Rzęsistkowica

• Objawy
• Przyczyny
• Czynniki ryzyka
• Diagnoza
• Leczenie
• Perspektywa
• Powikłania
• W czasie ciąży
• Zapobieganie

Co to jest rzęsistkowica?

Rzęsistkowica („trichomoniasis” ) jest częstą infekcją przenoszoną drogą płciową (STI). Według Centers for Disease Control and Prevention (CDC), 3,7 miliona Amerykanów żyje z rzęsistkowicą w danym momencie.

Rzęsistkowica jest łatwa do wyleczenia.

Jakie są objawy rzęsistkowicy?

Trich często nie daje żadnych objawów. CDC podaje, że tylko 30 procent osób, które nabawiły się włośni, zgłasza jakiekolwiek objawy. W jednym badaniu 85 procent dotkniętych nią kobiet nie miało żadnych objawów.

Kiedy objawy już się pojawią, często pojawiają się od 5 do 28 dni po wystąpieniu choroby. W przypadku niektórych osób może to potrwać znacznie dłużej.

Najczęstszymi objawami u osób z pochwami są:

• upławy, które mogą być białe, szare, żółte lub zielone i zazwyczaj są pieniste i mają nieprzyjemny zapach
• plamienie lub krwawienie z pochwy
• pieczenie lub swędzenie narządów płciowych
• zaczerwienienie lub obrzęk narządów płciowych
• częsta potrzeba oddania moczu
• ból podczas oddawania moczu lub stosunku płciowego

Najczęstsze objawy u osób z penisami to:

• wydzielina z cewki moczowej
• pieczenie podczas oddawanie moczu lub po wytrysku
• potrzeba częstego oddawania moczu

Co powoduje rzęsistkowicę?

U kobiet i osób z pochwą organizm wywołuje infekcję w pochwie, cewce moczowej lub obu. U mężczyzn lub osób z penisami infekcja występuje tylko w cewce moczowej.

Gdy się zacznie, może łatwo zostać przeniesiony przez kontakt genitaliów bez prezerwatywy lub innej metody barierowej.

Trich nie jest przenoszony przez normalny kontakt fizyczny, taki jak przytulanie, całowanie, dzielenie się naczynia lub siedzenie na sedesie. Ponadto nie można go przenosić poprzez kontakt seksualny, który nie obejmuje genitaliów.

Jakie są czynniki ryzyka dla rzęsistkowicy?

Szacuje się, że milion nowych przypadków włośnia każdego roku, według American Sexual Health Association (ASHA) i CDC.

Rzęsistkowica występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, a 2,3 miliona kobiet, które ją zapadają, jest w wieku od 14 do 49 lat.

Występuje częściej u osób starszych, a zwłaszcza u tych z pochwami. Jedno z badań wykazało, że najbardziej pozytywne przypadki wystąpiły w grupie wiekowej powyżej 50 lat.

Ryzyko transmisji może wzrosnąć z powodu posiadania:

• wielu partnerów seksualnych
• historii innych chorób przenoszonych drogą płciową
• w przeszłości przeniesienia tricha
• seks bez prezerwatywy lub innej metody mechanicznej

Jak rozpoznaje się rzęsistkowicę?

Objawy rzęsistka są podobne do innych chorób przenoszonych drogą płciową. Nie można go zdiagnozować na podstawie samych objawów. Każdy, kto uważa, że ​​mógł nabawić się tricha, powinien udać się do lekarza na badanie przedmiotowe i testy laboratoryjne.

Wiele testów może zdiagnozować włoś, w tym:

Jak leczy się rzęsistkowicę?

Rzęsistkowicę można wyleczyć antybiotykami. Twój lekarz może zalecić metronidazol (Flagyl) lub tinidazol (Tindamax).

Nie pić alkoholu przez pierwsze 24 godziny po zażyciu metronidazolu lub przez pierwsze 72 godziny po zażyciu tynidazolu. Może powodować silne nudności i wymioty.

Upewnij się, że Twoi partnerzy seksualni są przebadani i przyjmują również leki. Brak jakichkolwiek objawów nie oznacza, że ​​ich nie nabyli. Będziesz musiał unikać kontaktów seksualnych przez tydzień po leczeniu siebie i wszystkich partnerów.

Jakie są perspektywy dla osoby z rzęsistkowicą?

Bez leczenia włos może trwać. W przypadku leczenia zwykle ustępuje w ciągu tygodnia.

Możesz ponownie zarazić się włosem po leczeniu, jeśli twój partner nie był leczony lub nowy partner zaraził się nim.

