Trening triathlonowy to ból w kolanach

Mogłem trochę przesadzić z bieganiem w ciągu ostatniego miesiąca - podnosząc moje normalne 10 do 12 mil tygodniowo do 16 lub więcej, znacznie szybciej niż powinienem - i nie było więc zaskoczeniem, gdy mój Kolano zaczęło mi przeszkadzać podczas ćwiczeń szybkościowych lub powtórek na wzniesieniach.

Widzisz, pomijałem wtorkowe wieczorne treningi mojej drużyny na rzecz własnych, spokojnych biegów, usprawiedliwiając się, że nie lubiłem rezygnacji z wieczorów i jak bardzo wolałem poranne treningi. Ale prawda jest taka, że ​​nie naciskam na siebie prawie tak mocno, kiedy biegam sam, i chociaż nienawidzę biegać z innymi ludźmi, w końcu zdecydowałem, że jest to konieczne, jeśli chcę być lepszy.

Dwa tygodnie temu po intensywnej, 25-kilometrowej przejażdżce rowerem stacjonarnym na siłowni (głupi deszcz!), zeskoczyłem z maszyny i prawie upadłem: moje lewe kolano było chwiejne i niestabilne, jakby miało się poddać w każdej chwili . To uczucie minęło po kilku minutach, ale podczas moich meczów piłkarskich (trzy!) Później tego dnia wykręciło się podczas szybkiego obrotu i musiałem się uchylić: czułem się, jakbym go zaciął i nie mogłem się wyprostować tak, jakby trzeba było włożyć go z powrotem na miejsce. Teraz mam obolałe kolana odkąd pamiętam (w zeszłym roku powiedziano mi, że mam coś, co nazywa się kolanem filmowca, czynnik ryzyka choroby zwyrodnieniowej stawów), ale to dziwne uczucie skręcenia wydarzyło się kilka razy w ciągu ostatnich dwóch miesięcy i zaczynałem się bać.

Niektóre rozciąganie wydawało się pomagać i byłem w stanie zrzucić to z siebie po meczu, ale przez resztę dnia było to obolałe; W poniedziałek też cierpiałam, po prostu siedząc przy biurku. Czułem się dobrze podczas mojego biegania we wtorek wieczorem (tym razem znowu na własną rękę; nie ryzykowałem i nie naciskałem bardziej niż łatwy, płaski bieg), ale wiedziałem, że jeśli chcę, powinienem zobaczyć ortopedę odzyskaj moją pewność siebie.

Ostrzegł mnie przed przetrenowaniem i przypomniał mi o zasadzie 10% biegania, której wiedziałem, że powinienem przestrzegać przez cały czas. Na szczęście przygotowanie do triathlonu oznacza mnóstwo automatycznego treningu przekrojowego, więc nie muszę się martwić o codzienne bieganie - a jazda na rowerze i pływanie to świetne alternatywne ćwiczenia, które są łatwiejsze na kolanach. Dał mi również receptę na leki przeciwzapalne, które mogę wziąć, gdy ból zacznie mi przeszkadzać.

Lekarz przepisał również fizjoterapię (PT) dwa razy w tygodniu, aż do wyścigu, a następnie - odwiedzić go. Kiedy to powiedział, musiałem zwalczyć chęć skomlenia: dwa razy w tygodniu? Myślisz, że mam na to czas, oprócz treningu i wszystkiego innego? Ale złapałem się na tym, pamiętając, że jego alternatywne rozwiązanie prawdopodobnie całkowicie przestanie działać.

Więc poniedziałek jest moją pierwszą sesją PT, punktualnie o 8 rano. Zamiast tego zamieniam poranne zajęcia jogi na zajęcia po pracy (jeśli w ogóle mi się uda) i prawdopodobnie będę pracować w weekendowy weekend, aby nadrobić brakującą godzinę lub dwie w biurze tego ranka .

Ponownie przypomniałem sobie, że tak wiele razy byłem na treningu triathlonowym, że chodzi o zarządzanie czasem i utrzymywanie prostych priorytetów. A teraz moim największym priorytetem jest przetrwanie miesiąca - i wyścigu 26 lipca - bez narażania się na dalsze kontuzje. Mogę też spojrzeć na dobrą stronę: przynajmniej mam pretekst, żeby się zrelaksować i odpocząć dziś wieczorem.