To zaburzenie lękowe sprawia, że ludzie boją się wymiotów

Odkąd pamięta, Rachel bała się wymiotów. I nie tylko ze strachu, że dla każdego wymioty są nieprzyjemne. Ma możliwy do zdiagnozowania lęk przed wymiotami zwany emetofobią.

„W pierwszej chwili moi rodzice i ja naprawdę zdaliśmy sobie sprawę, że miałem bardziej znaczącą reakcję na wymioty niż większość ludzi, kiedy byłam bardzo młoda” - mówi. „Jechaliśmy przez świąteczny pokaz świateł. Finałem był tunel migających świateł, a mój mały kuzyn był chory obok mnie w samochodzie. Zacząłem panikować, a nawet otworzyłem drzwi samochodu, gdy nadal jechaliśmy, próbując jak najszybciej uciec od tej sytuacji ”.

Po latach lęku przed wymiotami, niezależnie od tego, czy sama była chora, widziałem kogoś, kto był chory, a nawet widział wymioty na ziemi lub w telewizji. „Podczas gdy niektórzy ludzie mogą powiedzieć„ eee, obrzydliwie ”, ale potem ruszyli dalej swoim życiem, scena powtarza się w mojej głowie przez długi czas” - mówi.

Strach jest całkowicie normalny, ale fobia - wymiocin, latania, wysokości, węży i ​​nie tylko - jest problematyczna. „Fobia to możliwe do zdiagnozowania zaburzenie, które ma negatywny wpływ na życie ludzi” - mówi psycholog kliniczna dr Brenda K. Wiederhold, MBA, prezes Centrum Medycznego Wirtualnej Rzeczywistości w Kalifornii, gdzie leczy osoby z zaburzeniami lękowymi za pomocą VR. „Niemal każdy ma obawy, ale do tego stopnia, że ​​unikają ludzi, miejsc i rzeczy”.

Fobia to rodzaj zaburzeń lękowych, wyjaśnia i może rozwinąć się z tego, co zaczyna się jako doskonale zdrowy strach. Nie musi mieć miejsca traumatyczne lub wyzwalające wydarzenie - chociaż czasami pacjent nie pamięta do końca, mówi Wiederhold.

W porównaniu z codziennym strachem fobia jest „przesadzona” - mówi Ken Goodman , LCSW, autorka The Anxiety Solution Series.

Eksperci nie są pewni, ile dokładnie osób ma emetofobię, ale wydaje się, że występuje ona częściej u kobiet. W jednym holenderskim badaniu oszacowano, że wymiotów boi się 7% kobiet i 1,8% mężczyzn. Oto, co każdy, kto boi się wymiotować, powinien wiedzieć o emetofobii - i jak ją przezwyciężyć.

Nie ma konkretnej znanej przyczyny emetofobii, ale ludzie często mają ogólne predyspozycje genetyczne do niepokoju. „Lęk zwykle pojawia się w rodzinie, ale jego objawy mogą być inne” - mówi Goodman. Na przykład rodzic może mieć ataki paniki i czuć się dobrze z powodu wymiotów, ale u jego dziecka może rozwinąć się emetofobia.

„Podobnie jak my często mamy skłonności do chorób takich jak cukrzyca czy choroby serca, niepokój jest częściowo również genetyczne ”- zgadza się Wiederhold. „Może się nigdy nie objawiać lub może objawiać się podczas szczególnie stresującej części życia”.

Nie musi się wydarzyć nic traumatycznego, aby lęk się pojawił, chociaż mogą wystąpić środowiskowe wyzwalacze emetofobii, zwykle nieprzyjemnych wymiotów z przeszłości związane z doświadczeniem, mówi Goodman. „Może któregoś dnia zobaczyli, jak ktoś wymiotuje, a tego samego dnia coś zjedli i poczuli mdłości. Połączyli je razem i zaczęli się martwić, że zwymiotuje ”.

Takie wyzwalacze lub traumatyczne wydarzenia mogą spowodować, że niespokojna i pełna wyobraźni osoba będzie chciała uniknąć wszelkich sytuacji, które mogą potencjalnie wiązać się z wymiotami. To wtedy fobia „zaczyna żyć własnym życiem” - mówi Goodman.

