie mieć (1944) Bacall była tak zdenerwowana, że ​​aby zminimalizować jej drżenie, przycisnęła brodę do piersi, spojrzała w kamerę i podniosła oczy. Ten efekt, który stał się znany jako „The Look”, stał się kolejnym znakiem rozpoznawczym Bacall, wraz z jej zmysłowym głosem.

Bohater Bacall w filmie użył pseudonimu Slim Hawks „Slim”, a Bogart użył Howarda Przezwisko Hawksa „Steve”. Według Bacalla chemia na planie między nimi była natychmiastowa. Ona i Bogart, która była wówczas małżeństwem Mayo Methota, po kilku tygodniach od kręcenia filmu rozpoczęli romantyczny związek.

Rola Bacall w scenariuszu była pierwotnie znacznie mniejsza, ale podczas kręcenia jej rola była wielokrotnie poprawiana. aby rozszerzyć go na główną rolę, którą stał się w wydanym filmie. Po wydaniu, Mieć i nie mieć katapultowało Bacall do natychmiastowej sławy, a jej występ stał się kamieniem węgielnym jej wizerunku gwiazdy, którego wpływ rozszerzył się na szeroko pojętą kulturę, a nawet wpłynął na modę, a także twórcy filmowi i inni aktorzy.

Warner Bros. uruchomił szeroko zakrojoną kampanię marketingową, aby promować obraz i uczynić Bacall gwiazdą filmową. W ramach działań public relations Bacall złożył wizytę w National Press Club w Waszyngtonie 10 lutego 1945 r. To tam agent prasowy Bacall, szef ds. Reklamy w Warner Bros. Charlie Enfield, zapytał 20- roczny Bacall, który usiadł na fortepianie, podczas gdy wiceprezydent USA Harry S. Truman grał.

Po Mieć i nie mieć Bacall był widziany u boku Charlesa Boyera w Poufny agent (1945), który został źle przyjęty przez krytyków. Według jej własnych szacunków mogło to spowodować znaczne szkody w jej karierze, ale jej następny występ jako tajemniczej, kwaśnej Vivian Rutledge w filmie Hawksa noir Wielki sen (1946), z udziałem Bogarta , zapewniła szybkie odrodzenie kariery.

Wielki sen położył podwaliny pod jej status ikony filmu noir. Przez resztę swojej kariery była silnie związana z tym gatunkiem i często występowała jako wariacja na temat niezależnej i zmysłowej femme fatale postaci Vivian, którą grała w filmie. Jak opisał filmoznawca Joe McElhaney, „Vivian wykazuje niemal całkowitą panowanie nad ruchem i gestami. Nigdy się nie czołga”.

Bacall zagrała z Bogartem w dwóch kolejnych filmach. W Dark Passage (1947), innym filmie noir, zagrała enigmatyczną artystkę z San Francisco. „Panna Bacall ... jako dziewczyna o bystrych oczach i wie, czego chce, generuje całkiem spory nacisk” - napisała Bosley Crowther z The New York Times o swoim występie. Bacall pojawił się w melodramatycznym, suspensywnym filmie Johna Hustona Key Largo (1948) z Bogartem, Edwardem G. Robinsonem i Lionelem Barrymore. W filmie, według krytyczki filmowej Jessiki Kiang, „Bacall wnosi krawędź ambiwalencji i niezależności do roli, która sprawia, że ​​jej postać jest o wiele bardziej interesująca niż została napisana”.

Lata 50-te

Bacall odrzuciła scenariusze, które nie uważała za interesujące, i tym samym zyskała reputację trudnej. Mimo to jeszcze bardziej umocniła swój status gwiazdy w latach pięćdziesiątych, występując jako główna dama w serii filmów, które zdobyły przychylne recenzje.

Bacall została obsadzona u boku Gary'ego Coopera w filmie Bright Leaf (1950). W tym samym roku zagrała dwulicową femme fatale w Young Man with a Horn (1950), musicalu jazzowym z udziałem Kirka Douglasa, Doris Day i Hoagy Carmichael.

