Kto się tobą opiekuje?

Robię tak dużo dla mojej rodziny, że prawie nie mam już czasu i energii. Jak mogę dodać siebie do listy?
Wszyscy znają stare powiedzenie o zakładaniu własnej maski tlenowej, zanim pomożesz innym, ale poczucie winy i zmartwienie mogą Cię powstrzymać. Jednak są szanse, że bierzesz na siebie obowiązki, których nie potrzebujesz, więc masz większą kontrolę nad przerwą, niż myślisz.

Pierwszym zamówieniem jest trochę odciążenie. Spójrz na cały dzień, biorąc pod uwagę typowe zadania do wykonania. Być może Twoje najstarsze dziecko może pomóc młodszemu w przygotowaniu się do łóżka, albo twój mąż może zająć się praniem raz w tygodniu. Jeśli trudno jest odpuścić, sprawdź swoją rzeczywistość: A co, jeśli ktoś nie zrobi tego dokładnie tak, jak ja? Czy to naprawdę ma znaczenie? Prawdopodobnie zdasz sobie sprawę odpowiedź brzmi nie. Bycie męczennikiem `` zrób to wszystko '' nie przynosi nikomu w twojej rodzinie żadnych przysług - stres nieuchronnie wycieka.

Po delegowaniu, na początku tygodnia (kiedy jesteś silny), łupek na zajęciach jogi i spotkaj się z przyjaciółmi, aby mieć czas dla siebie.

Oboje z siostrą opiekujemy się naszą mamą, która ma Alzheimera. Ale radzę sobie z większością tego i zaczynam czuć się urażony. Kiedy wspominam o tym z moją siostrą, zaczyna się bronić. Pomysły?
Opieka nad ciężko chorym rodzicem jest wyczerpująca i bolesna - czasami tak bardzo, że członkowie rodziny zaprzeczają i odwracają się. Jeśli twoja siostra nie mieszka w pobliżu, możesz powiedzieć: „Wiem, że nie jest ci łatwo tu być. Czy mógłbyś przeznaczyć pieniądze na opiekę? ”

W przeciwnym razie porozmawiaj twarzą w twarz i spraw, by rozmowa była bardziej o sobie. Daj jej do zrozumienia, że ​​regularne opiekowanie się matką to stres. Poproś ją o przeprowadzenie burzy mózgów; może mogłaby przynosić posiłki w weekendy. Dyskusja na temat pomysłów może mieć dodatkową korzyść w postaci skłonienia jej do otwarcia się. Może powiedzieć, że trudno jej odwiedzić matkę, ponieważ mama nie zawsze ją rozpoznaje i jest to denerwujące - co prowadzi do dyskusji, która może być oczyszczająca dla obojga z was.

Czy jest coś, co mógłbym powiedzieć czterdziestokilkuletonowi, żeby zaczął zbierać po sobie?
Trudno jest zmienić stare nawyki, ale nie jest to niemożliwe - nawet skarpetki na podłogę. Kluczem jest unikanie konfrontacji z partnerem na miejscu; trudno jest nie brzmieć sfrustrowanym lub szalonym, a jeśli to zrobisz, nie usłyszy cię, ponieważ będzie zajęty obroną siebie. Zamiast tego wybierz spokojną chwilę i wyjaśnij, jak się czujesz: „Kiedy zostawiasz ubrania / okruchy / cokolwiek, co leży w pobliżu i myślisz, że podniosę po tobie, czuję się wykorzystany”. Określ dokładnie, co chcesz, żeby zrobił. Możesz powiedzieć: „Czy możesz po prostu wrzucić swoje ubrania do kosza na pranie?” Kiedy to zrobi, daj mu duże „Dzięki, doceniam to!” lub pocałunek wdzięczności za wzmocnienie. Jeśli potrzebuje przypomnień, humor zawsze pomaga. Ty: „To jakiś tor z przeszkodami na podłodze - czy mógłbyś wziąć te rzeczy?” On (miejmy nadzieję): „Jasne, nie ma problemu!”