Jak naprawdę odczuwasz złamanie wywołane stresem i jak temu zapobiec

W październiku mojej gimnazjum byłem na szczycie mojej rywalizacji przełajowej. Biegałem od pięciu do sześciu dni w tygodniu, tracąc coraz więcej czasu z podziału mil i szykowałem się do wielkiego wyścigu, który w końcu udowodnił, że mam wszystko, czego potrzeba, aby osiągnąć status unii. Kiedy więc nadarzyła się okazja, by przebiec kilka dodatkowych kilometrów i mocniej się postarać, wziąłem je bez namysłu.

Potem nadszedł dzień wyścigu. Od kilku dni odczuwałem ból i pulsowanie w goleniach, ale założyłem, że mam tylko szyny na goleń - coś, z czym miałem do czynienia wiele razy w przeszłości. Więc przed moim wydarzeniem wypiłem kilka ibuprofenu i wyobraziłem sobie, że całkowicie dominuję w wyścigu. Spoiler: Tak się nie stało.

Kiedy wyścig się rozpoczął, wystartowałem i skierowałem się na przód stawki. Utrzymywałem tempo, kiedy przedzierałem się przez szlak, adrenalina przepływała przez moje ciało. To znaczy do około 1 mili, kiedy wysoki poziom mojego biegacza został przerwany przez potworny ból w lewej łydce.

Próbowałem to zignorować, nie chcąc jeszcze się poddać. Ale ból tylko się nasilił i wkrótce utykałem. Dziewczyny mijały mnie w lewo i prawo, ale pokuśtykałem trawiastą ścieżką, aż dotarłem do mety i upadłem.

Szybko do przodu przez dwie wizyty lekarskie, prześwietlenie i skan kości. Werdykt był taki, że miałem siedem małych złamań stresowych w lewej łydce.

Mój przypadek z pewnością nie jest niczym niezwykłym. W rzeczywistości podiatra z certyfikatem ABPM, Melissa Lockwood, DPM, mówi, że prawie jeden na pięciu biegaczy, których widzi, ma złamanie stresowe. Ale dlaczego młodzi, zdrowi ludzie kończą z tym urazem? Tutaj wyjaśnia, co powoduje złamania stresowe i dzieli się wskazówkami, jak im zapobiegać i je leczyć.

Złamania stresowe są określane jako „urazy spowodowane przeciążeniem”. Występują, gdy kość doświadcza powtarzającej się, niezwykłej siły, mówi dr Lockwood z Bloomington w stanie Illinois: „Na przykład, gdy biegacze zwiększają dystans i prędkość - w zasadzie wszystko, co zmienia nacisk, jaki wywierają na ciało . ”

Dr. Lockwood zazwyczaj widzi te urazy w śródstopiu, czyli w małych kościach tuż za palcami oraz w dolnej części nogi (jak w moim przypadku). Według American Academy of Orthopaedic Surgeons ponad 50% występuje w podudzie.

Podczas gdy złamania stresowe są związane z bieganiem, „mogą być również spowodowane regularną siłą, jeśli kości są osłabione przez inne problemy, takie jak osteoporoza lub inny systematyczny problem, taki jak zaburzenia odżywiania ”- dodaje dr Lockwood. Badania sugerują, że kobiety są bardziej podatne, prawdopodobnie dlatego, że są bardziej podatne na wyżej wymienione schorzenia.

Ale tak naprawdę złamania stresowe mogą dotknąć każdego. Dr Lockwood dostał jednego w stopę po całym dniu chodzenia po Disney World. (Zobacz jej zdjęcia rentgenowskie poniżej.)

„Najważniejszą rzeczą jest obserwowanie nasilonego bólu przy zwiększonej aktywności” - mówi dr Lockwood. „To znaczy, że z samego rana nie boli tak bardzo, ale im więcej jesteś na tym przez cały dzień lub po biegu, ból się pogarsza, a nawet rozdzierający”.

W przeciwieństwie do przeciążenia lub ciągnięcia, ból związany ze złamaniami spowodowanymi stresem nie ustępuje po kilku dniach ani nie ustępuje po odpoczynku. Więc jeśli nadal czujesz pulsujący ból po siadaniu, to również jest całkiem niezły wskaźnik.

Ale zdiagnozowanie złamania stresowego może być nieco skomplikowane: „Zazwyczaj złamanie stresowe nie jest widoczne na X- promień do dwóch tygodni po początkowym urazie ”. Z tego powodu lekarze często zlecają inne badania, takie jak rezonans magnetyczny lub skan kości, aby zidentyfikować uraz.

Jeśli pacjent opisuje objawy złamania stresowego, dr Lockwood zawsze traktuje je jako jeden, mówi, chyba że wymyśla alternatywne wyjaśnienie.

Jedno złamanie stresowe zwiększa ryzyko kolejnego, mówi dr Lockwood. Ale na szczęście istnieje wiele sprytnych strategii, których możesz użyć, aby zachować zdrowe kości.

Na początek zainwestuj w solidne trampki. Jeśli jesteś biegaczem, udaj się do sklepu dla biegaczy i znajdź parę, która będzie optymalnie dopasowana do Twojego kroku i typu stopy.

Ważne jest również, aby wycofać buty po pewnym okresie użytkowania, dr Lockwood ostrzega. Albo rzuć je na podstawie czasu (nie więcej niż 6 miesięcy), albo mil (nie więcej niż 300).

I niezależnie od tego, czy jesteś sportowcem, czy nie, jeśli w przeszłości doznałeś złamania stresowego , możesz rozważyć zakup niestandardowych ortezy, aby upewnić się, że poruszasz się z odpowiednią biomechaniką, mówi dr Lockwood.

W czasie mojej kontuzji głupio nosiłem buty, które minęła data ważności. Więc proszę, nie popełnij tego samego błędu i uważaj na swoje buty!

Po kontuzji poczułem się naprawdę przygnębiony. Martwiłem się, że moje ciało nie jest przygotowane do biegania i że to znak, że muszę rzucić ręcznik.

Ale, jak to ujął dr Lockwood, „złamanie stresu nie oznacza, że Twoja kariera biegacza się skończyła”. Może to oznaczać, że musisz zmienić sposób treningu, niezależnie od tego, czy będzie to dostosowanie odległości lub częstotliwości biegów, czy bieganie po bardziej miękkich nawierzchniach (pomyśl o trawie czy betonie).

Dla mnie powrót do Bieganie wiązało się ze wszystkim, o czym wspomniał dr Lockwood: ograniczaniem biegów, zwracaniem większej uwagi na moją formę i regularną wymianą butów. Dziś bieganie to wciąż ogromna część mojego stylu życia. Czasami nawet dojeżdżam do pracy. Ale znacznie lepiej słucham teraz swojego ciała i zwracam uwagę, kiedy potrzebuje przerwy.

Jeśli czujesz, że coś jest nie tak z twoim ciałem, „nie siedź i czekaj, aż to dostaniesz sprawdzone ”- mówi dr Lockwood. „Albo raczej nie biegnij i czekaj”.