W latach 1951-1952 Bacall zagrała wraz z Bogartem w konsorcjalnym, przygodowym serialu radiowym Bold Venture .

Zagrała w pierwszej komedii CinemaScope Jak to Marry a Millionaire (1953), przebój krytyków i kasjerów. Wyreżyserowana przez Jeana Negulesco, z udziałem Marilyn Monroe i Betty Grable, Bacall otrzymała pozytywne opinie za swoją karierę jako dowcipna poszukiwaczka złota, Schatze Page. „Pierwsze zaszczyty za szerzenie radości przypadają pannie Bacall” - napisał Alton Cook w New York World-Telegram & amp; Słońce . „Najbardziej inteligentna i drapieżna z całej trójki, przejmuje pełną kontrolę nad każdą sceną dzięki swemu kwaśnemu przedstawianiu złośliwie dowcipnych wersów.”

Po sukcesie How to Marry a Millionaire , zaproponowano jej, ale odmówiła, przy wsparciu Bogarta, upragnione zaproszenie od Chińskiego Teatru Graumana, by odcisnąć swoje dłonie i odciski stóp na zacementowanym dziedzińcu teatru. W tamtym czasie czuła, że ​​„każdy, kto ma wernisaż, mógłby być tam reprezentowany, standardy zostały tak obniżone” i nie czuła, że ​​osiągnęła jeszcze status wielkiej gwiazdy, przez co jest niegodna tego zaszczytu: „Chcę czuć, że zasłużyłem na swoje miejsce dzięki temu, co wyprodukowała moja firma. ”: 236

Bacall miał wtedy kontrakt z 20th Century Fox. Podążając za Jak poślubić milionera , pojawiła się w kolejnej komedii CinemaScope w reżyserii Jeana Negulesco, Woman's World (1954), która nie dorównała sukcesowi kasowemu swojej poprzedniczki .

Telewizyjna wersja wczesnego sukcesu filmowego Bogarta, The Petrified Forest (1955), została wystawiona jako odcinek na żywo Producers 'Showcase , cotygodniowa dramatyczna antologia, w której Bogart ponownie zagrał Duke Mantee, Henry Fonda jako Alan i Bacall jako Gabrielle, role pierwotnie grane w filmie z 1936 roku przez Leslie Howard i Bette Davis. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych Bacall przekazał jedyny znany kineskop z występu z 1955 r. Muzeum Telewizji i; Radio (obecnie Paley Center for Media), gdzie jest zarchiwizowane do oglądania w Nowym Jorku i Los Angeles.

Bacall zagrał w dwóch filmach fabularnych, The Cobweb i Blood Alley , które zostały wydane w 1955 roku. Akcja The Cobweb w reżyserii Vincente Minnelli rozgrywa się w szpitalu psychiatrycznym, w którym postać Bacall pracuje jako terapeuta. Była to jej druga współpraca z Charlesem Boyerem, aw filmie zagrali także Richard Widmark i Lillian Gish. „W tych jedynych dwóch naprawdę sympatycznych rolach pan Widmark jest doskonały, a Miss Bacall sprytnie zagrywa” - napisał krytyk The New York Times .

Wielu badaczy filmu uważa, że ​​ Napisane on the Wind (1956) w reżyserii Douglasa Sirka jako przełomowy melodramat. Występując z Rockiem Hudsonem, Dorothy Malone i Robertem Stackiem, Bacall grała kobietę kariery, której życie zostało niespodziewanie odwrócone przez rodzinę magnatów naftowych. Bacall napisała w swojej autobiografii, że niewiele myśli o swojej roli, ale recenzje były przychylne. Jak napisał Variety , „Bacall silnie zarejestruje się jako rozsądna dziewczyna ogarnięta szaleństwem rodziny olejków”.

Walcząc w domu z Bogartem chorym na nieuleczalnego raka przełyku, Bacall zagrał z Gregory Peck w Designing Woman (1957) do solidnych recenzji. Komedia muzyczna była jej drugim filmem fabularnym z reżyserem Vincente Minnelli i została wydana w Nowym Jorku 16 maja 1957 roku, cztery miesiące po śmierci Bogarta 14 stycznia.

