Biegać czy nie biegać? DNF i kiedy zakończyć wyścig

Nigdzie powiedzenie „życie jest tym, co się z tobą dzieje, kiedy jesteś zajęty robieniem innych planów” nie jest bardziej prawdziwe niż w sportach wytrzymałościowych. Na wyścig, taki jak półmaraton lub maraton, często musisz zarejestrować się z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, aby zapewnić sobie miejsce.

W ciągu następnych kilku miesięcy treningu (och, i ta mała rzecz zwana życiem ), niezliczone przeszkody mogą stanąć Ci na drodze, od dużych projektów w pracy po kontuzje. Ale ustalenie, kiedy należy wziąć DNS (nie zaczął), a nawet DNF (nie skończyć) - i kiedy zacisnąć zęby i znieść - może być trudnym zadaniem. Kiedy emocje rosną, a intuicja wychodzi przez okno, posłuchaj, co nasi eksperci od biegania mają do powiedzenia na temat tego, czy powinieneś - czy nie - podążać za linią.

Biegacze są znani z tego, że są trochę skrzypi krawędzie z mil zużycia, które nakładają na swoje ciało. Często zdarza się, że w trakcie cyklu treningowego odczuwa się pewien stopień bólu lub bolesności. „Ale jeśli ból narasta w trakcie biegania lub jest na poziomie od umiarkowanego do silnego przed rozpoczęciem biegu” - mówi Michael Conlon, właściciel firmy Finish Line Physical Therapy - „to warto zwrócić na to uwagę”. Zaleca wybór bezbolesnej formy treningu przekrojowego, takiej jak jazda na rowerze lub pływanie, lub bieganie na bieżni antygrawitacyjnej Alter-G, jeśli masz do niej dostęp.

Jeśli trenujesz dłuższy wyścig, taki jak półmaraton lub maraton, jeszcze bardziej uważaj na przebijanie się przez kontuzję. „Jestem nadmiernie ostrożny i zalecam biegaczowi, aby nie biegł wyścigu, jeśli kontuzja budzi wątpliwości co do jego zdolności do ukończenia wyścigu, biegania bez bólu lub w inny sposób przyjemnego doświadczenia” - mówi Jason Fitzgerald, USA Track & amp; Trener z certyfikatem terenowym i założyciel firmy Strength Running.

Możesz sprawdzić, czy Twój wyścig oferuje opcje przełożenia na następny rok lub przeniesienia swojego numeru startowego na kogoś innego. Jeśli nadal masz znajomych lub rodzinę biorących udział w wyścigu, możesz chcieć ich kibicować - co jest w porządku, jeśli naprawdę jesteś tam po to, by to zrobić. „Jeśli jesteś tam tylko po to, by się torturować” - mówi licencjonowany psycholog kliniczny i sportowy dr Bhrett McCabe, nie rób tego. „Miło jest patrzeć na wyścig z innej perspektywy, więc upewnij się, że masz cel, jeśli się wybierasz”.

DNF to zawsze bardzo trudna decyzja, mówi Fitzgerald, „zwłaszcza, że ​​większość biegaczy uwielbiam kończyć wyścigi za dumę, koleżeństwo i potencjalnie niezły medal. Ale dobrym pomysłem jest zatrzymanie się i zakończenie wyścigu, jeśli pojawia się lub utrzymuje się ból, który jest ostry, kłujący lub w inny sposób bardzo intensywny ”. Prawdopodobnie możesz spowodować dodatkowe szkody, przepychając się, pogłębiając kontuzję lub tworząc nowe.

Michele Gonzalez zatelefonowała podczas zeszłorocznego półmaratonu Staten Island, że powinna odpuścić. Jej łydka skurczyła się na dziewiątej mili, a jej krok zmienił się, aby mogła dalej biec. Dla niej „zakończenie wyścigu tuningowego nie było celem” - mówi. „To było 13,1 mili ciężkiego, szybkiego biegu i ćwiczenie pchania, gdy robi się ciężko”. Zdecydowała się zrezygnować, ponieważ uważa, że ​​żaden wyścig nie jest wart poważnej kontuzji. ​​

