Co to jest choroba Leśniowskiego-Crohna?

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest jedną z postaci nieswoistego zapalenia jelit (IBD), schorzenia charakteryzującego się stanem zapalnym przewodu pokarmowego (GI). (Inną główną postacią IBD jest wrzodziejące zapalenie jelita grubego, które może powodować podobne objawy i czasami jest mylone z chorobą Leśniowskiego-Crohna). Chociaż choroba Leśniowskiego-Crohna może wpływać na każdy obszar przewodu pokarmowego, od ust do odbytu, zapalenie zwykle występuje w jelicie krętym lub koniec jelita cienkiego.

Choroba Leśniowskiego-Crohna, opisana po raz pierwszy przez dr Burrilla B. Crohna w 1932 r., dotyka szacunkowo 780 000 osób w Stanach Zjednoczonych. Zaburzenie może mieć częściowo podłoże genetyczne: ma tendencję do skupiania się w rodzinach i jest również bardziej powszechne w niektórych grupach etnicznych, takich jak mieszkańcy Europy Wschodniej.

Istnieją dwa główne typy IBD: choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Obie są chorobami przewlekłymi (tj. Długotrwałymi), które powodują zapalenie przewodu pokarmowego, wywołując objawy, takie jak ból brzucha i biegunka. Uważa się, że obie formy IBD są częściowo spowodowane połączeniem czynników genetycznych i środowiskowych. Razem dotykają około trzech milionów dorosłych w Stanach Zjednoczonych, czyli 1,3% populacji, według Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Ale te dwa stany mają również istotne różnice i należy je traktować na różne sposoby. Oto jak je odróżnić:

Powrót do góry

Eksperci nie są do końca pewni, co powoduje nieswoiste zapalenie jelit, ale podejrzewają, że przyczyną może być kombinacja czynników genetycznych i środowiskowych. Jedną z przyczyn choroby Leśniowskiego-Crohna może być „wrażliwy” układ odpornościowy, który myli nieszkodliwe bakterie z niebezpiecznymi patogenami, wywołując długotrwałe zapalenie i inne objawy ze strony przewodu pokarmowego.

Uważa się, że winowajcą jest również genetyka : Ludzie są od 5% do 20% bardziej narażeni na rozwój choroby Leśniowskiego-Crohna, jeśli jeden z ich bliskich krewnych również cierpi na tę chorobę; ryzyko jest również wyższe wśród osób pochodzenia wschodnioeuropejskiego, a zwłaszcza wśród Żydów aszkenazyjskich. Niedawno naukowcy odkryli, że osoby z odmianami genu NOD2 - odpowiedzialnego za wytwarzanie białka, które pomaga chronić organizm przed wirusami i bakteriami - są bardziej narażone na chorobę Leśniowskiego-Crohna, która atakuje jelito kręte.

Chociaż stres i niezdrowa dieta mogą zaostrzyć samą chorobę, żadna z nich nie spowoduje choroby Crohna. Jednak ponieważ choroba Leśniowskiego-Crohna występuje częściej na obszarach miejskich i krajach rozwiniętych w porównaniu z obszarami wiejskimi i krajami słabo rozwiniętymi, naukowcy są przekonani, że częściowo można winić za to środowisko człowieka.

Powrót do góry

Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna mogą pokrywać się z objawami innych schorzeń, w tym nie tylko wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, ale także innych zaburzeń przewodu pokarmowego, takich jak wrzody żołądka, zapalenie trzustki, choroba pęcherzyka żółciowego i rak jelita grubego. Objawy mogą dotyczyć dowolnej części przewodu pokarmowego - od ust do odbytu - chociaż choroba Leśniowskiego-Crohna najczęściej występuje na końcu jelita cienkiego (jelita krętego). Oto niektóre z najczęstszych objawów choroby Leśniowskiego-Crohna:

Powrót do góry

Nie ma określonego testu na chorobę Leśniowskiego-Crohna per se. Raczej lekarze diagnozują chorobę za pomocą kombinacji testów laboratoryjnych i procedur obrazowania, w tym endoskopii i kolonoskopii. Badanie krwi może określić, czy dana osoba ma niską liczbę czerwonych krwinek (co może sygnalizować niedokrwistość) lub wysoką liczbę białych krwinek (co może wskazywać na stan zapalny), podczas gdy badanie kału pomoże wykryć stan zapalny i wykluczyć infekcje z podobnymi objawami na chorobę Crohna, jak C. difficile i E. coli .