Bacall wystąpiła w dwóch kolejnych filmach w latach pięćdziesiątych: Wyreżyserowany przez Jeana Negulesa melodramat The Gift of Love (1958), w którym zagrał u boku Roberta Stacka; oraz brytyjski film przygodowy North West Frontier (1959), który był przebojem kasowym.

1960 i 1970

Bacall był widziany tylko w kilka filmów z lat 60. Zagrała na Broadwayu w filmie Goodbye, Charlie w 1959 roku, a następnie odniosła sukces na scenie w filmie Cactus Flower (1965), Applause (1970) i ​​ Kobieta roku (1981). Zdobyła nagrody Tony za występy w dwóch ostatnich.

Aplauz to muzyczna wersja filmu Wszystko o Ewie , w którym Bette Davis miała wystąpiła jako diva sceniczna Margo Channing. Według autobiografii Bacall, ona i dziewczyna w 1940 roku wygrali okazję spotkać się ze swoją idolką Bette Davis w hotelu Davisa. Wiele lat później Davis odwiedził Bacall za kulisami, aby pogratulować jej występu w Aplauzie . Davis powiedział Bacallowi: „Jesteś jedyną osobą, która mogłaby odegrać tę rolę”.

Kilka filmów, które Bacall nakręciło w tym okresie, to pojazdy gwiazd, takie jak Seks i samotna dziewczyna (1964) z Henry Fondą, Tonym Curtisem i Natalie Wood; Harper (1966) z Paulem Newmanem, Shelley Winters, Julie Harris, Robertem Wagnerem i Janet Leigh; oraz Murder on the Orient Express (1974), z Ingrid Bergman, Albertem Finneyem, Vanessą Redgrave, Martinem Balsamem i Seanem Connery.

W 1964 roku zagrała w dwóch odcinkach filmu Mr. Broadway : najpierw w „Take a Walk Through a Cemetery” z ówczesnym mężem, Jasonem Robardsem Jr., a później jako Barbara Lake w odcinku „Something to Sing About”, w którym zagrała u boku przyszłego Balsama.

Bacall za swoją pracę w teatrze w Chicago zdobyła nagrodę Sarah Siddons w 1972 i ponownie w 1984.

W 1976 roku zagrała z Johnem Wayne'em w The Strzelec . Obaj zostali przyjaciółmi, pomimo znaczących różnic politycznych między nimi. Pracowali także razem w Blood Alley (1955).

Późniejsza kariera

Bacall pojawił się w gwiezdnym pojeździe The Fan premiera w 1981 roku. Film otrzymał mieszane recenzje, ale jej kreacja spotkała się z przychylnym przyjęciem. Magazyn Variety napisał, że Bacall i reżyser Edward Bianchi „sprawiają, że widzowie dbają o to, co stanie się” z jej postacią.

Bacall pojawiła się w filmie Roberta Altmana Zdrowie ( 1980) i Spotkanie ze śmiercią Michaela Winnera (1988). Zagrała małą rolę w filmie Misery (1990), w którym zagrali Kathy Bates i James Caan.

Była nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie Lustro ma dwie twarze (1996), jej pierwsza nominacja po ponad 50-letniej karierze. Zdobyła już Złoty Glob i powszechnie oczekiwano, że zdobędzie Oscara, ale przegrała z Juliette Binoche w kategorii The English Patient .

Bacall otrzymała wyróżnienie Kennedy Center Honors w 1997 roku, W 1999 roku została wybrana przez Amerykański Instytut Filmowy jako jedna z 25 najważniejszych kobiecych gwiazd filmowych w historii. Jej kariera filmowa przeżyła coś w rodzaju renesansu, a jej występy w głośnych projektach, takich jak Dogville (2003) i Narodziny (2004), wzbudziły szacunek. Nicole Kidman oraz w Ruchomy zamek Hauru (2004) jako Witch of the Waste. Była główną aktorką w filmie Paula Schradera The Walker (2007).

