Schizofrenia a choroba afektywna dwubiegunowa: dlaczego dwa schorzenia psychiczne są w rzeczywistości bardzo różne

Wiele zaburzeń zdrowia psychicznego ma wspólne objawy i leczenie. Te nakładania się - szczególnie w przypadku objawów - mogą utrudniać uzyskanie dokładnej diagnozy. Choroba afektywna dwubiegunowa i schizofrenia to w rzeczywistości dwa bardzo różne stany. Jednak w niektórych przypadkach osoby z którymkolwiek z nich mogą mieć podobne objawy.

„Element utraty kontaktu z rzeczywistością może wystąpić w obu zaburzeniach” - mówi dr Thomas Plante, profesor psychologii na Uniwersytecie Santa Clara Zdrowie . Kiedy ludzie znajdują się na skrajnych krańcach spektrum zaburzeń afektywnych dwubiegunowych - bardzo przygnębionych lub bardzo maniakalnych - „potrafią myśleć i zachowywać się w sposób psychotyczny”, mówi, co jest również powszechne wśród osób ze schizofrenią (pomyśl: halucynacje, urojenia) .

Jednak Plante mówi, że różnica między chorobą afektywną dwubiegunową a schizofrenią jest w rzeczywistości dość olbrzymia - a ich leczenie wymaga innych środków. Oto, co musisz wiedzieć.

Psychoza w schizofrenii może obejmować urojenia (czyli utratę kontaktu z rzeczywistością), zdezorganizowane myślenie i halucynacje. „Zdecydowana większość tych halucynacji to halucynacje słuchowe” - mówi Plante, który jest również adiunktem na wydziale medycyny Uniwersytetu Stanforda, „na przykład słyszenie głosów, głosów, które każą ci coś robić lub mówić”.

Osoby ze schizofrenią mogą czasami wycofywać się, łatwo tracić koncentrację i mieć problemy z umiejętnościami podejmowania decyzji.

Jeśli chodzi o porównywanie objawów schizofrenii z objawami afektywnymi dwubiegunowymi, ten ostatni charakteryzuje się bardziej „Ekstremalne wyzwania nastrojowe” - mówi Plante. „Z jednej strony będą okresy manii lub hipomanii, w których osoba będzie bardzo pobudzona, ożywiona, może nieco impulsywna” - mówi. „Z drugiej strony są epizody depresji, w których są bardzo przygnębieni, mają trudności z wstawaniem z łóżka, trudnościami w funkcjonowaniu lub codziennym życiu”.

Te okresy głębokiego depresja może trwać kilka tygodni. Mogą również występować długie okresy, w których dana osoba czuje się dobrze i jest stosunkowo wolna od objawów.

Pracownicy służby zdrowia diagnozują chorobę afektywną dwubiegunową i schizofrenię (nie wspominając o innych chorobach psychicznych) za pomocą narzędzia Diagnostic i Statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych lub DSM, wyjaśnia Plante. „Klinicysta przygląda się przedstawionym kryteriom diagnostycznym i sprawdza, czy dana osoba spełnia je w przypadku któregokolwiek z tych dwóch warunków.”

W przypadku schizofrenii oznacza to posiadanie co najmniej dwóch z następujących objawów: omamy, urojenia, zdezorganizowana mowa, pobudzenie ruchu i objawy negatywne (takie jak wycofywanie się lub zaburzenia poznawcze). Jeden z dwóch objawów koniecznych do rozpoznania schizofrenii musi być jednym z trzech pierwszych wymienionych tutaj. Objawy muszą również występować przez znaczną ilość czasu w ciągu miesiąca.

Diagnoza choroby afektywnej dwubiegunowej oznacza posiadanie jednego lub więcej epizodów maniakalnych lub mieszanych (epizod mieszany to taki, w którym występuje epizod maniakalny i epizod dużej depresji w ciągu tygodnia). Osoba musi również mieć okres zaburzeń nastroju i zwiększonej energii prawie codziennie przez co najmniej tydzień, który obejmuje trzy lub więcej z następujących: gonitwa myśli, zawyżona samoocena lub poczucie wielkości, zmniejszona potrzeba snu i dodatkowe ryzykowne zachowanie.

Istnieje również trzecie odrębne, choć rzadkie, zaburzenie, które można zdiagnozować, gdy dana osoba wykazuje objawy obu stanów zwanych zaburzeniami schizoafektywnymi. „Choroba schizoafektywna jest diagnozowana, gdy osoba spełnia kryteria diagnostyczne zarówno schizofrenii, jak i zaburzenia, takiego jak choroba afektywna dwubiegunowa” - mówi Plante.

Schizofrenię i chorobę afektywną dwubiegunową leczy się za pomocą zupełnie innych leków. Plante mówi, że stabilizatory nastroju są zwykle przepisywane osobom z chorobą afektywną dwubiegunową, podczas gdy leki przeciwpsychotyczne są stosowane głównie w schizofrenii, mówi Plante.

Istnieją jednak pewne podobieństwa w podejściach stosowanych w terapii zarówno choroby afektywnej dwubiegunowej, jak i schizofrenii. Plante mówi, że celem jest poprawa tego, jak dobrze ludzie radzą sobie z każdą chorobą. Terapia może obejmować techniki poznawczo-behawioralne, techniki wsparcia rodziny, terapię rodzinną i nie tylko, wyjaśnia, aby „pomóc ludziom z tymi schorzeniami radzić sobie na świecie, utrzymywać pracę, pozostać w szkole, a nawet po prostu odnosić się do ich rodziny i przyjaciół . ”