Co należy wiedzieć o leczeniu antyspołecznych zaburzeń osobowości

Wiele osób od niechcenia rzuca słowem „socjopata”. Ale to nie jest tylko słowo zarezerwowane dla seryjnych morderców. W rzeczywistości 7,6 miliona dorosłych Amerykanów (czyli 3,6% populacji) spełnia standardowe kryteria diagnostyczne antyspołecznego zaburzenia osobowości, co jest właściwą nazwą socjopatii.

„Antyspołeczne zaburzenie osobowości (APD) nie polega na byciu nietowarzyskim lub nieprzyjazny ”, dr Susan Masterson, psycholog z Lexington w stanie Kentucky, mówi Zdrowie . Pomyśl o tym w ten sposób: anty = przeciw, społeczny = społeczeństwo / ludzie. „Ktoś z APD ostatecznie martwi się o swoje własne potrzeby. Normy i prawa społeczne są jedynie przeszkodami i wyzwaniami dla ich celów, a nie barierami ”- wyjaśnia.

„ Relacje są rozpatrywane tylko w kontekście tego, jak dobre traktowanie innych przyniesie coś przyjemnego lub zmniejszy coś negatywnego ,' ona dodaje. „A to, jak ich zachowanie wpływa na innych, jest ważne tylko wtedy, gdy stwarza dla nich problem”.

Aby zdiagnozować APD, zgodnie z Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders V (biblia świata zdrowia psychicznego), ktoś musi wykazywać upośledzenie w funkcjonowaniu osobowości - czy to pod względem tożsamości, jak egocentryzm lub poczucie własnej wartości wynikające z osobistych korzyści, władzy lub przyjemności; lub samokierowanie, takie jak wyznaczanie celów w oparciu o osobistą satysfakcję i brak wewnętrznych standardów, aby dostosować się do zgodnego z prawem lub kulturowo normatywnego zachowania etycznego. Mieliby również problemy z funkcjonowaniem interpersonalnym, takie jak brak empatii lub troski o uczucia, potrzeby lub cierpienie innych; brak wyrzutów sumienia po skrzywdzeniu lub znęcaniu się nad inną osobą; oraz niezdolność do intymnych związków.

Ktoś z APD prawdopodobnie również byłby antagonistą i podstępem, używając manipulacji i podstępu, aby wpływać na innych lub kontrolować innych; bezduszność i brak wyrzutów sumienia, z brakiem troski o uczucia lub problemy innych lub skutki, jakie ich działania mogą mieć na innych; agresywny i wrogi; oraz impulsywni i nieodpowiedzialni, nieuwzględniający lub lekceważący konsekwencje swoich działań. Nic dziwnego, że zaburzenie to jest również znane jako socjopatia (nie mylić z psychopatią; to co innego).

Podobnie jak w przypadku większości zaburzeń zdrowia psychicznego, ustalenie przyczyny APD jest trudne - w ogóle możliwe, mówi Masterson. wskazanie jednej przyczyny jest trudne, jeśli w ogóle możliwe. Ma to wiele wspólnego z tym, jak jesteś wychowany. „Może występować w rodzinach, ale nie jest jasne, czy jest to natura, czy wychowanie - skłonność genetyczna, wyuczone zachowania i wpływy środowiskowe - w trakcie zabawy” - mówi.

Leczenie jest trudne. „Nie ma prawdziwego lekarstwa na problemy psychiczne i behawioralne związane z APD” - mówi GinaMarie Guarino, licencjonowany doradca ds. Zdrowia psychicznego z Nowego Jorku, mówi Zdrowie . „Osoby z APD nie są zmotywowane do zmiany swojego zachowania; nie widzą potrzeby zmiany ”, wyjaśnia. „Zamiast tego czują, że ich zachowania są w porządku i że wszyscy inni muszą zmienić swoje własne zachowania i oczekiwania, i są bardziej skłonni do obwiniania lub przekierowywania odpowiedzialności za swoje działania na inne autorytety”.

Zaburzenia osobowości nie są problemem chemicznym, dlatego nie ma medycznej odpowiedzi na antyspołeczne zaburzenie osobowości (chociaż lekarz może przepisać leki w celu leczenia nakładających się problemów z nastrojem). Raczej „jest to sposób myślenia, który ktoś nosi wszędzie, gdzie się udaje i jest filtrem, przez który opierają wszystkie swoje wrażenia i decyzje na tym, jak się zachować” - mówi Masterson.

Zatem leczenie obraca się wokół radzenia sobie z objawami o zaburzeniu i nauce umiejętności radzenia sobie, a także jak radzić sobie z wyzwalaczami i modyfikować zachowanie.

Ale rzadko ktoś z APD szukałby pomocy samodzielnie (chyba że w jakiś sposób wyeliminowałoby to lub złagodziło konsekwencje , jak potencjalna kara więzienia lub znaczna strata materialna, mówi Masterson). Dlatego większość osób z APD pozostaje niezdiagnozowana i nieleczona. Dlatego wiele spraw o APD, o których faktycznie słyszysz, dotyczy osób z wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, mówi Guarino, ponieważ „terapia jest często warunkiem warunkowym dla osób z APD” - wyjaśnia.

Dla tych, którzy szukają pomocy, jedną z najczęstszych metod leczenia APD jest CBT lub terapia poznawczo-behawioralna. „CBT pomaga osobom dotkniętym chorobą nauczyć się spowalniać czas reakcji, redukować impulsywne zachowania i uwzględniać konsekwentne myślenie w procesie podejmowania decyzji” - mówi Guarino. Każda psychoterapia skupiałaby się jednak na poprawie zachowania, aby zmniejszyć negatywne konsekwencje w życiu danej osoby, np. „Jak zmodyfikować oczekiwania, aby były bardziej zgodne z rzeczywistością, lub użyć technik relaksacyjnych, aby uspokoić wybuch gniewu, gdy poczucie uprawnienie jest sprzeczne z tym, co wyciągają z sytuacji ”- dodaje Masterson.

Ale jest jeden haczyk: psychoterapia dla APD działa tylko wtedy, gdy osoba dotknięta chorobą jest rzeczywiście zmotywowana do zmiany, mówi Guarino. „Podobnie jak w przypadku większości zaburzeń zdrowia psychicznego, chęć zmiany musi pochodzić od osoby. Muszą mieć swoje osobiste powody, by zmienić swoje zachowanie ”- wyjaśnia. Dlatego szczególnie trudno jest leczyć kogoś z APD. „Osoby z APD często nie widzą problemu ze swoim zachowaniem, więc nie chcą się leczyć” - dodaje.