Selma Blair mówi, że lekarze nie traktowali jej poważnie przez lata, zanim zdiagnozowano u niej stwardnienie rozsiane

Zaledwie dwa dni po powrocie na czerwony dywan Selma Blair udzieliła swojego pierwszego wywiadu telewizyjnego od czasu upublicznienia swojej diagnozy stwardnienia rozsianego (SM) w październiku ubiegłego roku. Tego ranka 46-letnia aktorka otworzyła się przed Robinem Robertsem z Good Morning America na temat wszystkiego, od życia ze stwardnieniem rozsianym po ulgę, którą poczuła, kiedy w końcu zdiagnozowano ją po tym, jak lekarze nie traktowali jej poważnie. p> „Odkąd urodził się mój syn, miałam zaostrzenie stwardnienia rozsianego i nie wiedziałam, i dawałam wszystko, by wyglądało normalnie” - powiedziała Blair. (Jej syn, Artur, urodził się siedem lat temu.) „Leczyłem się sam, kiedy nie było go ze mną. Piłem. Cierpiałem. Nie zawsze piłem, ale były chwile, kiedy nie mogłem tego znieść ”.

Następnie wyjaśniła, jak frustrujące było to, że minęło tyle lat bez diagnozy. „Naprawdę walczyłam z pytaniem„ Jak sobie poradzę w życiu? ”- wspominała. `` I lekarze nie traktowani poważnie, po prostu: `` Samotna matka, jesteś wyczerpana, obciążenie finansowe, bla, bla, bla ''.

Kiedy w końcu postawiono jej diagnozę, płakała, ale nie bo się bała. „Miałam łzy” - powiedziała. „To nie były łzy paniki, tylko łzy świadomości, że teraz muszę poddać się ciału, które utraciło kontrolę, i była w tym pewna ulga”.

Wyjaśniła, że razy, kiedy wysadzała syna do szkoły oddalonej o milę, a zanim wróciła do domu, musiała zatrzymać się i zdrzemnąć. 'Byłem zawstydzony. Robiłam, co mogłam, i byłam wspaniałą matką, ale to mnie zabijało. Więc kiedy dostałam diagnozę, rozpłakałam się z pewną ulgą - powiedziała.

Blair powiedziała również Roberts, że jest obecnie w trakcie zaostrzenia i doświadcza dysfonii spazmatycznej, zaburzenia neurologicznego, które dotyka jej głos. Na szczęście lekarze uważają, że Blair może odzyskać 90% swoich zdolności w ciągu następnego roku, powiedziała.

Nie jest jedyną osobą, która odczuwa skutki zwolnienia przez lekarzy. Wiele kobiet żyje z przewlekłymi chorobami i bólem przez lata, zanim lekarze zaczną traktować je poważnie. Jeśli twoje jelita mówią ci, że coś jest nie tak z twoim ciałem, ale nie czujesz, że twój lekarz cię słyszy, spróbuj zastosować następujące cztery strategie:

Najpierw ucz się. Zbadaj możliwe diagnozy i przedstaw je swojemu lekarzowi. Możesz również przyjrzeć się historii swojej rodziny, aby dać lekarzowi pełniejszy obraz swojego pochodzenia. Po drugie, dokładnie określ swoje objawy. Zapisz, kiedy i gdzie czujesz największy ból, a także co go łagodzi, a co nie.

Po trzecie, nalegaj, aby to, czego doświadczasz, nie jest normalne. Powiedz swojemu lekarzowi, jak bardzo wpływa to na jakość Twojego życia i nie bój się zapytać go, co by zrobił, gdybyś był na twoim miejscu.

Wreszcie, jeśli wszystko inne zawiedzie, zmień lekarza. Najlepszym sposobem znalezienia lekarza, który słucha, jest często przekaz ustny. Zapytaj znajomych i rodzinę, do kogo się wybierają, a jeśli jesteś nowy w mieście, zapytaj sąsiadów lub współpracowników.