W 1999 roku Bacall zagrała na Broadwayu we wznowieniu sztuki Noëla Cowarda Waiting in the Wings . Jej przedsięwzięcia handlowe w 2000 roku obejmowały bycie rzecznikiem sieci dyskontów Tuesday Morning i produkcję linii biżuterii z Weinman Brothers. Była także rzecznikiem celebrytów kawy High Point i karmy dla kotów Fancy Feast. W marcu 2006 roku była na 78. dorocznej ceremonii rozdania Oscarów, przedstawiając montaż filmowy poświęcony filmowi noir. Wystąpiła epizodycznie jako siebie w The Sopranos w odcinku „Luxury Lounge” z kwietnia 2006 roku, podczas którego została napadnięta przez Christophera Moltisantiego (Michael Imperioli).

We wrześniu 2006 roku Bryn Mawr College przyznał Bacall medal im. Katharine Hepburn, który wyróżnia „kobiety, których życie, praca i wkład uosabiają inteligencję, zapał i niezależność” Hepburn. Wygłosiła przemówienie podczas nabożeństwa żałobnego Arthura M. Schlesingera juniora w Reform Club w Londynie w czerwcu 2007 roku. Ukończyła swoją rolę w The Forger w 2009 roku. The Academy of Motion Picture Arts and Firma Sciences przyznała jej Honorową Nagrodę Akademii podczas inauguracyjnego rozdania nagród Governors w dniu 14 listopada 2009 r.

W lipcu 2013 r. Bacall wyraził zainteresowanie filmem Trouble Is My Business . W listopadzie dołączyła do angielskiej obsady dub voice do filmu animowanego StudioCanal Ernest & amp; Celestine . Jej ostatnia rola miała miejsce w 2014 roku, gościnnie występując w odcinku Family Guy „Mom's the Word”.

Życie osobiste

Relacje i rodzina

21 maja 1945 r. Bacall poślubił Humphreya Bogarta. Ich ślub i miesiąc miodowy odbyły się na farmie Malabar w Lucas w stanie Ohio, wiejskiej rezydencji laureata nagrody Pulitzera Louisa Bromfielda, bliskiego przyjaciela Bogarta. Była żoną Bogarta do jego śmierci w 1957 roku.

Podczas kręcenia filmu Afrykańska królowa (1951) Bacall i Bogart zaprzyjaźnili się z Katharine Hepburn i Spencer Tracy. Zaczęła mieszać się w kręgach niedziałających, zaprzyjaźniając się z historykiem Arthurem Schlesingerem Jr. i dziennikarzem Alistairem Cooke. W 1952 roku wygłosiła przemówienia wyborcze dla kandydata na prezydenta Demokratów, Adlai Stevensona. Wraz z innymi postaciami z Hollywood, Bacall był silnym przeciwnikiem makkartyzmu.

Bacall miał związek z Frankiem Sinatrą po śmierci Bogarta. Podczas wywiadu z Robertem Osborne'em z Turner Classic Movies Bacall stwierdziła, że ​​zakończyła romans, ale w swojej autobiografii Lauren Bacall by Myself napisała, że ​​Sinatra nagle zakończył związek po tym, jak zdenerwowała się, że jego małżeństwo propozycja wyciekła do prasy, wierząc, że Bacall jest odpowiedzialny. Jednak Bacall stwierdza w Lauren Bacall by Myself , że kiedy wyszła ze swoim przyjacielem Irvingiem „Swifty” Lazarem, napotkali plotkarską publicystkę Louellę Parsons, której Lazar ujawnił wiadomości. Bacall napisał w By Myself , że Sinatra poznał prawdę dopiero po latach.