Aby złagodzić ten niepokój, ludzie obawiający się wymiotów często popadają w skrajności, aby uniknąć wymiotów. „Emetofobowie zrobią wszystko, aby uchronić się przed możliwością zwymiotowania lub zobaczenia, jak ktoś wymiotuje” - mówi Goodman. „Będą unikać barów, ponieważ pijani ludzie wymiotują. Będą unikać restauracji ze względu na możliwość zatrucia pokarmowego. Z powodu choroby lokomocyjnej będą unikać łodzi, samolotów i samochodów. Czujnie chronią się przed grypą, więc unikają chodzenia do lekarzy i szpitali i stale wypatrują potencjalnych zagrożeń. Patrzą na swoje otoczenie zupełnie inaczej niż przeciętny człowiek ”.

Komentarze online przesłane do Anxiety and Depression Association of America dotyczą ludzi z emetofobią, którzy całkowicie unikają alkoholu lub boją się iść na studia lub jechać drogą wycieczki. U Rachel, obecnie 25-letniej mieszkającej w Nowym Jorku, zdiagnozowano lęk i przyjmuje leki przeciwlękowe w celu leczenia ataków paniki; mówi, że unika wielkich tłumów i podróżuje z psem, aby zachować spokój, gdy ludzie wokół niej sięgają po chore torby. „Może wywołać mnie ktoś w metrze, po prostu blady lub mówiący:„ Nie czuję się dobrze ”. Zapach lub dźwięk kogoś chorego jest równie wyzwalający.”

Wiederhold wspomina pacjenta u których rozwinęła się emetofobia po zachorowaniu w samolocie. Latanie tej kobiecie stało się trudne - nie dlatego, że bała się turbulencji, ale dlatego, że nie chciała zachorować. „Zaczęła się niepokoić na kilka dni przed lotem” - mówi Wiederhold.

Goodman wspomina pacjenta, który bał się porannych mdłości. „Kiedy była dużo młodsza, zaszła w ciążę i tak bała się możliwości wystąpienia nudności i wymiotów, że dokonała aborcji”. Inne kobiety mogą nie zdawać sobie sprawy z tego, jak niewygodne są wymioty, dopóki nie zostaną matkami, dodaje Wiederhold. „Strach przed zobaczeniem chorych innych ludzi jest trudny dla kobiet, które mają dzieci. Małe dzieci wymiotują i chcą pomóc, ale nie widzą wymiotów swoich dzieci ”.

Niektóre osoby z emetofobią mogą unikać czytania, słuchania lub mówienia takich słów jak„ wymiotować ”,„ rzygać ”,„ wymiotować ”i„ barf ”. Inni rozwijają kompulsje, takie jak nadmierne mycie rąk lub unikanie dotykania klamek drzwi w obawie przed złapaniem robaka, który może prowadzić do wymiotów, mówi Goodman.

Strach przed wymiotami można również łatwo pomylić z innymi problemami, w tym zespołem lęku napadowego , zaburzenia obsesyjno-kompulsywne i anoreksja, mówi Wiederhold. Obawa osoby przed wymiotami może powodować, że będą tak wybredni co do tego, co jedzą, i kończą z niedowagą, wyjaśnia.

Lęk może powodować bicie serca, pocenie się i nudności, co nie wróży dobrze dla osób z emetofobią. „Ktoś może być tak zaniepokojony wymiotami, że w rzeczywistości wywołuje u niego mdłości” - mówi Goodman. „Istnieje jednak przeszacowanie możliwości zwymiotowania i wyolbrzymienie dyskomfortu” - dodaje. „Jeśli rozmawiasz z kimś, kto ma emetofobię, prawie nigdy nie wymiotuje”.

„Dla mnie jest to podobne do ataku paniki” - mówi Rachel. „Pędzące serce, zmartwione uczucie w żołądku, aw skrajnych przypadkach drżą mi ręce i czuję się słabo. Sytuacja jest dla mnie zwykle gorsza, jeśli nie mogę uciec od tej sytuacji ”. Zwykle stara się jak najszybciej wyrwać się z sytuacji związanej z wymiotami.

