Oto jak Gina Torres radzi sobie z poczuciem winy mamy: „Chcesz być wszystkim przez cały czas, a po prostu nie możesz”

Kiedy spotykasz osobiście Ginę Torres, jest coś, co od razu cię uspokaja. Może to piękny uśmiech, który nigdy nie jest daleko od jej ust. A może to cichy, uspokajający ton jej głosu - wiesz, typ, który sprawia, że ​​pochylasz się bliżej, ponieważ nie chcesz przegapić ani słowa. Możliwe też, że założyłeś, że będzie jak Jessica Pearson, fajna i wyrachowana prawniczka, którą grała przez siedem sezonów w najlepiej ocenianym serialu Suits w USA, i jesteś mile zaskoczony, że tak nie jest.

Kiedy Gina rzuca się w wir zdjęć na okładkę Zdrowia, różnice między nią a jej postacią są natychmiast widoczne. Podczas gdy Jessica to skrojona na miarę ołówkowa spódnica i rozsądna postawa, Gina wychodzi rozluźniona w dżinsach z szerokimi nogawkami, luźnej koszuli i czapce baseballowej. Co więcej, aktorka serdecznie wita wszystkich, poświęcając trochę czasu na pogawędkę, zanim przygotuje sobie talerz owoców. „To zabawne, ludzie zakładają, że jestem jak Jessica - wydaje mi się, że jesteśmy do siebie podobni” - wzrusza ramionami Gina, przytulając się na kanapie w studiu fotograficznym w Los Angeles. „Rozmawiałem o tym z moim facetem, a on powiedział:„ Ludzie się ciebie boją ”. To dlatego, że myślą, że jestem nią!”

A to porównanie nigdzie w najbliższym czasie się nie wydarzy . 17 lipca Pearson debiutuje w USA. Serial koncentruje się na postaci Giny - to całkiem spora sprawa, biorąc pod uwagę, że jest to jedyny produkt uboczny Suits. W oczekiwaniu na tak monumentalny moment w jej karierze, usiedliśmy z Giną, aby porozmawiać o jej drodze do sukcesu, radzeniu sobie z poczuciem winy mamy i tym, jak pozostaje w tak niesamowitej formie.

To był mój pomysł - ja rozbił to. Wyjechałem, bo musiałem zająć się niektórymi sprawami rodzinnymi. Czasami są postacie, które zostają z tobą - więc pomyślałem: „Cóż, zastanawiam się, co zrobiłaby Jessica?” Miałem obsesję na punkcie wyborów w 2016 roku i widywałem z nas najlepszych i najgorszych. Patrzyłem na Kellyanne Conway jako na osobowość. Jest tam dużo i zacząłem się zastanawiać, co się dzieje. Czy jest wierzącym? Czy to ambicja oportunistyczna? W pewnym sensie nałożyłem na nią Jessicę, ponieważ zdałem sobie sprawę, że to właśnie zrobiła Jessica - przeskoczyłaby linię i zatarła to, wszystko ze względu na to, co naprawdę uważała za większe dobro. umieścić ją na arenie politycznej. Taka była geneza serialu.

Przedstawiłem go dobrym ludziom w USA i byli niesamowicie otwarci. Minął już rok, a oni mówili: „Och, chcemy, żeby Jessica wróciła!” Tęsknili za nią. Wszyscy weszli na pokład i stworzyli wspaniały zespół. Nadal nie mogę uwierzyć, że to się dzieje - a jestem producentem.

To było naturalne i dobre. Powiedziałbym, że krzywa uczenia się nie polegała na wyrażaniu opinii - wszyscy je mamy, a ponieważ robię to od tak dawna, wiedziałem o wiele więcej, niż myślałem. Ale musiałem pomyśleć o znalezieniu swojego głosu, użyciu go i wyrażeniu go w taki sposób, który nie był osobisty, to było po prostu to, co najlepsze w serialu.

Wybrać swoje bitwy, a nie rozpamiętywać punkt. To naprawdę pozwala ludziom poznać i zrozumieć - jako kobietę, a zwłaszcza jako tytułową bohaterkę. To nie jest próżność. Chcę stworzyć coś wyjątkowego, coś, co sprowokuje dyskusję i dialog. To było największe wyzwanie, gdy inni ludzie przy stole nie tylko postrzegali mnie jako aktorkę, nie kogoś, kto jest producentem tylko z tytułu, ale także kogoś, kto jest zainteresowany i zainteresowany nauką. Myślę, że kiedy okażesz rodzaj wrażliwości, że jesteś niespokojny i chcesz się uczyć, pomaga to otworzyć drzwi i rozpocząć rozmowę.

Myślę, że najlepszą rzeczą, którą mamy wspólnego, jest umiejętność patrzeć w przyszłość. Cóż, widzi siedem kroków przed sobą; Jeszcze mnie tam nie ma. Widzę trzy kroki do przodu - czasami cztery, w pogodny dzień.

Zawsze lubiłem wyobrażać sobie różne rzeczy. Odkąd pamiętam, byłem tym, który wygląda, jakby stał nieruchomo, dopóki mnie tam nie ma. Zawsze knuję. Chodzi o to, aby podejmować wykalkulowane ryzyko.

