Legenda tenisa Billie Jean King w meczu z cukrzycą typu 2

(LIFE.com) Billie Jean King stanęła przed poważnymi wyzwaniami w swojej karierze i prawie za każdym razem triumfowała. Wygrała sześć tytułów indywidualnych na Wimbledonie i cztery tytuły US Open, założyła Stowarzyszenie Tenisa Kobiet, pokonała Bobby'ego Riggsa w bitwie płci i wyszła z ukrycia podczas trasy koncertowej. Teraz, gdy 65-letnia była gwiazda tenisa została zdiagnozowana z chorobą zmieniającą życie - cukrzycą typu 2 - naturalnie atakuje w sieci.

King nie tylko radzi sobie z własną cukrzycą , ale jest także aktywna w walce o podnoszenie świadomości na temat tej choroby i jest rzecznikiem kampanii Face of Change, podróżującej wystawy zdjęć, która zawiera osobiste historie o cukrzycy.

Prawie 24 miliony ludzi w Stany Zjednoczone mają cukrzycę, a 90% z nich ma postać choroby typu 2. W przeciwieństwie do typu 1, choroby autoimmunologicznej, która wymaga codziennych zastrzyków insuliny, aby przeżyć, osoby z typem 2 mogą czasami utrzymywać poziom cukru we krwi w bezpiecznym zakresie, ostrożnie jedząc (głównie kontrolując spożycie węglowodanów) i ćwicząc. Jednak wraz z postępem choroby wiele osób będzie musiało przyjmować tabletki lub zastrzyki z insuliny, aby nie dopuścić do przekroczenia poziomu cukru we krwi do strefy zagrożenia.

King jest bardzo zajęty. Nadal aktywna w tenisie, bloguje o bieżących turniejach w World Team Tennis, organizacji, którą pomogła założyć. (Niedawno porównała Melanie Oudins z turnieju US Open 2009, rozgrywanego w narodowym centrum tenisowym noszącym imię Kings, do turnieju Chrisa Evertsa w US Open z 1971 roku.)

King nie spieszył się, żeby usiąść Nie chciałem mówić o jej doświadczeniach z cukrzycą typu 2.

Pytanie: Żyłeś z cukrzycą typu 2 od prawie dwóch lat. Jak to zmieniło twoje życie?
O: Naprawdę starałem się ograniczyć. Próbuję zwrócić uwagę na moje spożycie. Ponieważ uwielbiam jeść. Po prostu muszę sobie z tym poradzić.

P: Większość ludzi uważa, że ​​cukrzyca typu 2 może dotyczyć tylko otyłych osób prowadzących siedzący tryb życia, a nie sportowców światowej klasy. Czy jako sportowiec zdiagnozowano u Ciebie cukrzycę?
O: Nie. Mam w rodzinie cukrzycę typu 1, mimo że typ 1 jest autoimmunologiczny, a typ 2 jest bardziej genetyczny. Całe życie dużo wiedziałem o cukrzycy. Miałem przyjaciela w drugiej klasie, Frasera Brandta, i tak zacząłem się uczyć o chorobie, ponieważ musiał brać zastrzyki. To były wczesne lata pięćdziesiąte. Zacząłem z nim zadawać pytania.

Każdy może zachorować na cukrzycę, nawet sportowiec. Na przykład Novo Nordisk Donnelly Awards to stypendia przyznawane czwórce tenisistów chorych na cukrzycę. To jest fantastyczne. Nagrody zostały nazwane na cześć tenisistów Diane Donnelly Stone i Tracey Donnelly Maltby, które obie pracowały w World Team Tennis. Diane dostała typ 1, gdy miała 6 lat, a Tracey, gdy miała 14 lat. Więc chciałem coś dla nich zrobić.

Cukrzyca to coś, co było w moim życiu iz czym teraz mam do czynienia osobiście.

Następna strona: Zarządzanie chorobą P: Jak radzisz sobie z chorobą?
O: Dużo ćwiczę. Uważam też, że jeśli się wysypiam, bardzo mi to pomaga, ponieważ nie jem tyle. Oczywiście, ćwiczę, zażywam leki i badam krew.

