Naukowy powód unikania sprawia, że jesteś zestresowany

Stres ma złą reputację. Czy możesz sobie wyobrazić dobrą ocenę z tego raportu z college'u, gdybyśmy się tym nie stresowali? Stres poprawia naszą wydajność, szczęście, a nawet zdrowie. W rzeczywistości nasz system immunologiczny jest częściowo rozwinięty w wyniku stymulacji czynników zapalnych, które w pewnym momencie obciążały nasz organizm.

W miarę wzrostu powszechne są normalne problemy rozwojowe. Kiedy mówi się nam, w co się ubrać, co jeść, dokąd zmierzamy, mamy bardzo małą kontrolę i uczymy się martwić. Spektrum zmartwienia, stresu i lęku oraz związane z nim sieci mózgowe miały kluczowe znaczenie dla naszej ewolucyjnej relacji z naszym środowiskiem. Kiedy mieszkaliśmy w dżungli i stykaliśmy się z wieloma drapieżnikami i zagrożeniami, korzystniej było mieć wyższy poziom zmartwień, stresu i niepokoju niż obecnie. Ewoluowaliśmy, aby uzyskać większą kontrolę nad naszym środowiskiem i większe poczucie bezpieczeństwa, równolegle z rozwojem obszarów korowych naszego mózgu. Jednak spektrum stresu i zmartwień jest nadal ważne w naszym życiu, a dla wielu osób przejawianie wysokiego poziomu czujności nadal jest adaptacyjne.

Jak wszystko w życiu, kluczem jest umiar. W ten sam sposób, w jaki nasze ciała mogą zarządzać zmianami temperatury, w procesie znanym jako homeostaza, nasze ciała mogą radzić sobie z różnymi ilościami stresu. Ciało może jednak zostać przeciążone, jeśli stres będzie się utrzymywał, nieubłagany lub zbyt silny. Odnosimy się do wielkości naprężenia, które przenosimy jako obciążenie allostatyczne. Jeśli obciążenie staje się zbyt duże, stres staje się nieodpowiedni i zakłóca wydajność, szczęście i zdrowie.

Istnieją kroki, które możemy podjąć, aby zmniejszyć obciążenie stresem. Kluczowym krokiem jest podejście do bieżących problemów. Radzenie sobie z uciążliwymi problemami wymaga ich rozpoznania. Jeśli udajemy, że coś nie jest stresujące, stres nie jest przetwarzany i pozostaje wszechobecny. Podejście to jeden z najlepszych sposobów walki ze stresem. Unikanie pomaga w utrzymaniu stresu. Stres karmi się unikaniem.

Istnieją dwa rodzaje unikania; pierwszy, który możemy nazwać zdrowym typem priorytetu; (np. „Muszę przebrnąć przez cały dzień, zajmę się tą kwestią pod koniec dnia”), drugi możemy nazwać typem odmowy; (np. „ta kwestia nie jest dla mnie stresująca”, podczas gdy w rzeczywistości jest). Pierwsza jest adaptacyjna, druga nie. Te dwa różne rodzaje unikania są przetwarzane w mózgu w różny sposób; pierwszy wymaga większej kontroli poznawczej, drugi może nie obejmować tego samego zakresu obszarów korowych, które są kluczowe dla świadomego przetwarzania.

Kiedy drugi rodzaj unikania staje się podstawą radzenia sobie ze stresującymi wydarzeniami, nasze obciążenie allostatyczne wzrasta a u niektórych osób to unikanie może przynieść obraz kliniczny znany jako „dysocjacja”. Dysocjacja to stan świadomości, który sprawia, że ​​jednostka wierzy, że coś nie jest rzeczywiste lub tak naprawdę się nie dzieje. Na kluczowych etapach rozwoju życia, kiedy „walka lub ucieczka” może nie być opcją ze względu na nasze rozmiary lub ograniczenia, dysocjacja może być adaptacyjnym mechanizmem obronnym. Kiedy jednak zostanie zafiksowany, może prowadzić do dysfunkcji w pracy, związkach i powodować poważne cierpienie.

Dysocjacja może występować na wiele sposobów. Do pewnego stopnia wszyscy tego doświadczyliśmy. Na przykład, kiedy przyjeżdżamy do domu i nie przypominamy sobie, jak tam jedziemy lub kiedy obiad jest gotowy i nie pamiętamy, żeby go przygotowywać. Nasza świadomość nie była w tej chwili przetwarzająca nasze wydarzenia, byliśmy oddzieleni. Dla niektórych osób dysocjacja staje się środkiem do regularnego radzenia sobie ze stresującymi wydarzeniami. Dlatego stresujące wydarzenia nie są przetwarzane, a osoba doświadcza cierpienia. Dla niektórych osób cierpienie jest tak przytłaczające, że angażowanie się w zachowania samookaleczające (SIB), takie jak strzyżenie lub wyrywanie włosów, pomaga im uciec od tego cierpienia, ale tylko tymczasowo. Dysocjacja to unikanie sterydów; przeciwieństwo podejścia. Obszary naszego mózgu zlokalizowane na obszarach czołowych i skroniowych wydają się odgrywać rolę w dysocjacji. SIB jest konkretnym przykładem tego, jak stres nie jest przetwarzany podczas dysocjacji, a następnie kumuluje się i staje się apodyktyczny.

Zachowania autodestrukcyjne nie działają jako reakcja adaptacyjna, ponieważ podobnie jak inne uzależnienia, osoby rozwijają tolerancję na wymaga to od SIB zwiększenia ciężkości, jednocześnie stając się mniej skutecznym. Osoby zaangażowane w SIB potrzebują profesjonalnej pomocy, nie bierz tego samodzielnie. Ważne będzie, aby zająć się kwestiami bezpieczeństwa, kontroli, unikania, stresu i niepokoju. Należy szukać specjalistów przeszkolonych i oddanych podejściu do tego konkretnego problemu. Dobra wiadomość jest taka, że ​​leczenie działa, ale problem należy rozpoznać. Po raz kolejny stres będzie się nim żywił, jeśli go unikniesz.