Co było słuszne (i złe) w przypadku PTSD w programie „Stranger Things 2”? Oto, co myśli ekspert

Odkąd Stranger Things 2 pojawiło się na Netflix 27 października, w Internecie szumiało temat Upside Down. Dla niewtajemniczonych serial science fiction rozgrywa się w małym miasteczku Hawkins w stanie Indiana w latach 80. Skupia się na grupie nastolatków poruszających się po alternatywnym wszechświecie zwanym Upside Down - gdzie jedna postać, Will Byers, zostaje uwięziona w pierwszym sezonie.

Zgodnie z przewidywaniami fanów, drugi sezon jest pełen gofrów Eggo, dziwne stworzenia i trójkąty miłosne. Ale nie mogliśmy też nie zauważyć, jak na ekranie radzi się z zespołem stresu pourazowego (PTSD).

Przez cały sezon 2 lekarze i przyjaciele próbują przekonać matkę Willa, Joyce Byers, że jej syn jest dochodzący do siebie po PTSD i dlatego pochłonęły go dziwne wizje rok po jego bliskim śmierci doświadczeniu w Upside Down. Widzowie wiedzą, że diagnoza PTSD Willa to dla naukowców sposób na ukrycie ich okultystycznego eksperymentu laboratoryjnego. Niemniej jednak Stranger Things 2 oferuje wgląd w to, jak prawdziwi ludzie radzą sobie z zespołem stresu pourazowego - stanem zdrowia psychicznego niezbyt dobrze rozumianym przez ogół społeczeństwa i nie zawsze dokładnie przedstawianym w popkulturze.

Aby dowiedzieć się, jak dobrze serial przedstawia osobę z zespołem stresu pourazowego, zwróciliśmy się do dr Rachel Yehuda, dyrektora wydziału badań nad stresem traumatycznym w Icahn School of Medicine w Mount Sinai w Nowym Jorku, o jej spojrzenie na program robi się dobrze - i co jest nie tak z tym zaburzeniem.

Stranger Things 2 rozpoczyna się rok po tym, jak Will Byers został uwięziony w Upside Down, gdzie przeżył swoje bliskie śmierci. Will przeżywa halucynacje na podstawie czasu spędzonego tam, ale lekarze mówią Joyce, że jej syn doświadcza „efektu rocznicy”.

Co to jest - i jak to się ma do PTSD? Efekt rocznicowy występuje wtedy, gdy osoba, która przeżyła traumę, ma nasilone objawy PTSD lub cięższe objawy w porze roku, w której miał miejsce traumatyczny incydent. Może się to zdarzyć w pierwszą rocznicę, tak jak w przypadku Willa, mówi Yehuda. Lub może się to zdarzyć każdego roku po pierwotnym incydencie, jak to ma miejsce w przypadku wielu osób, które przeżyły traumę.

„Po raz pierwszy zetknąłem się z tym zjawiskiem, kiedy zacząłem pracować z weteranami i zobaczyłem, że styczeń / luty wydawał się być czasem, kiedy weterani byli bardzo symptomatyczni ”- powiedział Yehuda Health w e-mailu. Później dowiedziała się, że w tych miesiącach żołnierze brali udział w ofensywie podczas wojny w Wietnamie. Chociaż nie jest jasne, dlaczego rocznice są tak wyzwalające, Yehuda mówi, że sygnały środowiskowe - takie jak pogoda lub zapachy - mają tendencję do wywoływania nawrotów objawów.

Halucynacje Willa wywoływane są przez potwora cienia w Upside Down . Ale sposób, w jaki ich doświadcza, jest bardzo podobny do sposobu, w jaki osoby cierpiące na PTSD doświadczają retrospekcji. Ilekroć pojawia się halucynacja, Will jest zamrożony w miejscu i nie może się poruszyć, dopóki przyjaciel lub członek rodziny go z tego nie wyrwie.

Yehuda mówi, że retrospekcje są rzeczywiście objawem zespołu stresu pourazowego, ale tak się nie dzieje tak często w prawdziwym świecie, jak wydaje się Hollywood. „Flashbacki są jednymi z rzadszych objawów zespołu stresu pourazowego, ale są często używane w filmach i telewizji, ponieważ stanowią charakterystyczne objawy zespołu stresu pourazowego” - mówi. „Flashbacki nie są objawami innych zaburzeń zdrowia psychicznego - i są bardzo podatne na przedstawianie ich w sztukach wizualnych” - wyjaśnia.

Ogólnie rzecz biorąc, halucynacje Willa są bardzo trafne. Yehuda mówi, że osoby, które przeżyły traumę, mogą rzeczywiście mieć tak żywe retrospekcje, że mogą pomyśleć, że to wspomnienie dzieje się w czasie rzeczywistym. Jednak zamrożenie Willa w miejscu nie brzmi prawdziwie. „Zamrożenie w miejscu brzmi bardziej jak epizod dysocjacyjny, w którym traci się kontakt z otoczeniem i znajduje się gdzie indziej” - mówi. Epizody dysocjacyjne są objawami amnezji i dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości, a nie zespołu stresu pourazowego.

Sceny woli wyglądającej na przestraszoną, przygnębioną i zrozpaczoną są trafione i przypominają sposób, w jaki często wyglądają osoby cierpiące na PTSD. Yehuda mówi, że osoby z PTSD często doświadczają tych emocji, a nawet emocjonalnego odrętwienia, gdy uporają się z traumatycznym wydarzeniem. Reakcje te są normalne, ponieważ „skutki urazu mogą trwać długo”. Terapia może pomóc osobom, które przeżyły traumę, zająć się tymi uczuciami i radzić sobie z nimi.

Gdy potwór cienia zamieszka w Will, zdarzają się epizody, w których zachowuje się inaczej niż on sam. Mówi swojej matce, że potwór cienia lubi pozostać zimny, a nawet próbuje fizycznie zaatakować ją i swojego starszego brata, Jonathana. Prawie zachowuje się, jakby był opętany lub miał drugą osobowość.

Yehuda mówi, że zachowanie Willa tak odmienne od jego zwykłego ja nie jest charakterystyczne dla osób z PTSD. Osoba żyjąca z PTSD może zachowywać się tak, jak robiła to w czasie pierwotnego traumatycznego wydarzenia, jeśli ma retrospekcję, ale nie działałaby gwałtownie ani nie rzucałaby się, gdyby nie zachowywała się w ten sposób, gdy nastąpiła trauma. „Można by na przykład udusić kogoś, kto odtwarza zagrożenie” - mówi Jehuda. „Nie udusiłoby się swojej matki, gdyby uraz był wypadkiem samochodowym”.

Aby pozbyć się Woli potwora cienia zamieszkującego jego ciało, Joyce używa lamp grzewczych i kominka, ponieważ stworzenie nienawidzi ciepła. Scena przypomina egzorcyzmy i jest daleko idąca - więc nic dziwnego, nie ma nic wspólnego z leczeniem PTSD w prawdziwym życiu. Terapia jest najlepszym sposobem leczenia osób z PTSD, mówi dr Yehuda, ponieważ terapeuci pomagają pacjentowi stać się niewrażliwym na najbardziej stresujące części traumatycznego wydarzenia.