Tak naprawdę robi się skok niedźwiedzia polarnego

Podczas noworocznego pływania w Klubie Niedźwiedzi Polarnych w Coney Island tysiące ludzi gromadzą się na plaży, wyrywają się z zimowych ubrań niczym szalone arktyczne motyle wyłaniające się z kokonów i wpadają do lodowatych wód Atlantyku. Chciałem do nich dołączyć tak długo, jak mieszkam w Nowym Jorku.

Podczas gdy Klub Niedźwiedzi Polarnych lubi wziąć wczesny, prywatny kąpiel noworoczną z samego rana (oni ' są najstarszą `` zimową organizacją kąpieli '' w Stanach Zjednoczonych i obcują z żywiołami każdego roku od 1903 r.), zapraszają mniej doświadczonych zimnych pływaków, aby dołączyli do nich o 13:00 na publiczne wydarzenie „zamrożone bez powodu”, podczas którego zbierane są fundusze na Camp Sunshine, ośrodek rekolekcji dla dzieci z chorobami zagrażającymi życiu. (Podobne wydarzenia Polar Plunge mają miejsce w całym kraju o tej porze roku.) Oto, czego się dowiedziałem, kiedy w tym roku zdecydowałem się na skok.

Gdy Leonardo DiCaprio o zroszonych oczach i lodowatej brwi pokazał tak tragicznie w Titanicu, spędzanie dużej ilości czasu w lodowatej wodzie to zły pomysł. Z drugiej strony szybkie zanurzenie się w oceanie jest dalekie od zamarznięcia do śmierci przylgnięcia do tratwy, którą twoja ukochana mogłaby z tobą podzielić, gdyby myślała trzeźwo. Klub Niedźwiedzi Polarnych twierdzi, że żaden z jego członków nie przeszedł hipotermii ani odmrożenia.

To powiedziawszy, szok spowodowany uderzeniem w zimną wodę powoduje skok tętna i ciśnienia krwi, co sprawia, że ​​nurkowanie niedźwiedzia polarnego jest ryzykowne jeśli masz nadciśnienie lub chorobę serca. Klub Niedźwiedzi Polarnych zaleca wszystkim uczestnikom konsultację z lekarzem przed podjęciem decyzji, a nowoprzybyłym podpisują zwolnienie z odpowiedzialności. Dbają również o to, aby każdy miał „kumpla”, który będzie miał ich na oku w wodzie.

Spędziłem mój późny poranek, jadąc pociągiem na Brooklyn, wyobrażając sobie te pierwsze elektryczne sekundy, kiedy moje palce u nóg spotykają się z wodą i szok, kiedy chowałem głowę pod falami. To jest chwila prawdy, prawda? Nie tak bardzo.

Spójrz, prawie każdy może wpaść do oceanu, zawrócić i wyskoczyć z powrotem, nawet w środku zimy; jest to zasadniczo odmiana wyzwania ALS Ice Bucket. To, co naprawdę odróżnia wielkoskalowe Polar Plunge od zrzucenia garści chłodnej wody na twoją głowę, to niewiarygodnie długie oczekiwanie w zamkniętym sznurem zagrodzie na plaży, zanim otrzymasz sygnał, aby ruszyć.

W żadnej wersji moich pogrążonych fantazji nie wyobrażałem sobie utraty czucia w kończynach podczas półgodzinnego kręcenia się z grupą prawie nagich braci w hełmach Wikingów. Woda o temperaturze 50 stopni była znacznie cieplejsza niż powietrze o temperaturze 40 stopni tego ranka; uzyskanie zgody na uderzenie w fale było ulgą.

W jednym z moich ulubionych badań wszech czasów naukowcy odkryli, że ochotnicy poproszeni o włożenie rąk do lodowatej wody zgłaszali mniejszy ból i byli w stanie utrzymać trwa średnio 40 sekund dłużej, gdy powtarzają wybrane przez siebie przekleństwo (w przeciwieństwie do ochotników, którzy zamiast tego skandowali neutralne słowo).

Naukowcy nie są jeszcze pewni, dlaczego warto przeklinać niebieską passę - niektórzy mówią, że aktywuje reakcje typu walcz lub uciekaj, inni mówią, że może wyrażać koleżeństwo lub nieposłuszeństwo - ale mogę potwierdzić, że każda z wielu, wielu bomb F zrzuconych na plażę Coney Island w Nowy Rok generowała małą chmurę grzybów ciepło dla mnie i innych shivererów.

Nie wstydzę się przyznać, że chciałem dobrze wyglądać podczas mojego pierwszego Plunge; Założyłem swój ulubiony kostium kąpielowy, zrobiłem sobie zgrabny pedicure i planowałem porzucić grube, głupkowate skarpetki, które bardziej doświadczony przyjaciel radził mi nosić w wodzie (niedźwiedzie polarne sugerują obuwie, zarówno dla wygody, jak i dla ochrony z paskudnych detrytusów z linii brzegowej).

Kiedy dotarłem na plażę i zobaczyłem, jak wszyscy się ubierają - facet w bikini księżniczki Lei i nausznikach był szczególnie inspirujący - byłem bardzo przekonany, że moja osobista gra musiała być silna. Ale gdy tylko spróbowałem zrzucić moje brzydkie skarpety narciarskie i odsłonić wymyślne palce, żadna nieprzyzwoitość, którą mogłem wykrzyczeć, nie wystarczyła, by nie zmarznąć.

Z powrotem naciągnąłem straszne skarpetki i wbiegłem do oceanu (gdzie skarpetki rozdęły się i pocieszyły moje stopy jak życzliwe wełniane meduzy, błogosław je) i nie oglądałem się za siebie. Potem przybijałem piątkę grupie prawie nagich facetów w hełmach Wikingów.

Jedna z moich przyjaciółek nie chciała sama się zanurzyć, ale ona chciała przyjść razem - co było wspaniałe, obie z punktu widzenia wsparcia moralnego i dlatego, że obserwowała wszystko, co pływacy z naszej grupy zostawiali na plaży.