Co to jest lęk napadowy - i skąd wiesz, że je masz?

Zespół lęku napadowego to choroba psychiczna znana z nagłych, czasem pełnych przerażenia epizodów, zwanych napadami paniki. Osoba znajdująca się w uścisku takiego ataku doświadcza przypływu przytłaczającego strachu i intensywnego fizycznego dyskomfortu. Niektórzy ludzie czują, że wariują lub są na krawędzi śmierci.

Jeśli masz nawracające ataki paniki, możesz zdiagnozować zespół lęku napadowego. i martwisz się o przyszłe epizody lub obawiasz się fizycznych lub psychicznych skutków kolejnego ataku.

„Tak naprawdę nie chodzi o częstotliwość ataków paniki, ale raczej o to, jak ataki paniki zmieniają czyjeś zachowanie” - wyjaśnia Dr Lily Brown, dyrektor badań w Center for the Treatment and Study of Anxiety na University of Pennsylvania's Perelman School of Medicine.

Osoby z zespołem lęku napadowego często unikają pewnych miejsc lub czynności, które ich zdaniem mogą wywołać atak paniki. Ktoś może pominąć ćwiczenia, na przykład „ponieważ wywołuje te fizjologiczne doznania przypominające atak paniki” - wyjaśnia Brown.

Podczas gdy objawy napadu paniki (takie jak niespokojne myśli, przyspieszone bicie serca i duszność) ) zwykle ustępują w ciągu kilku minut, lęk napadowy może być stanem przewlekłym. Leczenie może jednak pomóc zmniejszyć nasilenie i częstotliwość objawów oraz poprawić jakość życia ludzi.

Zespół lęku napadowego jest uważany za zaburzenie lękowe. Należy do kategorii chorób psychicznych, które obejmują zespół lęku uogólnionego, zespół lęku społecznego i inne fobie. Zgodnie z Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders , lęk napadowy może być zdiagnozowany, jeśli dana osoba ma nawracające ataki paniki (dwa lub więcej), po których następują co najmniej miesiąc:

Zespół lęku napadowego z definicji dotyka ludzi, którzy mają nawracające ataki paniki. Te epizody wydają się powstawać niespodziewanie. Nie są spowodowane zażywaniem narkotyków, stanem chorobowym lub jakimś innym zaburzeniem psychiatrycznym. Nagle osoba pogrąża się w strachu lub fizycznym dyskomforcie, zanim objawy ustąpią kilka minut później.

Podczas epizodu paniki może pojawić się litania objawów. Należą do nich kołatanie serca, pocenie się, drżenie, duszność, uczucie dławienia się, zawroty głowy, ból w klatce piersiowej, nudności, uczucie oderwania, lęk przed utratą kontroli, drętwienie lub mrowienie, dreszcze lub uderzenia gorąca oraz lęk przed śmiercią.

Objawy lęku napadowego są powiązane z tymi niepokojącymi epizodami. Definiującym objawem lęku napadowego jest niepokój związany z paniką. Innymi słowy, ludzie z zespołem lęku napadowego albo obawiają się ataków paniki, albo unikają miejsc lub czynności, które mogą wywołać atak, lub obu. W rezultacie zespół lęku napadowego może zakłócać źródła utrzymania i relacje międzyludzkie.

U niektórych osób z zespołem lęku napadowego rozwija się również agorafobia, strach przed sytuacjami lub miejscami, które mogą powodować, że czują się uwięzieni i bezradni. Ci ludzie boją się utknięcia w tłumie lub w ograniczonej przestrzeni i napadu paniki.

Według National Institute of Mental Health (NIMH) nikt nie wie dokładnie, co powoduje zespół lęku napadowego. Czasami występuje w rodzinach, ale to nie wyjaśnia, dlaczego niektórzy jej członkowie mają, a inni nie.

Badania sugerują również możliwy związek ze strukturą mózgu i biologią. Czy to możliwe, że niektórzy ludzie błędnie interpretują nieszkodliwe doznania cielesne? To jedna teoria, według NIMH. Pewną rolę mogą również odgrywać czynniki środowiskowe i specyficzne reakcje ludzi na stres.

Leczenie lęku napadowego polega na psychoterapii (zwanej również psychoterapią), z lekami lub bez nich.

Szczególny typ psychoterapii, zwanej terapią poznawczo-behawioralną, jest uważana za leczenie pierwszego rzutu lęku napadowego, ponieważ uczy ludzi bardziej produktywnych sposobów reagowania na paniczne uczucia, które pojawiają się lub strach przed kolejnym epizodem.

Leki przeciwdepresyjne, takie jak SSRI ( selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) i SNRI (inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i norepinefryny) są często stosowane w leczeniu zespołu lęku napadowego.

Rzadziej może się zdarzyć, że lekarze przepisują beta-blokery, które tłumią walkę organizmu - lub - odpowiedź na ucieczkę lub krótkotrwałe podanie benzodiazepiny, silnego leku uspokajającego.

Poza tym nie zapomnij o samoopiece. Dużo snu, zdrowa dieta, przestrzeganie schematu ćwiczeń i pozbycie się zmartwień poprzez dzielenie się z zaufanym przyjacielem lub członkiem rodziny może pomóc Ci kontrolować niepokój.