Jak naprawdę jest być kobietą w dużych rozmiarach na siłowni i dlaczego utrata wagi nie jest moim celem

Zanim jeszcze konfetti zostanie zmiecione, a kac nadal się pielęgnuje, wielu z nas uroczyście postanawia robić rzeczy inaczej w nowym roku - co często oznacza spędzanie więcej czasu na siłowni. Próbowanie czegokolwiek nowego jest onieśmielające, ale kiedy spacerujesz po świecie w większym ciele, wyjście ze strefy komfortu może sprawić, że poczujesz się szczególnie skrępowany.

Jest to jeszcze bardziej prawdziwe na siłowni, gdzie plus osoby o dużych rozmiarach często spotykają się z narzuconym sobie wstydem podczas ćwiczeń. Rzeczywistość kultury siłowni rzadko polega na samoakceptacji; chodzenie na siłownię oznacza potrzebę zmiany.

Przez lata złożyłem sobie coś, co wydaje się milionem obietnic, że zejdę z kanapy. Kiedy w końcu dostaję się do rytmu regularnego wyrzucania potu, zawsze jest to dla mnie świetne i łatwo się uzależniam. Ale gdy przybrałem na wadze i starzeję się, znalazłem się w znajomej spirali wstydu, która uniemożliwia mi rozpoczęcie czegoś nowego.

Jak wiele kobiet w rozmiarze plus, przekonuję się, że w jakiś sposób ma sens schudnąć i nabrać formy przed rozpoczęciem ćwiczeń. To jest jak sprzątanie dla gospodyni (czego dla przypomnienia nie robię). Ale wiem, że nie jestem osamotniony w tym, że mam znajome uczucie zatonięcia wchodzenia do nowej przestrzeni ćwiczeń, a potem czuję się osądzony lub, co gorsza, litościwa.

Kiedy po raz pierwszy stało się to modne w Nowym Jorku, zrobiłem dużo jogi Bikram. Zakochałem się w tym. Jak w przypadku większości moich obsesyjnych faz, w końcu przeszedłem dalej. Wiele lat później - i znacznie ciężej - wpadłem do klasy. Nie wykonywałem żadnych ćwiczeń od lat, a ciepło naprawdę mnie dotknęło, więc usiadłem w pozycji stojącej, aby złapać oddech.

Nauczyciel zapytał, czy wszystko w porządku, ale tak było jasne, że był zirytowany. Pod koniec zajęć na oczach wszystkich powiedział: „Jeśli nie jesteś w stanie wytrzymać nawet jednej pełnej lekcji, naprawdę powinieneś udać się do lekarza”. Auć. Ironia polega na tym, że kiedy byłem chudszy, musiałem też usiąść - a nawet opuścić pokój, kiedy zaczynałem - ale nikt nigdy nie powiedział, że może być ze mną coś nie tak. Nie trzeba dodawać, że byłem upokorzony i wstydziłem się wrócić.

Podczas jednej ze szczególnie siedzących faz mojego życia rozmawiałem z terapeutą o tym, jak naprawdę muszę zacząć ponownie ćwiczyć. Około rok wcześniej odbyłem serię treningów krzyżowych. Ze wszystkich treningów, które wypróbowałem, był najbardziej skuteczny w szybkiej utracie wagi. Powiedziałem jej, jak myślę o powrocie do tego, skąd wiedziałem, że „powinienem”.

Zapytała, dlaczego w ogóle odszedłem. Wiedziałem dokładnie dlaczego - nienawidziłem tego! Popchnęła więc mnie, pytając, dlaczego zapłaciłbym pieniądze (tyle pieniędzy) za coś, czego nienawidziłem i nie mogłem po raz ostatni znieść w nadziei, że schudnę. Jaki to model sukcesu? Jej słowa dotarły do ​​mnie. Przestałem myśleć o ćwiczeniach w kategoriach utraty wagi i bardziej o dbaniu o siebie.

Teraz jedną z moich największych frustracji jest natychmiastowe założenie, że bywalcy siłowni ćwiczą tylko po to, by stracić waga. Ludzie mają niezliczone powody, by być wysportowani i silni, a to poniżające, że głównym sposobem mierzenia sukcesu jest utrata centymetrów. Ostatnio, kiedy omawiałem trening, ktoś położył mi rękę na biodrze i powiedział „dotrzesz na miejsce”. Wiadomość, którą chciałem wysłać, była taka, że ​​już tam jestem - że w ogóle ćwiczenie i dbanie o siebie to osiągnięcie.

Ludzie często widzą mnie w stroju do ćwiczeń i powiedz mi, że są ze mnie tak „dumni”, a pewna kobieta radośnie zauważyła: „Znikasz!” Rozumiem, że bycie szczuplejszym to zakładany cel. Gratulujemy sobie nawzajem zmian ciała przez cały czas, chcianych lub nie. Chociaż wyznajemy, że ciała kobiet są poza zasięgiem osądu (ha!), Wszystko, co musi zrobić każda kobieta, to stracić 10 funtów, aby wiedzieć, że jej ciało jest uczciwą grą, o której można otwarcie dyskutować na przyjęciach koktajlowych i salach konferencyjnych.

Do niedawna utrata wagi zawsze była moją główną motywacją do ćwiczeń, ale mój cel przesunął się na próbę pogodzenia się z ciałem. Jak na ironię, ćwiczenia pomogły mi to osiągnąć bardziej niż kiedykolwiek pomogły mi schudnąć. Poczucie siły i wyznaczanie celów fizycznych - a następnie ich zmiażdżenie - dało mi nową pewność siebie i szacunek do siebie.

Kiedy byłem na mojej największej wadze, odkryłem SoulCycle. Wiem, że ludzie krytykują ten kosztowny trening, podczas którego instruktorzy wykrzykują duchowe zachęty. Ale łączę się z nim w najbardziej istotny sposób. Czuję się silniejsza i sprawniejsza niż kiedykolwiek. Ludzie są bardzo gościnni i istnieje prawdziwa społeczność wsparcia plus size. Instruktor nigdy nie wygłasza zachęty, która ma cokolwiek wspólnego ze zmniejszaniem się. Większość rozmów dotyczy dążenia do realizacji celów poza motocyklem.

Kiedy ćwiczę, chcę, żeby ludzie patrzyli na mnie na moją wagę i myśleli, że jeśli mogę to zrobić, oni też mogą. Jedną z zalet bycia starszym jest to, że mogę łatwiej sprawdzić swoje ego przy drzwiach niż 15 lat temu. Kiedy zacząłem się kręcić, był to tylko tylny rząd i przez większość zajęć siedziałem. Nie sądzę, żebym nadążał za tym, gdybym nie pozwolił sobie tak wolno zaczynać. Ale popychanie się w klasie i ostatecznie trzymanie się tego przyniosło mi sukces w życiu poza motocyklem.

Jeśli Twoim postanowieniem jest więcej ćwiczeń, brawo, ale rozważ zrobienie tego z powodów innych niż utrata kilka rozmiarów sukienek. Staraj się nie onieśmielać na siłowni i okazywać sobie takie samo współczucie, jak przyjacielowi rozpoczynającemu coś nowego. Nie bój się wprowadzać modyfikacji i chociaż powinieneś dawać szansę każdemu nowemu przedsięwzięciu, jeśli go nie kochasz, poszukaj aktywności, którą kochasz. Znajdź miejsce, w którym jesteś wspierany i zachęcany, a kiedy już staniesz się regularnym użytkownikiem, przekaż to wsparcie komuś innemu.