Dążenie do doskonałości ma przerażającą wadę

Dążenie do tego, aby w życiu dawać z siebie wszystko, to zawsze dobry ruch. Ale jest duża różnica między oddaniem wszystkiego projektowi w pracy lub trudnemu związkowi, a pójściem dalej i dążeniem do perfekcji - a ta ostatnia może nie być zdrowa lub trwała.

To wyciąg z niektórych nowe badania, które wykazały, że presja, aby być idealną, niezależnie od tego, czy pochodzi ona od Ciebie, czy Twojej grupy społecznej, może przyczyniać się do myśli i zachowań samobójczych. Odkrycia są częścią metaanalizy poprzednich badań opublikowanych w The Journal of Personality.

Nie brakuje badań nad zagrożeniami dla zdrowia związanymi z perfekcjonizmem, mówi główny autor Martin Smith, doktorant na Uniwersytecie zachodniego Ontario. Ale poprzednie ustalenia były mieszane, jeśli chodzi o to, czy potrzeba bycia doskonałym jest czynnikiem ryzyka samobójstwa, czynnikiem ochronnym czy nieistotnym.

Aby uzyskać lepszy ogólny obraz, Smith i jego współpracownicy przeanalizowali dane z 45 z tych badań, obejmujących łącznie 11 747 uczestników - studentów studiów licencjackich i medycznych, dorosłych pozaszkolnych i pacjentów psychiatrycznych. W szczególności szukali powiązań między tendencjami samobójczymi a 15 różnymi wymiarami perfekcjonizmu.

Naukowcy spodziewali się, że niektóre z tych wymiarów są związane ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa, ale byli zaskoczeni, że prawie wszystkie z nich ich - 13 z 15 - miało pozytywny związek. Dążenia perfekcjonistyczne (definiowane jako samozorientowany perfekcjonizm i niebotyczne standardy osobiste) były powiązane z myślami samobójczymi, podczas gdy obawy perfekcjonistyczne (presja społeczna, aby być doskonałym, obawa o błąd, wątpliwości dotyczące działań i postawy perfekcjonistyczne) przewidywały zarówno myśli, jak i próby samobójcze .

Badania pokazują, że ludzie, którzy osiągają wysokie wyniki w dążeniu do perfekcjonizmu, są zadowoleni tylko wtedy, gdy ich życie jest nieskazitelne. „Kiedy wydarzenia życiowe nieuchronnie sugerują, że nie są doskonałe, mogą pojawić się myśli samobójcze” - napisali autorzy w artykule. Tymczasem osoby z perfekcjonistycznymi obawami „wierzą, że inni mają wobec nich wysokie oczekiwania i czują się niezdolni do osiągnięcia doskonałości, jakiej ich postrzegają”.

Ponadto analiza wykazała również niewielkie, samobójcze skojarzenia myśli i czyny oraz posiadanie krytycznych, wymagających rodziców - stan, który, jak wykazano, prowadzi do własnego perfekcjonizmu dzieci, gdy dorastają. Autorzy twierdzą, że te wyniki są wstępne i wymagają dalszych badań.

Analiza nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego między perfekcjonizmem a skłonnościami samobójczymi. A ponieważ większość uczestników była rasy białej z Kanady, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, wyniki mogą nie być uogólnione dla wszystkich.

Jednak analiza wydaje się potwierdzać pogląd, że perfekcjoniści mogą uznać postawione wymagania na nich, na siebie i innych, jest nie do zniesienia - i mogą działać zgodnie z tymi uczuciami. Mówiąc najprościej, mówi Smith, „perfekcjonizm może być śmiertelny”.

Ludzie, którzy doprowadzają perfekcjonizm do niezdrowego poziomu, widzą rzeczy tylko w czerni i bieli - idealne lub wadliwe - i nie mogą czerpać satysfakcji ze swoich sukcesów, ponieważ Zawsze dążymy do czegoś lepszego, mówi Smith. „To niezdolność do uświadomienia sobie, kiedy coś jest wystarczająco dobre i przejścia do następnej rzeczy”, mówi.

To coś innego niż dążenie do doskonałości, podkreśla Smith. Jeśli ktoś naprawdę odczuwa presję, aby być doskonałym, zaleca skorzystanie z profesjonalnej pomocy. Niestety, dodaje, nie jest to coś, co ludzie mogą łatwo wyłączyć.

„Istnieją ostatnio obiecujące dowody na to, że terapia poznawczo-behawioralna i inne podejścia mogą pomóc obniżyć poziom perfekcjonizmu” - mówi Smith. Przyznaje, że może pomóc rozwiązywanie powiązanych problemów, takich jak zaburzenia obsesyjno-kompulsywne lub lęk społeczny.

Przyznaje, że łatwiej to powiedzieć niż zrobić, ponieważ perfekcjoniści nie lubią mówić o swoich słabościach i mogą mieć problemy inni ludzie. Ale przyznanie się, że istnieje problem, jest ważne, mówi; może nawet uratować życie.