W zeszłym roku wzięła udział w DNF podczas maratonu w New Jersey z powodu problemów z nerwami, brakiem energii i nawodnieniem. To był wyścig bramkowy dla Gonzalez, która odpadła, gdy zdała sobie sprawę, że nie osiągnie czasu, do którego dążyła. Jednak telefon nie był jednoznaczny. „Musisz odróżnić uderzenie w ścianę od tego, że coś naprawdę zrani” - mówi. „Moje łydki skurczyły się, ale było to bardziej zmęczenie niż kontuzja. Nadal żałuję, że odpadłem. ”

Oczywiście czasami problemy pojawiają się znacznie wcześniej niż dzień wyścigu. Zdarza się: zapisałeś się na maraton, ale nie ma tego w kartach. Życie w jakiś sposób stanęło na przeszkodzie i nie ma szans, abyś przebiegł 26,2 mil za jednym zamachem. Ale jeśli masz szczęście, Twoje zawody mogą mieć inne opcje, takie jak półmaraton, wyścig na 10 mil lub bieg na 5 km.

„Niektórzy sportowcy mogą zdecydować się na krótszy wyścig” - mówi dr. Amanda Visek, psycholog sportu z George Washington University. Jeśli podjąłeś tę decyzję wystarczająco daleko, możesz zmniejszyć przebieg i dostosować trening do nowego dystansu. Zaleca również zaakceptowanie i przyjęcie nowego celu wyścigowego, a następnie zrobienie wszystkiego, co jest konieczne w zakresie przygotowania psychicznego lub fizycznego do osiągnięcia celu.

Wiemy, wiemy - część Ciebie typu A nie chcę to usłyszeć. Ale jeśli nadal możesz wygodnie ukończyć dystans, ale nie w tempie wyścigowym, zawsze możesz zmienić go w bardziej zrelaksowany bieg. A czasami, mówi McCabe, zaskoczysz się i będziesz biegał lepiej, niż mógłbyś się spodziewać.

„Oczekiwania to uprawnienia, więc zwiększają presję i ograniczają zdolność do naturalnej konkurencji” - mówi McCabe. „Zmuszają Cię do zapoznania się z każdym doświadczeniem i oceny swoich wyników w porównaniu z pragnieniami”. Zamiast tego zachęca swoich sportowców do stawiania sobie „wymagań” podczas wyścigu, na przykład „Wiem, że dzisiaj będzie ciężko, ale zamierzam pracować nad tym, aby pozostać w chwili, zamiast martwić się o przyszłość”.

Istnieje również możliwość przeniesienia uwagi na pomaganie innym. Jeśli masz przyjaciela, który bierze udział w wyścigu, być może oznacza to, że chcesz go poprowadzić do PR (jeśli ich szybkie tempo jest dla Ciebie wygodniejsze), doświadczenie, które może być prawie tak satysfakcjonujące, jak osiągnięcie własnego rekordu. A jeśli naprawdę zależy ci na bieganiu dla przyjemności, zmień wyścig w grę. Ile zdjęć możesz zrobić? Ile piątek możesz dostać?

Niezależnie od tego, czy całkowicie opuściłeś wyścig, czy zmniejszyłeś odległość lub tempo, możesz niecierpliwie wyczekiwać następnej przygody.

„Jak tylko gdy ktoś wypadnie z wyścigu, może natychmiast zacząć dostosowywać swój cel lub rozpocząć nowy cel dla innej rasy ”- mówi Visek. „Weź pod uwagę wszystkie zmienne w tym momencie - trening, kondycję, następny wyścig - i zacznij formułować plan” - mówi Visek.

Ale nie spiesz się przedwcześnie. McCabe sugeruje odczekanie kilka dni, aby nie rejestrować się na podstawie reakcji emocjonalnej. Poświęć trochę czasu na przeanalizowanie tego, co się stało, co doprowadziło do tego, że odpadłeś lub straciłeś.

Jeśli jednak unikasz ścigania się ze strachu, ważne jest, aby wrócić tam wcześniej niż później. „Z badań nad lękiem wiemy, że im więcej unikamy, tym silniejszy jest strach” - mówi McCabe. „Im dłużej będziesz starać się omijać te przeciwności, tym gorszy będzie strach, więc staw mu czoła”.

Po treningu fizycznym i umysłowym dowiesz się, kiedy będziesz gotowy na następny wyścig.
Ten artykuł ukazał się pierwotnie w Life by DailyBurn.