Dlaczego pozytywne myślenie o ciele nie zawsze jest dla mnie łatwe

Nie pamiętam czasu, kiedy nie powiedziano mi, że jestem gruba. Pamiętam bycie małą dziewczynką na zajęciach tanecznych, noszącą krzykliwe kostiumy, kiedy ludzie szturchali mnie w brzuch i mówili, że jestem pulchna. Nie przejmowałam się tymi komentarzami, kiedy byłam młodą dziewczyną - były bardziej palące kwestie, takie jak zbieranie Barbie i zabawa na dworze z przyjaciółmi. Ale z wiekiem słyszenie, jak ludzie nazywają mnie grubym, stawało się coraz bardziej frustrujące.

Zacząłem czuć się nieswojo w tych kostiumach do tańca. Moi przyjaciele zaczęli wyglądać jak Barbie, z którymi bawiliśmy się, kiedy ja pozostałem Cabbage Patch Kid. Mój dziadek, chociaż bardzo go kochałam, komentował moją wagę, podobnie jak moi rodzice, gdy przymierzałam ubrania. Pod koniec gimnazjum - po tym, jak chłopak, którego lubiłam, powiedział mi, że wolałby umawiać się z koszem na śmieci niż z kimś, kto wygląda jak ja - nauczyłam się nienawidzić tego irytującego przymiotnika zarezerwowanego dla pulchnych dziewczyn: „słodkie”. To było bardziej jak zniewaga niż komplement.

W miarę upływu czasu stawałem się coraz bardziej skrępowany. Spoglądałem w lustro i widziałem dziewczynę, która po prostu nie była wystarczająca. Widzę tę bryłę i tę grudkę; Ćwiczyłem, dopóki się nie przewróciłem, a nadal nie byłem tak chudy jak moi przyjaciele. Nieważne, że wszystkie nasze ciała są ukształtowane zupełnie inaczej i wszyscy inaczej nosimy, zyskujemy i tracimy na wadze - to nie było coś, o czym myślałem. Zamiast tego miałem obsesję na punkcie ich zdolności do kołysania bikini, podczas gdy bałem się nawet nosić szorty.

I dlatego chcę powiedzieć - tyle, ile ludzie głoszą o tym ruchu w mediach społecznościowych oraz w przestrzeni feministycznych online - pozytywne nastawienie do ciała nie zawsze jest tak łatwe, jak się wydaje.

Kiedy dorastasz, słyszysz, jak rodzina i przyjaciele kwestionują Twoją wagę, słyszysz, jak nauczyciel baletu mówi, że ty też to bardzo ważne, słysząc, jak pielęgniarka ze szkoły podstawowej sugeruje, że „może nie powinieneś jeść tak wielu kanapek” - kiedy społeczeństwo mówi ci, że bycie pulchnym po prostu nie jest wystarczająco dobre - pozytywne nastawienie do ciała nie jest tak automatyczne, jak kochać siebie i siebie! ”

Kiedy zerwanie z naszymi absurdalnymi standardami piękna stało się bardziej mainstreamowe dzięki ruchowi pozytywnego nastawienia do ciała, byłam zachwycona - ale sceptyczna. Obawiałem się, że ten sposób myślenia zniknie tak szybko, jak się pojawił. Ale im więcej artykułów przeczytałem, tym bardziej zacząłem odczuwać, że te pozytywne wiadomości docierają tylko do niektórych kobiet.

A konkretnie, ja czułem, że pozytywne nastawienie do ciała było dla kobiet, które już czuły się dobrze w swojej skórze, które nie przejmowały się już tym, co inni mówią o swojej wadze.

Ale co z kobietami takimi jak ja, które nie osiągnęły jeszcze takiego poziomu pewności siebie? A co z kobietami takimi jak ja, które nawet nie wyobrażają sobie osiągnięcia tego wyższego poziomu miłości własnej?

Nie zrozum mnie źle, zawsze myślałem o sobie jako o wspaniałej, interesującej osobie - to umiejętności, które doskonalisz po tym, jak przez lata zostałeś przeoczony przez zalotników i przez lata nazywany zabawnym przyjacielem. Ale często czuję coś innego niż dobrze ze sobą po prostu nie jest na moim radarze. Czasami nadal jestem kobietą, która rozważa pominięcie ślubu przyjaciela z powodu tego, jak okropnie myślę, że będę wyglądać w sukience.

Czuję, że czasami brakuje uznania dla tej walki o samoocenę. biuletyny body posi, które zalewają moją skrzynkę odbiorczą. Jest tak wiele wspaniałych kobiet, które przełamują stereotypy, ale nie zawsze mówią to, co chcę usłyszeć - takie rzeczy:

„W porządku, jeśli nie czujesz się dobrze ze swoim ciałem. teraz. W porządku, jeśli zajmie to trochę czasu. Nie zawsze jest łatwo dostać się do tego miejsca, ale jeśli pracujesz nad tym i starasz się pamiętać, że * to, jak wyglądasz * zależy od * tego, jak się czujesz *, może się to całkowicie wydarzyć. ”

Więc w międzyczasie powiem to zamiast tego.

Wiem, że jest wielu z nas, którzy zmagają się z pozytywnym nastawieniem do ciała. Myślimy, że może jeśli stracimy tylko kilka kilogramów, nasze sympatie w końcu nas zauważą. Robimy żmudną „matematykę”, aby dowiedzieć się, jak stracić x-ilość funtów przed określonym wydarzeniem. Pomijamy robienie zdjęć. Spędzamy godziny w lustrze, znajdując idealne kąty, aby ukryć nasze brzuchy lub sprawić, by nasze ramiona wyglądały na cieńsze. Unikamy czynności, które wymagają specjalnego stroju i mówimy: „O nie. Nie mogę tego przymierzyć. Będę w nim wyglądał na zbyt grubego ”.

I to jest do bani. Oczywiście, że jest do bani. Chcemy być na treningu pozytywności ciała. Chcemy wysyłać akty bez ich sprawdzania. Chcemy być oznaczani na zdjęciach grupowych bez zastanawiania się: „Czy to tylko ja, czy mój podwójny podbródek jest super dodatkowy?” Chcemy chodzić w szortach, sukienkach i kostiumach kąpielowych i mówić: „To ja”.

Ale dotarcie tam może zająć ci trochę więcej czasu. Ja też jeszcze nie osiągnąłem tego punktu.

Czasami czuję się niesamowicie. Myślę: „OK, to jest moje ciało. To nie jest idealne. Nie wygląda jak żadne z ciał na CW, ale nadal jest moje. Nie mogę pozwolić, by powstrzymało mnie to przed życiem. ZRÓBMY TO." Czasami nie chcę, żeby mnie widywano, ponieważ czuję się wyjątkowo pulchna. Nie chcę nawet rozbierać się przed moim chłopakiem.

To jest proces. Nie zawsze jest to takie proste, jak się wydaje w internecie - i to w porządku.

Ale w końcu do tego dojdziemy. Zapomnimy o wszystkich przypadkach, kiedy ktoś wmawiał nam, że nasza wartość zależy od naszej wagi. Przyjmiemy, że wszystkie ciała są różne i wszystkie są wspaniałe, ponieważ istnieją i są pełne życia. Nie jesteśmy gorsi niż ktokolwiek inny ze względu na liczbę na skali. Będziemy się rozwijać, bez względu na rozmiar naszych dżinsów. Pewnego dnia zdamy sobie z tego sprawę.