Możesz mieć to zaburzenie lękowe, jeśli nie możesz siusiać publicznie

Nie mogę z tobą rozmawiać, kiedy sikam. Jedną z moich najmniej ulubionych interakcji w biurze jest sytuacja, gdy współpracownik (lub, co gorsza, kierownik) znajduje się w toalecie w tym samym czasie co ja i chce dalej rozmawiać, gdy jesteśmy w oddzielnych kabinach. Moi bardzo dobrzy przyjaciele wiedzą, że jeśli pójdziemy razem do publicznej łazienki, pogawędka wznowi się, gdy umyjemy ręce.

Nigdy nie wiedziałem, czy to trema, zawstydzenie, niepokój czy jakieś niefortunne połączenie wszystkich trzech - ale okazuje się, że nawet nie mam tego tak źle. U niektórych osób lęk przed oddaniem moczu w obecności innych może być tak poważny, że jest to uzasadniona fobia.

Wymieniony w kategorii fobie społeczne w najnowszym wydaniu Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5) to parureza, inaczej zwana zespołem nieśmiałego pęcherza lub zespołem nieśmiałego pęcherza - aka niemożność oddania moczu w obecności innych.

Prawie każdy pamięta czas, kiedy z jakiegokolwiek powodu nie był w stanie odejść, mówi dr Steven Soifer, dyrektor generalny International Paruresis Stowarzyszenie. Szacunki sugerują, że około 7% Amerykanów - około 20 milionów ludzi - ma parurezę, a ci ludzie „po prostu nie mogą, dosłownie”, mówi. Aż 22% osób z zespołem nieśmiałego pęcherza ma również zespół lęku społecznego.

Oto, co należy wiedzieć, jeśli uważasz, że możesz być jednym z nich.

Parureza to rodzaj jak niepokój o wynik w pęcherzu, mówi Soifer, również nowy kierownik wydziału pracy socjalnej na University of Mississippi. „W sytuacjach społecznych ludzie mają trudności lub wręcz niemożność oddania moczu w obecności innych. Ktoś mógłby przyłożyć ci broń do głowy i powiedzieć: „Sikaj albo zgiń”, a nie jest jasne, co się stanie ”- mówi. „Ludzie nie rozumieją tego, chyba że znasz kogoś, kto go ma lub ma go sam”.

Ten brak zrozumienia rozciąga się nawet na lekarzy, dodaje, którzy mogą niepomocnie sugerować rozwiązania w rodzaju „Po prostu pij dużo wody i sikasz ”. Podkreśla, że ​​ludzie z parurezą nie. Niektórzy trzymają pęcherze tak długo, że trafią do szpitala.

Oczywiście jest to niezwykle uciążliwe dla życia publicznego. Soifer pracował z ludźmi, którzy nie mogli siusiać podczas nocnych podróży służbowych lub kończyli związki, ponieważ partner nie rozumiał, dlaczego nie mogą podróżować. On sam trzymał kiedyś swój pęcherz podczas 16-godzinnej końcówki pociągu z Paryża do Madrytu. „Drzwi do łazienki nie blokowały się w pociągu, a ludzie siedzieli za drzwiami. Nie ma mowy, abym mógł iść! Z takiego bólu prawie się podwoiłem, aż znalazłem łazienkę, z której mógłbym skorzystać ”. (Mówi, że wyleczył się z porażenia przez około 20 lat).

Ten dyskomfort odróżnia parurezę od innych fobii społecznych, dodaje. „Możesz mieć fizyczne objawy lęku z fobią samolotów lub wind, ale nie ból”.

Kolejnym głównym objawem jest ciągłe martwienie się, gdzie będziesz w stanie później oddać mocz. Myśli mają tendencję do obsesji: „Gdzie ja będę mógł pójść, czy ktoś mnie usłyszy, czy ktoś mnie zobaczy” - mówi Soifer.

Tylko około połowa ludzi Soifer traktuje pamięta każdy konkretny incydent, który spowodował, że nie mogli sikać na oczach innych, mówi. Rzadko jest to konsekwencja wykorzystywania seksualnego lub brutalnej traumy, ale może być wynikiem zastraszania w szkole lub „zastępczego uczenia się”, jak obserwowanie, jak rodzic krytykuje brata lub siostrę w łazience - mówi. U niektórych osób po operacji pojawiają się parurezy, kiedy pielęgniarka pooperacyjna wymaga od nich oddania moczu przed wypisaniem do domu. „To może być bardzo onieśmielające, jeśli pielęgniarka zabiera Cię do łazienki i stoi przed drzwiami” - mówi Soifer.

Uważa się, że u mężczyzn i kobiet występuje parureza w równej liczbie, ale Soifer twierdzi, że 90% przypadków ludzie, którzy zapisują się na jego warsztaty lecznicze to mężczyźni. „Kobiety mają o wiele więcej możliwości prywatności” - wyjaśnia. „Nie musisz podchodzić do pisuaru i wyjmować go, a następnie oddawać mocz razem z innymi osobami, które mogą Cię obserwować”.

Istnieją ograniczone badania dotyczące leczenia parurezy, ale eksperci uważają, że funkcje poznawcze Terapia behawioralna ma najwięcej do zaoferowania.

Podczas weekendowych warsztatów CBT Soifer pomaga ludziom stopniowo znieczulać na czynniki wyzwalające parurezę. Uczestnicy ćwiczą siusianie w łazience pokoju hotelowego z osobą stojącą np. W korytarzu. Wtedy ta osoba wejdzie do pokoju hotelowego. Potem podejdą bliżej do drzwi łazienki, aż znajdą się wystarczająco blisko, by usłyszeć strumień moczu. Kiedy uczestnik pomyślnie zakończy tę fazę, grupa może udać się do mniej prywatnej przestrzeni, takiej jak pusta łazienka publiczna, zanim ostatecznie spróbuje siusiać w bardziej ruchliwej łazience publicznej, wyjaśnia Soifer. Proces ten nazywa się stopniową ekspozycją; terapia ekspozycyjna pomaga ludziom stawić czoła wszelkiego rodzaju lękom i fobie.

Terapia akceptacji i zaangażowania, inny rodzaj psychoterapii, może również przynieść pewne korzyści, mówi Soifer. „Jedną z zasad jest umiejętność zaakceptowania problemu” - mówi. „To punkt wyjścia: kiedy walczysz, po prostu nie robisz żadnych postępów”. ​​

Leki przeciwlękowe też mogą odgrywać rolę. Soifer mówi, że nie sprawią, że osoba z parurezą nagle się wysika, ale mogą ograniczyć uczucie zażenowania i wstydu na tyle, aby wziąć udział w terapii ekspozycji.

Wraz ze wzrostem świadomości parurezy - Soifer mówi, że zajęło to dekad tylko po to, aby wprowadzić zespół nieśmiałego pęcherza do DSM - otaczające go piętno słabnie, co prowadzi do leczenia w młodszym wieku większej liczby osób, mówi. Ale piętno i nieporozumienia powstrzymały wielu innych przed mówieniem. „Miałem na warsztacie gościa, który miał 83 lata. Pod koniec warsztatu wybuchnął płaczem, mówiąc:„ Całe moje życie minęło. Mógłbym sobie z tym poradzić, gdybym tylko wiedział ”” - mówi Soifer.

Jeśli jesteś gotowy, aby uzyskać pomoc dotyczącą parurezy, możesz znaleźć grupy wsparcia i warsztaty na stronie internetowej IPA, a także przeszukać dla terapeutów, którzy specjalizują się w CBT, korzystając z katalogu Find a Therapist w Amerykańskim Stowarzyszeniu Lęku i Depresji.