Lauren Cohan z The Walking Dead na temat zawstydzania ciała, medytacji i sprawności

Lauren Cohan z The Walking Dead może zagrać w jednym z najwspanialszych programów telewizyjnych, ale w prawdziwym życiu nie może znieść widoku własnej krwi.

„Dawanie krwi lub przebywanie w pobliżu igła jest absolutnie najgorsza - mówi, owijając ręce wokół kubka kawy w połowie bezkofeinowej w restauracji niedaleko Central Parku w Nowym Jorku. „Podczas jednego z niedawnych badań fizycznych pomyślałem:„ Po prostu popatrzę, żeby wiedzieć, co się dzieje i nie będzie źle ”- i zemdlałem. Fałszywe rzeczy? Nie ma problemu. Po prostu nie wchodź w moją skórę ”.

Fałszywe rzeczy były oczywiście wszechobecne w The Walking Dead - szorstkiej serii AMC o apokalipsie zombie - od debiutu serialu w 2010 roku. Lauren gra Maggie, córka farmera, która stała się kopaczem tyłków zombie, rola tak emocjonalna, jak fizyczna. W siódmym sezonie serialu spotkaliśmy się z 34-letnią Lauren, aby porozmawiać o utrzymaniu formy do roli, płaczu podczas treningów i oczywiście zabijaniu zombie.

Mamy godzinę na południe od miasta. Nauczyłem się mocy głębokiego połączenia - ludzi, materiału i historii. Najfajniejsze jest to, że to rodzina. Jestem tak blisko ze wszystkimi i od tylu lat mamy tę samą podstawową grupę ludzi. A teraz mamy pokolenie Walking Dead. Mamy wieczory z grami, razem gotujemy, jemy razem.

To moja ulubiona pora roku. Dosłownie wariuję o tej porze roku. Chcę podnieść strachy na wróble. A jedną z najlepszych rzeczy, które robię, jest zupa dyniowa, podawana z powrotem w dyni, z prażonymi pestkami dyni i pesto na wierzchu. Robię też tego smażonego pstrąga z rzodkiewką daikon i miso, który następnego dnia jest jeszcze lepszy.

Z fizycznego punktu widzenia jest to niezwykle trudne. Niektóre sceny są znacznie trudniejsze niż inne. Czasami myślałem, że nie będę w stanie biegać tyle, ile mam w serialu. Jest tak dużo biegania i akcji. Ale uwielbiam element fizyczny, ponieważ jest to dobre uwolnienie dla większości napięcia emocjonalnego.

Och, miliony. Miałem kilka wypadków samochodowych, gdy miałem dwadzieścia kilka lat i miałem takie złe plecy. Przez pierwsze kilka lat występu zawsze bolało mnie plecy, ale od tamtej pory robienie takiego fizycznego pokazu skłoniło mnie do bardzo dobrej dbałości o siebie. Teraz jestem w najlepszej kondycji, siłowej, jaką kiedykolwiek w życiu byłem.

Teraz mam najlepszy reżim w historii. Pracuję z trenerem AJ Fisherem i pracujemy trzy do czterech dni w tygodniu, osobiście, jeśli jesteśmy w tym samym mieście, lub przez Skype. Wykonuję wszystkie treningi wyrównywania oparte na rdzeniu i trening siłowy. Jeśli nie umrę po 90 minutach, to nie był to dobry trening.

Dochodzę do punktu, w którym histerycznie się śmieję, wbijając 40-funtowy ciężar na biodra. I ma najsłodszy ton głosu, jak nauczycielka w szkole podstawowej, i zmusza mnie do robienia najbardziej szalonych rzeczy. Ona mówi: „Jeszcze tylko jeden”, a ja na to: „Nie rozumiesz!”

Ja też! Kiedy jestem w miejscu, w którym nie mogę kontynuować, potrzebuję opieki. Ponieważ to dochodzi do mojej najgłębszej słabości, a ja mówię: „Nie krzycz na mnie, kiedy czuję moją najgłębszą słabość!”. Więc robię to, a potem w weekendy ćwiczę jogę, a raz w tygodniu odpoczywam. Dzisiejszy dzień odpoczynku.

Cóż, zrobię 20 000 kroków. Ale po prostu chodziłem!

Byłem bardzo chudy. Wiesz, kiedy twoje kolana nawet nie wyglądają, jakby były przyczepione do twojego ciała? Dzieciaki w szkole nazywały mnie Snap, jakby moje nogi miały pęknąć, ponieważ były takie chude. Byłem taki tandetny, nawet tenisówki wyglądały niezręcznie. Każdy w pewnym sensie przechodzi przez jakąś fazę i jest to trudne, jeśli ktoś cię wyróżnia. Ale był w szczególności jeden chłopiec, który naśmiewał się ze mnie i, to zabawne, potem, kiedy mieliśmy 18 lub 19 lat, chciał się ze mną umówić.

Myślę, że to, co się stało, to nie ja nie ma bardzo dobrej równowagi z ćwiczeniami i jedzeniem. Byłbym zestresowany i zjadłbym za dużo lub byłbym zestresowany i przestałbym ćwiczyć. Przez ostatnie kilka lat skupiałem się na spójności i równowadze, a to zrobiło ogromną różnicę. Mam w telefonie minutniki do wszystkiego: czas medytować, czas to zrobić. Najlepszym sposobem, w jaki mogę to ująć, jest to, że jeśli moje życie duchowe nie jest większe niż życie zewnętrzne, to tracę równowagę. Moje życie duchowe jest dla mnie priorytetem. Poświęcam trochę czasu, aby być lepszą osobą, aby móc służyć - stawiając innych ludzi ponad sobą.

Czasami ciężko jest zmotywować, ale kiedy już tam jesteś, jest tak pysznie. Nie masz żadnych zobowiązań, bo oddałeś swój telefon i jest niezwykle skuteczny. Ale robisz to, a potem wychodzisz z tego i ostatecznie wracasz na swoje stare sposoby. Dlatego ważne jest, aby znaleźć sposób na życie w ten sposób każdego dnia.

W Boże Narodzenie mój chłopak przyjechał ze mną do domu, a moja rodzina wygłaszała żale przy stole. Zainspirowany epizodem Seinfelda, obeszliśmy stół i mówiliśmy rzeczy, które nas zraniły, i stało się to bardzo realne. Było wspaniale - były łzy i rewelacje. Moja rodzina jest bardzo blisko, więc wszystko było w zdrowy sposób. Pomogło mi posiadanie dobrego człowieka w moim życiu. Nie chcę tego wszystkiego doświadczać w życiu bez mojej rodziny lub dobrego partnera. Byłoby ... puste.

Czasami, ale na pewno nauczyłem się trochę z tego odpuszczać. Jedyną rzeczą, o której zawsze myślę, jest to, że pod koniec dnia nikt tak naprawdę nie dba o ciebie tak bardzo, jak o siebie. To bardzo uspokajająca rzecz, w dobry sposób. Zwróć uwagę na siebie, wykorzystaj tę energię i skieruj ją ku sobie.

Ktoś powiedział mi kiedyś: „Jeśli ta chwila nie jest najlepszą chwilą w Twoim życiu, to robisz coś złego ”. I cały czas o tym myślę. Ponieważ nie lubię tego, gdzie jestem, to taka strata energii. A możliwość bycia tam dla innych pochodzi tylko z samoakceptacji. Musisz robić to, co sprawia, że ​​czujesz się dobrze, ale dla mnie musi to najpierw wyjść z tej duchowej strony.