Inne testy z użyciem malutkich aparatów przymocowanych do długich, wąskich rurek mogą pomóc zdiagnozować chorobę Leśniowskiego-Crohna, jednocześnie wykluczając wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie uchyłków jelita grubego i raka. Obejmują one kolonoskopie (w których mała kamera lub endoskop służy do badania odbytnicy, okrężnicy i jelita krętego), endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego (w której endoskop jest wprowadzany w dół przełyku i do żołądka) oraz endoskopia kapsułkowa (w którym kapsułka zawierająca mały aparat jest połykana, a obrazy przewodu pokarmowego są przesyłane do odbiornika).

Na koniec lekarze mogą użyć tomografii komputerowej (tomografia komputerowa), która może tworzyć obrazy przewodu pokarmowego, aby zdiagnozować chorobę Leśniowskiego-Crohna i sprawdzić możliwe powikłania.

Powrót do góry

Istnieje wiele różnych metod leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna, w tym leki i operacje. Nie ma jednak jednego rodzaju leczenia, który będzie odpowiedni dla każdego; zamiast tego lekarz przeprowadzi szczegółową historię objawów i przeprowadzi testy, zanim zdecyduje, która opcja będzie dla Ciebie najlepsza. Chociaż dostępnych jest wiele rodzajów leków, nawet 75% osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna może pewnego dnia wymagać operacji. Typowe metody leczenia nieswoistego zapalenia jelit obejmują:

Powrót do góry

Nie ma lekarstwa na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Jednak przy odpowiednim leczeniu osoby z chorobą Crohna mogą doświadczyć remisji po miesiącach lub latach, co oznacza, że ​​nie mają żadnych objawów. Leki, które mogą pomóc w zapobieganiu wybuchowi układu odpornościowego, nie tylko pomagają złagodzić objawy choroby Leśniowskiego-Crohna, ale także umożliwiają gojenie się przewodu pokarmowego. Chirurgia również nie jest lekarstwem na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Chociaż może zmniejszyć objawy i zachować części przewodu pokarmowego, około 30% osób poddawanych operacjom zauważy nawrót objawów w ciągu trzech lat, a do 60% - w ciągu 10 lat. do szpitala Crohna & amp; Colitis Foundation.

Istnieje również wiele dostępnych metod leczenia powikłań choroby Crohna. Na przykład u niektórych osób mogą rozwinąć się przetoki, które są leczone antybiotykami lub chirurgicznie, podczas gdy ropnie można drenować igłą lub podczas operacji.

Powrót do góry

Dieta może odgrywać rolę rolę w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna. Chociaż nie ma jednego rodzaju diety na chorobę Leśniowskiego-Crohna - a żywność, która wywołuje objawy u jednej osoby, może nie wywołać ich u innej - istnieją pewne ogólne wskazówki dotyczące rozsądnego odżywiania się z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Eksperci zalecają, aby osoby żyjące z chorobą Leśniowskiego-Crohna prowadziły dziennik posiłków, w którym mogą zapisywać, co jedzą i jakiego rodzaju objawy występują później.

Aby uniknąć wywoływania objawów ze strony przewodu pokarmowego, osoby z chorobą Crohna mogą chcieć jedz częściej mniejsze posiłki i pij więcej płynów. Może również pomóc zmniejszyć spożycie nierozpuszczalnego błonnika, zwłaszcza podczas zaostrzenia; Znajdujący się w orzechach, nasionach i skórkach warzyw nierozpuszczalny błonnik może wciągać wodę do jelit i powodować wzdęcia, gazy i skurcze. Inne produkty, których należy unikać, to masło, ciężka śmietana i napoje gazowane.

Niektórzy twierdzą również, że dieta o niskiej zawartości FODMAP może pomóc złagodzić te objawy. FODMAP (akronim oznacza ulegające fermentacji oligosacharydy, disacharydy, monosacharydy i poliole) to niektóre cukry, które są słabo wchłaniane przez niektórych ludzi. FODMAP można znaleźć między innymi w niektórych owocach i warzywach, nabiale, roślinach strączkowych i sztucznych słodzikach. Ponieważ dieta o niskiej zawartości FODMAP może być złożona, eksperci zalecają konsultację z dietetykiem w sprawie tego, co można, a czego nie można jeść w ramach planu. Lekarz lub dietetyk może również zalecić suplementy dla osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna, które nie otrzymują wystarczającej ilości witamin i minerałów w swojej diecie.