Bacall spotkał się wtedy i rozpoczął związek z Jasonem Robardsem. Ich małżeństwo miało pierwotnie odbyć się w Wiedniu w Austrii 16 czerwca 1961 roku; plany zostały jednak odłożone na półkę po tym, jak władze austriackie odmówiły paru pozwolenia na zawarcie małżeństwa. Odmówiono im małżeństwa również w Las Vegas w stanie Nevada. 4 lipca 1961 roku para pojechała do Ensenady w Meksyku, gdzie się pobrali. Para rozwiodła się w 1969 roku. Według autobiografii Bacalla rozwiodła się ona z Robardsem głównie z powodu jego alkoholizmu.

Bacall miał dwoje dzieci z Bogartem i jedno z Robardsem. Syn Stephen Humphrey Bogart (ur. 6 stycznia 1949 r.) To producent wiadomości, dokumentalista i autor nazwany na cześć postaci Bogarta z filmu Mieć i nie mieć . Ich córka Leslie Howard Bogart (ur. 23 sierpnia 1952) nosi imię aktora Leslie Howard. Pielęgniarka i instruktorka jogi, jest żoną Ericha Schiffmanna. W swoich wspomnieniach z 1995 roku Stephen Bogart napisał: „Moja matka była nieaktualną Żydówką, a mój ojciec wygasłym episkopalem” i że on i jego siostra zostali wychowani na episkopalne „, ponieważ moja matka uważała, że ​​to ułatwi życie Leslie i mnie te powojenne lata ”. Sam Robards (urodzony 16 grudnia 1961 r.), Syn Bacalla z Robardsem, jest aktorem.

Bacall napisał dwie autobiografie, Lauren Bacall autorstwa Myself (1978) i Now (1994). W 2006 roku pierwszy tom Lauren Bacall by Myself został przedrukowany jako By Myself and Then Some z dodatkowym rozdziałem.

W wywiadzie z 1996 roku, Bacall, zastanawiając się nad swoim życiem, powiedziała prowadzącemu wywiad Jeremy Isaacs, że miała szczęście:

Miałem wspaniałe małżeństwo, mam troje wspaniałych dzieci i czworo wnucząt. Wciąż żyję. Nadal mogę funkcjonować. Nadal mogę pracować ... Po prostu nauczysz się radzić sobie ze wszystkim, z czym musisz sobie poradzić. Dzieciństwo spędziłem w Nowym Jorku, jeżdżąc metrem i autobusami. Wiesz, czego się uczysz, jeśli jesteś nowojorczykiem? Świat nie jest ci nic winien.

Poglądy polityczne

Bacall była zagorzałą liberalną demokratką i wielokrotnie głosiła swoje poglądy polityczne. Bacall i Bogart byli wśród około 80 hollywoodzkich osobistości, którzy wysłali telegram w proteście przeciwko śledztwom Komisji ds. Działalności Antyamerykańskiej Izby Reprezentantów podejrzanych o przywiązanie do komunizmu. W telegramie napisano, że badanie przekonań politycznych jednostek narusza podstawowe zasady amerykańskiej demokracji. W październiku 1947 Bacall i Bogart udali się do Waszyngtonu wraz z wieloma innymi gwiazdami Hollywood w grupie, która nazywała się Komitetem Pierwszej Poprawki (CFA), w skład której wchodzili także Danny Kaye, John Garfield, Gene Kelly, John Huston, Ira Gershwin i Jane Wyatt.

Pojawiła się wraz z Humphreyem Bogartem na zdjęciu wydrukowanym na końcu artykułu, który napisał, zatytułowanego „Nie jestem komunistą”, w wydaniu Photoplay , napisany w celu przeciwdziałania negatywnemu rozgłosowi wynikającemu z jego wystąpienia przed komisją Izby. Bogart i Bacall zdystansowali się od hollywoodzkiej dziesiątki i powiedzieli: „Jesteśmy mniej więcej tak samo przychylni komunizmowi, jak J. Edgar Hoover”.

Bacall prowadził kampanię na rzecz kandydata Demokratów Adlai Stevensona w wyborach prezydenckich w 1952 roku , towarzysząc mu na motocyklach razem z Bogartem i lecąc na wschód, aby pomóc w ostatnich okrążeniach kampanii Stevensona w Nowym Jorku i Chicago. Prowadziła również kampanię na rzecz Roberta F. Kennedy'ego w jego kandydaturze do Senatu w 1964 r.

