To jest naprawdę uczucie porażenia prądem

Stało się to tydzień przed moją ostatnią klasą liceum. Poszedłem do domu przyjaciela, aby spędzić czas z nim i innym przyjacielem, a nasza trójka siedzieliśmy na werandzie naszego rodzinnego miasta Allentown w Pensylwanii, rozmawiając i próbując jak najlepiej wykorzystać upalną 90-stopniową pogodę .

W pewnym momencie, mój przyjaciel i ja pokłóciliśmy się i postanowiliśmy przenieść rozmowę na drugi koniec domu, gdzie moglibyśmy porozmawiać na osobności. Kiedy chodziliśmy tam iz powrotem, spojrzałem w dół na swój telefon. Mój przyjaciel bawił się swoim scyzorykiem, drapiąc go po cegłach z boku domu, gdy oparliśmy się o ścianę.

To była ostatnia rzecz, jaką pamiętam, zanim nagle straciłem przytomność.

Kiedy doszedłem, byłem po drugiej stronie ulicy, siedząc na jezdni. Wstałem i chociaż nie widziałem dobrze, zauważyłem, że powietrze jest pochmurne i zadymione. Potem zobaczyłem, jak mój przyjaciel biegnie z scyzorykiem ulicą z dala od domu. Pamiętam, że byłem całkowicie zdziwiony, ale mogłem się tylko skoncentrować na tym, jak bardzo jestem spragniony.

Wróciłem na frontową werandę, gdzie nadal był mój przyjaciel, który mieszkał w domu. Wrzasnął z przerażenia. 'Twoje ramię! Musisz zdjąć koszulę! Spojrzałem na swoją koszulę - i zobaczyłem, że moje ramię płonie. Po szybkim zerwaniu go (na szczęście miałem pod spodem podkoszulek), zauważyłem, że moje ramię jest poparzone.

Natychmiast zapytałem go: „Jak wygląda moja twarz?”. Powiedział, że wygląda dobrze, ale czułem się gotowy zemdleć, więc postanowiłem poszukać wody. Poszedłem do pobliskiego sklepu ogólnospożywczego i zacząłem płakać, ponieważ zrobiło mi się gorąco, a astma zaczęła mnie niepokoić.

Po zakupie butelki wody zadzwoniłem do kuzyna o pomoc. W tamtym czasie nie zdawałem sobie sprawy, jak poważny był mój stan i że zostałem porażony prądem. W końcu patrzyłem na swój telefon ze spuszczoną głową, więc nie mogłem wiedzieć, że mój przyjaciel miał kontakt z przewodem kablowym - co z kolei zaszokowałoby nas oboje i spowodowałoby przepływ prądu elektrycznego przez nasze ciała.

Moja kuzynka podniosła mnie i po 5 minutach w samochodzie zacząłem odczuwać potworny ból - opisałbym go jako serię intensywnych pieczenia i przeszywania w górę iw dół mojego ramienia. Wziąłem częściowo spaloną koszulę, którą wcześniej zerwałem, i zakryłem nią ramię, przyciskając butelkę z wodą do skóry, aby ostudzić oparzenie. Zdając sobie sprawę ze stanu, w jakim się znajdowałem, mój kuzyn zdecydował się udać do szpitala.

Na ostrym dyżurze personel szpitala i policja zasypywali mnie pytaniami. Co się stało? Gdzie ta druga osoba jest zaangażowana? Zacząłem mieć atak astmy, kiedy rozcinali mi wszystkie ubrania, aby sprawdzić moje ciało pod kątem oparzeń. Kiedy przyjechała moja mama, podano mi lek przeciwbólowy i kroplówkę na odwodnienie. Wszystko wydawało się niewyraźne.

Wtedy do pokoju wszedł policjant i wyjaśnił, co się stało. Oficer szczegółowo opisał, jak mój przyjaciel zaczął badać przewód kablowy za domem. Chociaż wtedy się nie dotykaliśmy, nasze ciała znajdowały się na tyle blisko, że prąd przepłynął przez jego prawą rękę, a następnie dotarł do mnie, zanim wyszedł przez moje lewe ramię. Mój przyjaciel był w tym samym szpitalu, powiedział oficer.

