Pracoholicy częściej mają ADHD, OCD i depresję: badanie

Pop quiz! Czy któryś z poniższych opisów Cię opisuje?

1. Pracujesz do momentu, w którym masz bóle głowy, jesteś wyczerpany lub masz inne problemy zdrowotne.

2. Twój partner zawsze narzeka, że ​​pracujesz za dużo.

3. Myśl o wyjeździe na wakacje i niepracy stresuje cię.

Jeśli te opisy są trochę zbyt natarczywe, możesz być uzależniony od swojej pracy - i może to mieć katastrofalne konsekwencje dla twojego samopoczucie psychiczne, sugeruje nowe badanie opublikowane w PLOS ONE. Naukowcy z Uniwersytetu w Bergen w Norwegii przeanalizowali stan zdrowia psychicznego ponad 16 000 norweskich pracowników. Spośród nich 7,8% zostało sklasyfikowanych jako pracoholicy.

Wyniki? Odkryli, że pracoholicy częściej cierpią na schorzenia psychiczne, takie jak ADHD (32,7% w porównaniu do 12,7% osób niepracujących), zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (25,6% w porównaniu z 8,7%), lęk (33,8% w porównaniu z 11,9%) i depresja ( 8,9% w porównaniu z 2,6%).

Każdy z tych warunków może predysponować Cię do pracy przez całą dobę. Na przykład osoby z ADHD mogą impulsywnie przyjmować zbyt duże obciążenie pracą. Tymczasem osoby cierpiące na lęki mogą być neurotyczne i nie radzić sobie dobrze ze stresem, więc spędzają dodatkowy czas na pracy. Osoby z depresją mogą uważać biuro za ucieczkę.

„Pracoholizm polega na odczuwaniu przymusu pracy i poświęcaniu jej tak dużo czasu, aby wykluczyć inne aspekty życia” - wyjaśnia ekspert ds. Stresu i odporności Paula Davis-Laack, autorka książki Addicted to Busy. „Prawdziwi pracoholicy mają duże zaangażowanie w pracę, dużą motywację do pracy, ale niską radość z pracy” - mówi.

Pracoholizm może również prowadzić do wypalenia zawodowego, w którym cierpisz na chroniczne wyczerpanie, niską odporność na drobne stresory życiowe (innymi słowy , wariujesz z powodu drobnych rzeczy), a nawet apatii i cynizmu. A długie godziny pracy - ponad 55 tygodniowo - są powiązane z 13% wzrostem ryzyka chorób serca i 33% większym ryzykiem udaru, według badań przeprowadzonych w 2015 roku w The Lancet.

Bycie młodym, samotnym, bardzo badanie wykazało, że wykształcenie i - ahem - kobiety były czynnikami związanymi z byciem pracoholikiem. Dobra wiadomość jest taka, że ​​to badanie (podobnie jak inne) wykazało, że wraz ze wzrostem kariery zawodowej stajesz się mniej pracoholikiem. (Więc tak, jest nadzieja.)

Autorzy piszą, że młodzi dorośli potrzebują narzędzi, aby „tłumić i hamować tendencje do pracoholizmu oraz utrzymywać pozytywną równowagę między życiem zawodowym a prywatnym”. Ach, znowu ta „równowaga między życiem zawodowym a prywatnym”. Osiągnięcie prawdziwej równowagi może wymagać współpracy z terapeutą, który może zasugerować terapię poznawczo-behawioralną, która pomoże zidentyfikować podstawy Twojego pracoholizmu, a następnie zastosować narzędzia do zmiany tych nawyków.

Nauka technik relaksacyjnych podobnie jak medytacja uważności może również pomóc. Obejmuje to dopasowanie na czas, aby naładować baterie z dala od pracy, aby zbudować odporność na stres. Może to oznaczać zablokowanie czasu w kalendarzu (tak jak w przypadku spotkania w pracy) na czynności związane z samoopieką, takie jak ćwiczenia, spędzanie czasu z przyjaciółmi lub gotowanie, mówi Davis-Laack.