W wywiadzie dla Larry'ego Kinga w 2005 r. Bacall określiła siebie jako „anty-republikańską… liberałką. ”. Dodała, że ​​„bycie liberałem to najlepsza rzecz na Ziemi, jaką możesz być. Gdy jesteś liberałem, witasz wszystkich. Nie masz małego umysłu”.

Śmierć

Bacall zmarła 12 sierpnia 2014 r., miesiąc przed swoimi 90. urodzinami, w swoim długoletnim mieszkaniu w Dakocie, budynku Upper West Side w pobliżu Central Parku na Manhattanie. Według jej wnuka Jamiego Bogarta Bacall zmarła po ciężkim udarze. Potwierdzono zgon w New York – Presbyterian Hospital.

Bacall miał majątek szacowany na 26,6 miliona dolarów. Większość jej majątku została podzielona między jej troje dzieci: Leslie Bogart, Stephen Humphrey Bogart i Sam Robards. Dodatkowo Bacall zostawiła 250 000 dolarów każdemu najmłodszym wnukom, synom Sama Robardsa, na studia.

Filmografia

Wystąpienia w radiu

Wyróżnienia

Książki

  • Samodzielnie (1978)
  • Teraz (1994)
  • By Myself and Then Some (2005)

W kulturze popularnej

Film

  • Telewizja z 1980 roku film Bogie , wyreżyserowany przez Vincenta Shermana i oparty na książce Joe Hyamsa, opowiada o spotkaniu Bogarta z Bacallem podczas kręcenia filmu Mieć i nie mieć w 1943 roku. romans z nią, który doprowadził do rozwiązania małżeństwa Bogarta z Mayo Methotem. Bacall jest przedstawiana w filmie przez Kathryn Harrold; Kevin O'Connor gra Bogarta; a Methot jest grana przez Ann Wedgeworth.

Telewizja

  • Wystąpiła w szóstym sezonie „Luxury Lounge” The Sopranos w odcinku 7 jako ona sama.

Animacja

  • Bacall i Bogart są sparodiowani w spodenkach Warner Brothers Merrie Melodies Bacall to Arms (1946) i Slick Hare (1947).

Muzyka

  • Bacall i Bogart są wymienione w piosence Bertiego Higginsa „Key Largo” (1981).
  • Bacall jest wspomniany w piosence The Clash „Car Jamming” (1982).
  • Bacall i Bogart są wspominane w piosence Suzanne Vega „Freeze Tag” (1985).
  • Wspomina o niej w „Vogue”, piosence Madonny z 1990 roku. Bacall zmarła ostatnia z celebrytów wymienionych w tekście.
  • Jest tematem piosenki „Just Like Lauren Bacall” (2008) napisanej przez Kevina Rotha.

Książki

  • Bacall i jej mieszkanie na Manhattanie są opisane w The Dakota Scrapbook (2014), tomie fotograficznym poświęconym historii apartamentowca Dakota w Nowy Jork i jego słynni mieszkańcy na przestrzeni lat.
  • W powieści Wybacz mi, Leonard Peacock , postać o imieniu Lauren jest często rozpoznawana przez bohatera, Leonarda, uderzające podobieństwo do Lauren Bacall.

Imiennik z Wysp Marshalla

  • Miasto Laura - na wyspie Majuro na Wyspach Marshalla - jest jednym z kilku miasta na wyspach o kryptonimach nazwanych na cześć ulubionych aktorek żołnierzy sił zbrojnych USA podczas II wojny światowej.



Lauren Ambrose

Lauren Ambrose Aktorka piosenkarka Lauren Anne D'Ambruoso (ur. 20, …

LaVern Baker

LaVern Baker Delores LaVern Baker (11 listopada 1929 - 10 marca 1997) była …

Leah Ayres

Leah Ayres Leah Ayres (ur. Leah Simpson; 28 maja 1957) to amerykańska aktorka, …