Dlaczego stres zwiększa prawdopodobieństwo przeziębienia

Większość z nas wie z doświadczenia, że ​​stres osłabia nasz układ odpornościowy. Przeziębienie zawsze pojawia się, gdy jesteśmy przepracowani lub wyczerpani emocjonalnie, podobnie jak zaostrzenia egzemy, bóle głowy i niezliczone inne problemy zdrowotne.

Lekarze dawno temu potwierdzili, że związek między stresem a zdrowiem jest prawdziwy, ale nie byli w stanie tego w pełni wyjaśnić. W nowym badaniu naukowcy twierdzą, że zidentyfikowali określony proces biologiczny łączący stresory życiowe - takie jak kłopoty finansowe lub rozwód - z chorobą, w tym przypadku przeziębieniem.

Większość badań na ten temat koncentruje się na kortyzolu, tak zwanym hormonie stresu uwalnianym przez nadnercza, gdy czujemy się zagrożeni lub niespokojni. Jednym z zadań kortyzolu jest tymczasowe tłumienie układu odpornościowego, a zwłaszcza reakcji zapalnej, w celu uwolnienia energii potrzebnej do radzenia sobie z zagrożeniami.

Fakt, że kortyzol tłumi stany zapalne, stanowi zagadkę: osoby, które są przewlekle zestresowani mają zwykle wyższy poziom kortyzolu, ale kichanie, pociąganie nosem i kaszel podczas przeciętnego przeziębienia są w rzeczywistości spowodowane reakcją zapalną na wirusa, a nie samym wirusem. Czy zatem stres nie powinien zapobiegać objawom przeziębienia?

Autorzy nowego badania mają odpowiedź: kluczowym czynnikiem wpływającym na podatność osoby na choroby wydaje się być wrażliwość układu odpornościowego na kortyzol, a nie jego / jej. poziom kortyzolu per se. Badania sugerują, że chroniczny stres może osłabiać reakcję organizmu na hormon, pozwalając zapaleniu wywołującemu objawy przeziębienia szaleć.

`` Komórki odpornościowe osób zestresowanych stają się mniej wrażliwe na kortyzol '' - mówi główny autor Dr Sheldon Cohen, profesor psychologii na Carnegie Mellon University w Pittsburghu. `` Nie są w stanie regulować odpowiedzi zapalnej, dlatego gdy są narażeni na wirusa, są bardziej narażeni na przeziębienie ''.

Cohen i jego koledzy przetestowali swoją teorię w parę eksperymentów, opublikowanych w tym tygodniu w Proceedings of the National Academy of Sciences. W pierwszym z nich przeprowadzili wywiady z 276 zdrowymi mężczyznami i kobietami na temat źródeł stresu psychicznego w ich życiu w ciągu ostatniego roku, w tym nieszczęśliwych sytuacji w pracy, długotrwałych konfliktów z rodziną lub przyjaciółmi, problemów prawnych lub finansowych. A potem próbowali wywołać u nich chorobę.

Naukowcy dali każdemu uczestnikowi badania krople do nosa zawierające rinowirusa (pospolity wirus wywołujący przeziębienie) i poddali kwarantannie przez pięć dni, podczas których przybyło 39% ochotników. w dół z przeziębieniem. Ci, którzy byli zestresowani, mieli podwójne ryzyko zachorowania, nawet po wieku, wzięto pod uwagę wskaźnik masy ciała i szereg innych czynników.

Kiedy naukowcy wrócili i przyjrzeli się badaniom krwi zrobione tydzień lub dwa wcześniej, nie znaleźli związku między poziomem kortyzolu we krwi a prawdopodobieństwem zachorowania. Jednak okazało się, że typowy związek między kortyzolem a stanem zapalnym - gdy jeden rośnie, drugi ma tendencję do opadania - wydaje się być zakłócony u osób zestresowanych i tych, u których zachorowało na przeziębienie.

W w tych grupach poziom kortyzolu nie miał wpływu na stan zapalny (mierzony poziomem niektórych białych krwinek), co sugeruje, że „osoby zestresowane były… oporne” na kortyzol, a „osoby nie zestresowane nie były” - mówi Cohen.

Drugi, mniejszy eksperyment, w którym zastosowano inną miarę stanu zapalnego, potwierdził związek między opornością na kortyzol a wyższym poziomem zapalenia.

Chociaż do wyleczenia przeziębienia wciąż brakuje, odkrycia wskazują, że mogą istnieć „sposoby interwencji, gdy dana osoba jest chronicznie zestresowana, być może farmakologicznie, aby wpłynąć na tego rodzaju proces” - mówi Cohen.

Taka interwencja nie tylko przydać się w okresie przeziębień i grypy, ponieważ wiele problemów zdrowotnych h są powiązane ze stresem i stanami zapalnymi, w tym chorobami serca, cukrzycą, astmą i chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów i łuszczyca.

Badanie wskazuje, że wpływ na inne choroby, w których kontrola stanu zapalnego jest ważna, w ten sam sposób - że moglibyśmy znaleźć ten sam rodzaj mechanizmów działających w takich przypadkach ”- mówi Cohen.