Poszedłem do liceum artystycznego w Nowym Jorku. Ale kiedy moi przyjaciele usłyszeli, że nie zamierzam kontynuować studiów i że zostanę aktorką, powiedzieli „Wow”. Byłem chyba najmniej popisowym dzieciakiem, ale to właśnie uwielbiałem robić. Mogłem sobie tylko wyobrazić, że robię jeszcze jedną rzecz, a było to dziennikarstwo - znowu, zawsze w pogoni za historią.

Właściwie nigdy nie planowałem opuszczać Nowego Jorku. Miałam być afro-kubańską Bernadette Peters. To wszystko, czego chciałem - teatr muzyczny, lunche w Sardi's, poranki i wieczorne przedstawienie. To miało być moje życie. Robiłem to. Byłem na Broadwayu dwa razy w wieku 26 lat - w dwóch pokazach katastrofy i spalenia, ale nadal. Ale nie było takich ról, jakie są dzisiaj. Audra McDonald była czarną dziewczyną na Broadwayu i grała każdego. I była geniuszem. Uwielbiam Audrę. Był to też początek naprawdę drogich biletów i powrotu gwiazd filmowych na Broadway. A gdyby udało im się zdobyć gwiazdę filmową, nie zamierzaliby wydawać pieniędzy na kogoś takiego jak ja. Więc, jak powiedziała mi dziewczyna, co mam zrobić? Przeżyć swoją karierę w Nowym Jorku jako pomoc dziewica numer trzy? Albo pojechać na Zachód? Więc to właśnie zrobiłem.

Martwiłem się powrotem do filmu Pearson. Zabrała mnie do domu przez jakiś czas, więc przygotowywałem ją na to, jak będzie wyglądał harmonogram jako poprowadzenie programu. Mówiłem jej, że będzie inaczej, ale chcę, żeby odwiedziła mnie na planie i chciałem móc ją zobaczyć. Pokonuję tego konia tylko dlatego, że chcę, żeby była przygotowana i nie chcę, żeby czuła się potarta w bok. A ona mówi: „Mamo, wiem! Powiedziałeś mi. " A ja na to: „Wszystko w porządku?” Mówi: „Mamo, masz swój własny program! Jestem z Ciebie dumny!" To było niesamowite.

Tak! Miałem nawet poczucie winy niepracującej matki. Powinienem był pójść na targi książki, ale potrzebowałem 30 minut na tym eliptycznym. To nie jest łatwe. Chcesz być wszystkim przez cały czas, a po prostu nie możesz. Więc przygotowujesz ich, aby byli jak najbardziej niezależni. Chcę wierzyć, że jest to - jeśli nie ważniejsze - to, co widzą, a nie to, co mówisz. Jeśli zobaczą, że wyrażasz siebie z pewnej siebie, jeśli zobaczą, że podążasz za swoim marzeniem, daje im to pozwolenie na zrobienie tego samego. Zwłaszcza z córką.

Jest niesamowicie opanowana. Zawsze była. Jest bardzo pewna siebie; ona jest tam; jest szczęśliwym dziwakiem, podobnie jak jej matka i ojciec. Odżywiamy to i pielęgnujemy tak bardzo, jak to tylko możliwe. A wszyscy jej przyjaciele są szczęśliwymi dziwakami. Za pięć lat może nie być zadowolona z przeczytania tego wywiadu, że nazwałem ją i wszystkich jej przyjaciół szczęśliwymi dziwakami, ale mam nadzieję, że zachowa to poczucie siebie. To ciągła rozmowa; nakładasz to na zupę, płatki owsiane i wszystko inne - liczy się jej wyjątkowość.

Oczywiście. W tym samym czasie czasami nie. Czasami śpi i ma pączka lub trzy i trochę mleka czekoladowego. Podczas ćwiczeń chodzi o siłę - być w stanie wbiec po schodach i po prostu czuć, że mogę się wyrwać z sytuacji. Zawsze chcę wyjść z miejsca mocy i poznać swoje ciało. Dodatkową zaletą tego jest to, że świetnie wyglądam w niektórych ubraniach ... i jestem zdatny do życia.

Razem z przyjacielem rechotaliśmy przy naszym labraksie z masłem, chlebem i różem. Pomyśleliśmy: „Ćwiczymy, żebyśmy mogli to zjeść!” Chodzi o równowagę. Ćwiczę, żeby czuć się dobrze. Czasami uderzam mocno; czasami chodzi po prostu o to, żeby to dostać. Ale jedzenie? Kocham jedzenie. Lubię wszystkie nie-nosy. Uwielbiam maślane, cynamonowe, karmelowe, a czasem cytrynowe. A ja uwielbiam smażonego kurczaka i bekon!

Zdrowie emocjonalne jest bardzo ważne - zwłaszcza gdy dołączyłeś do cyrku, tak jak ja. Musisz wziąć oddech i odpocząć. Nie chodzi mi o dzień w spa. Niech Bóg błogosławi wszystkim, którzy dali mi bony spa, ponieważ leżą w szufladzie mojego biura. Uwielbiam staycation. Lubię ciszę i bycie z własnymi myślami, oglądanie filmu i doładowywanie. Dla zdrowia psychicznego dobrze jest zostawić świat na zewnątrz na chwilę i po prostu milczeć.