Skończyło się na oparzeniach głównie drugiego stopnia, ale części mojej ręki miały oparzenia trzeciego stopnia. Mój przyjaciel również doznał oparzeń trzeciego stopnia dłoni i przedramienia, a jego twarz również uniknęła kontuzji. Moje włosy również trochę się usmażyły, ale dzięki kilku rzeczom, które zrobiłem, zanim mój przyjaciel dotknął drutu, poza tym wszystko było w porządku. Po pierwsze, ponieważ odruchowo zakryłem twarz ramieniem, moja twarz i klatka piersiowa nie były uszkodzone. Fakt, że miałam na sobie warstwy - sportowy stanik, podkoszulek i gruby T-shirt - chronił mnie przed poparzeniami całego ciała.

Inną rzeczą, która zapewniła mi względne bezpieczeństwo, była moja dziwaczna moda sens. Mimo że był gorący letni dzień, nosiłam Uggs. Mój lekarz powiedział, że Uggs są tym, co naprawdę mnie uratowało. Gdybym wyszedł z domu w moich zwykłych letnich klapkach, umarłbym, ponieważ plastik nie może wchłonąć i zatrzymać elektryczności tak, jak futro i gruba podeszwa Ugg. Mój śmieszny wybór obuwia oraz fakt, że mój przyjaciel i ja tak naprawdę nie dotykaliśmy się, pozwoliły mi przeżyć porażenie prądem.

Wkrótce zostałem przeniesiony do innego szpitala, który specjalizował się w oparzeniach tego samego dnia. Przez dwa dni czułem się senny, biorąc morfinę na ból, podczas gdy lekarze powiedzieli mi, że podczas gdy większość poparzonej skóry na moim ramieniu odpadnie, inne części będą musiały zostać usunięte chirurgicznie i prawdopodobnie będę potrzebował przeszczepów skóry.

Tak czy inaczej, powiedzieli mi, moja skóra nigdy nie będzie wyglądać tak, jak przed wypadkiem. Po powrocie do domu starałem się o nie dbać, ponieważ się zagoił, myjąc skórę dwa razy dziennie mydłem dla dzieci (które łagodziło rany) i nakładając świeży bandaż. Szkoła się rozpoczęła, a poparzona skóra zaczęła odpadać. Skóra, która weszła, była znacznie bardziej różowa niż mój zwykły pigment, przez co poczułam się skrępowana. Miałem rękaw ochronny na ramieniu lub koszule z długim rękawem, aby go ukryć.

Kiedy wiosna nadeszła osiem miesięcy później, mama namawiała mnie, abym usiadła na zewnątrz i pozwoliła mojej różowej pigmentacji ramienia dostać trochę światła słonecznego. Słońce i masło kakaowe, które natarłem na skórę, przywróciły mi naturalny kolor. Ostatecznie nie musiałem wykonywać ani jednego przeszczepu skóry.

Od wypadku minęło kilka lat i chociaż jestem wyleczony i zdrowy, moja prawa ręka wciąż jest trochę odbarwiona, szczególnie tam, gdzie prąd opuścił moje ciało. (Wiele osób uważa, że ​​to tylko znamię). W domu opieki, w którym pracuję jako asystent, często spotykam innych pacjentów z oparzeniami. Zapytam ich, jak odnieśli obrażenia, zaciekawieni ich przeżyciem.

Oparzenia na moim ramieniu były jedynymi problemami zdrowotnymi wynikającymi z porażenia prądem. Ale po wypadku miałem kilka emocjonalnych spraw do załatwienia. Przede wszystkim czułem się bardzo niepewnie i zaniepokojony urządzeniami elektrycznymi. Jeśli coś było odłączone, czego chciałem użyć, zostawiłem to w spokoju. Nie użyłbym nawet koca elektrycznego.

Stopniowo ten niepokój zniknął, ale nadal bardzo uważam na elektryczność. Jeśli w moim domu zgaśnie prąd, odmawiam zejścia na dół i rozdzielenia wyłącznika. Jeśli mój samochód się zepsuje, oflagowuję kogoś, aby go skoczył. Chociaż moje życie jest teraz normalne, nadal boję się niczego dotykać iskrami, ponieważ w ten sposób wracam do tego letniego dnia.