Na szczęście, mówi Goodman, chociaż lęk może wywoływać mdłości, jest mało prawdopodobne, aby faktycznie spowodował wymioty - i jest gdzie narzędzia radzenia sobie i leczenie mogą mieć znaczenie.

Aby otrzymywać więcej artykułów o zdrowiu psychicznym do swojej skrzynki odbiorczej, zapisz się do biuletynu Zdrowy tryb życia

Złotym standardem leczenia emetofobii jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT) i ekspozycja z zapobieganiem odpowiedzi (ERP), mówi Goodman. Jeśli szukasz terapeuty, który może pomóc, będziesz chciał znaleźć specjalistę od lęków, dodaje, ponieważ niektórzy lekarze ogólni mogą nie mieć wiedzy wymaganej do rozwiązania problemu fobii. Proces ten polega na „pomocy pacjentowi w zmianie sposobu myślenia o problemie i zmianie jego zachowania, powoli znieczulając go na to, co go niepokoi lub boi” - wyjaśnia.

CBT obejmuje nauczanie umiejętności radzenia sobie, takich jak zrozumienie i zajmowanie się automatycznymi myślami, wyjaśnia Wiederhold. Ktoś, kto boi się zjeść określone jedzenie ze strachu, że może wywołać u niego chorobę, może racjonalnie sobie przypomnieć: „Wcześniej byłem chory tylko raz, kiedy to jadłem”.

ERP obejmuje „wystawianie się na to, co wywołuje u Ciebie niepokój, bez odpowiedzi” - mówi Goodman. Może to pociągać za sobą konieczność obejrzenia filmu animowanego przedstawiającego osobę wymiotującą, a następnie zdjęcia osoby wymiotującej; zapisywanie i wypowiadanie słów, takich jak wymioty, wymioty i wymioty; jedzenie żywności, której kiedyś unikano; podróż autobusem lub przejażdżka w wesołym miasteczku; lub ograniczanie mycia rąk, wyjaśnił na webinarium ADAA. Umiejętności radzenia sobie z CBT pomagają ograniczyć lękową reakcję, mówi Wiederhold.

Goodman wspomina pacjentkę z emetofobią, która nie korzystała z publicznych toalet z obawy, że ktoś tam byłby chory lub mogłaby złapać zarazki wywołujące wymioty . „Poszła do Disneylandu i unikała toalet przez ponad 6 godzin” - mówi. Aby popracować nad delikatnym wystawieniem jej na jej strach bez wywoływania niepokoju, kazał jej iść do toalety w jego biurze, niczego nie dotykając i wyszła bez mycia rąk.

Wiederhold prowadzi terapię ekspozycji z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości. opcja leczenia, którą nazywa odmieniającą życie zarówno jej gabinetu, jak i jej pacjentów. Pozwoliło jej to pomóc pacjentom postępować „wolniej i systematycznie” niż konieczność wprowadzania ich w rzeczywiste scenariusze, które mogą być traumatyzujące, a nawet niebezpieczne. (Kiedyś musiała przejąć kierowanie pacjentem, który miał atak paniki podczas terapii ekspozycyjnej na autostradzie, mówi).

Inne techniki, które można zastosować w leczeniu zaburzeń lękowych, również mogą pomóc w przypadku emetofobii, jak ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne, joga, medytacja i uważność.

Jak dotąd Rachel - która twierdzi, że uważa się za osobę, która ma stosunkowo łagodny przypadek emetofobii - nie zdecydowała się na terapię ekspozycyjną. „College był dla mnie nieco rozwodnioną terapią ekspozycyjną, ponieważ picie i wymioty po piciu są powszechne i pod pewnymi względami nieuniknione” - mówi. „Nie wiem, czy kiedykolwiek całkowicie zniknie, ale opracowałam strategie radzenia sobie z tym” - mówi. „Chciałbym kiedyś stawić czoła strachowi”.