Zmniejsz swoje szanse na ponowne nabycie tricha, upewniając się, że wszyscy partnerzy seksualni są leczeni. Następnie poczekaj, aż stan ustąpi, zanim ponownie staniesz się aktywny seksualnie. Po zażyciu leków zalecamy odczekanie 1 tygodnia przed ponownym stosunkiem.

Twoje objawy powinny ustąpić po tygodniu. Jeśli objawy utrzymują się dłużej, porozmawiaj z lekarzem o ponownym przebadaniu i ponownym leczeniu.

Skontaktuj się z lekarzem w celu wykonania badania kontrolnego w kierunku włosa co najmniej 3 miesiące po leczeniu. Wskaźnik ponownego przejęcia w przypadku kobiet i osób z pochwą może sięgać nawet 17 procent w ciągu 3 miesięcy po leczeniu.

Ponowne przejęcie jest możliwe, nawet jeśli Twoi partnerzy również byli traktowani. Istnieją przypadki oporności tricha na niektóre leki.

Niektóre testy można przeprowadzić już 2 tygodnie po zabiegu. Z powodu braku danych wspierających ponowne badanie przesiewowe mężczyzn i osób z penisami, generalnie nie są one ponownie badane.

Czy są jakieś możliwe powikłania rzęsistkowicy?

Przeniesienie tricha może ułatwić zarażenie się innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową. Zapalenie narządów płciowych spowodowane rzęsistkowicą może zwiększać ryzyko zarażenia się wirusem HIV, a także innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową. Przeniesienie wirusa HIV na kogoś innego staje się również łatwiejsze, gdy masz włosień.

Wraz z włosiem często występują inne schorzenia, takie jak rzeżączka, chlamydia i bakteryjne zapalenie pochwy. Nieleczone schorzenia mogą powodować chorobę zapalną miednicy mniejszej (PID). Powikłania PID obejmują:

• zablokowanie jajowodu z powodu tkanki bliznowatej
• niepłodność
• przewlekły ból brzucha lub miednicy

Rzęsistkowica i ciąża

Rzęsistka może powodować wyjątkowe komplikacje u kobiet w ciąży. Istnieje większe prawdopodobieństwo przedwczesnego porodu lub urodzenia dziecka z niską masą urodzeniową.

Chociaż rzadko, może dojść do przeniesienia zakażenia na dziecko podczas porodu.

Podczas ciąży można bezpiecznie zażywać metronidazol i tinidazol. Nie odnotowano żadnych skutków ubocznych.

Jeśli jesteś w ciąży i podejrzewasz, że zaraziłaś się trichą lub jakąkolwiek inną chorobą przenoszoną drogą płciową, jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, aby zapobiec powikłaniom dla Ciebie i Twojego dziecka.

Jak zapobiegasz rzęsistkowicy?

Możesz całkowicie zapobiec nabawieniu się włosa, powstrzymując się od wszelkiej aktywności seksualnej.

Używaj prezerwatyw z lateksu lub innych metod barierowych podczas aktywności seksualnej, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na trich i inne choroby przenoszone drogą płciową.

Q:

Mój partner ma chorobę przenoszoną drogą płciową, ale nie mam żadnych objawów. Dlaczego powinienem poddawać się testom lub przyjmować te same leki?

O:

Choroby przenoszone drogą płciową to częste schorzenia wśród osób aktywnych seksualnie. Często osoby, które nabawiły się chorób przenoszonych drogą płciową, takich jak chlamydia, rzeżączka i włosień, nie mają żadnych objawów. Nierzadko zdarza się, że ludzie dowiadują się, że mają go dopiero po przebadaniu. Kiedy u partnera seksualnego zostanie zdiagnozowana choroba przenoszona drogą płciową, CDC zaleca, aby wszyscy partnerzy byli leczeni podczas oczekiwania na wyniki badań na sobie. Zmniejsza to ryzyko powikłań.

W przypadku osób z pochwą zachorowanie na chorobę przenoszoną drogą płciową jest bardziej skomplikowane niż u innych. Ponieważ pochwa łączy się z szyjką macicy, a ujście do macicy, ułatwia to schorzeniom, które zaczynają się w pochwie, przedostać się do macicy, jajowodów i jamy brzusznej. To powoduje poważny PID.

W przypadku osób z penisami opóźnianie diagnozy i leczenia oznacza, że ​​ryzykują one wystąpieniem trudniejszych do leczenia schorzeń i mogą nieświadomie przekazać je innym ludziom.

Najlepszym sposobem zapobiegania powikłaniom chorób przenoszonych drogą płciową jest ich sprawdzanie i leczenie, zanim staną się poważniejsze.