P: Jak często mierzy się poziom cukru we krwi?
O: Na szczęście wystarczy mi to zrobić raz lub dwa razy dziennie. Przez większość czasu mam całkiem dobry poziom cukru we krwi - jeśli dobrze się odżywiam, ćwiczę i biorę leki.

P: Jak wygląda Twój reżim ćwiczeń?
O: Mam ciężarki w domu i rower stacjonarny. Zrobię rower i pójdę na siłownię. Mam chore kolana, więc moje ciężkie dni już minęły. Staram się wykonywać trening oporowy górnej i dolnej części ciała.

Moim celem jest powrót na korty tenisowe. Zbliżam się. Miałem operację w zeszłym roku i musiałem zacząć od nowa. Nie mogłem używać swojego rdzenia przez 10 tygodni. Dochodzę do punktu, w którym w końcu mogę wrócić na kort tenisowy. Jestem absolutnie szczęśliwy, kiedy mogę uderzyć piłkę.

Tenis jest tak dobry na cukrzycę. Mamy kilka przykładów profesjonalnych tenisistów z cukrzycą. Billy Talbert dożył 80 lat. Ham Richardson dożył 70 lat. Żyli znacznie dłużej niż normalna dla diabetyków długość życia, jak sądzę, dzięki tenisowi i dbaniu o siebie. Nigdy nie mieli nadwagi. I byli bardzo sumienni. Robiąc to, byli świetnymi przykładami dla nas wszystkich.

Po prostu uwielbiałem patrzeć, jak grają. W dawnych czasach zmiana się kończy, a oni po prostu wypijają colę. Och, och, ich poziom cukru we krwi był niski. To musiało być takie domysły w tamtych czasach w porównaniu z tym, co możemy zrobić teraz.

P: Jaka jest najlepsza rada, jaką otrzymałeś na temat cukrzycy?
O: Mam 65 lat teraz i jestem w Medicare. Osoby w tym wieku kwalifikują się do bezpłatnego testu na cukrzycę. Zapytaj swojego lekarza. Nie wiedziałem tego. Myślę, że najważniejsze jest przetestowanie wszystkich.

P: Czy będąc światowej klasy sportowcem, uważasz za ironię, gdy zachorujesz na cukrzycę typu 2, chorobę często związaną ze złą dietą i nawykami fizycznymi?
O: Niezupełnie. Mam zaburzenie odżywiania; Upijałem się. Nie objadam się już, ale przez około 10 lat byłem bardzo okrutny dla mojej biednej małej trzustki.

Potem też miałem w rodzinie cukrzycę.

P: Teraz to masz cukrzycę, czy martwisz się innymi problemami zdrowotnymi?
O: Martwię się, co może zrobić, jeśli nie będę o siebie dbać. Wiem, że jest to główna przyczyna ślepoty i wiem, że istnieją inne komplikacje.

Pytanie: Co jest trudniejsze - życie z cukrzycą czy pokonanie Bobby'ego Riggsa?
O: To było dawno temu. To było ponad 35 lat temu. Myślę, że życie z cukrzycą to codzienność. To było wokół mnie przez całe moje życie, ludzie z typem 1 i typem 2. Możesz wieść wspaniałe życie z chorobą, ale musisz uważać i robić właściwe rzeczy, aby sobie z tym poradzić.

P: Bez czego najtrudniej jest się przystosować do życia?
O: Bajgle. Chciałbym mieć bajgle. Ale to są teraz smakołyki. Kontrola porcji. Jedz mniej, rzadziej. Dużo lepiej radzę sobie, kiedy nie jem codziennie czegoś takiego jak bajgiel. Taki rodzaj ustawia moje kubki smakowe, aby tego pragnęły.

Najważniejsze jest, aby ćwiczyć. I staram się naprawdę cieszyć czasem jedzenia. Staram się jeść wolniej. Jadłem bardzo szybko i nie wiedziałem, kiedy jestem pełny. Więc teraz naprawdę staram się uważać.