Bieganie było moją terapią

W okresach skrajnego stresu niektóre kobiety jedzą kobiety piją, a niektóre kobiety napadają na pamięć Prawdziwe gospodynie domowe.

Ale ja byłem w środku o spornym rozwodzie i nie chciałem ryzykować, że cokolwiek - nawet giętarki Cold Stone Creamery - zostanie użyte przeciwko mnie. Tak więc zeszłej zimy postanowiłem przebiec maraton jako sposób na ucieczkę od bolesnej rzeczywistości mojego życia.

Bieganie służyło mi wcześniej jako ujście. Zacząłem biegać w wyścigach szosowych we wczesnych latach trzydziestych, częściowo dla ćwiczeń, a częściowo dla odprężenia. Przed moją pierwszą ciążą ukończyłam trzy maratony, z których ostatni miał na celu zebranie pieniędzy na program Leukemia & amp; Lymphoma Society na cześć mojego ojca, który miał szpiczaka mnogiego z rakiem krwi.

Moja córka, Johanna, urodziła się w 2008 roku z zespołem Downa. Kiedy się z tym zmagałem, bieganie znów stało się moją terapią. Tak bardzo chciałem zachować wszystko razem po jej urodzeniu, ale kiedy wspinaliśmy się na wzgórza w naszej okolicy, Jo Jo radośnie bulgotała w wózku do biegania, poczułem, że w końcu znalazłem bezpieczne miejsce do płaczu.

Biegałam z przerwami przez kolejne dwie ciąże, ale między pracą a dziećmi ciężko było znaleźć czas. U mojego najmłodszego, Geoffreya, zdiagnozowano albinizm, rzadką chorobę genetyczną, która oznaczała, że ​​będzie niedowidzący. Potem nastąpiła śmierć ojca i rozpad mojego małżeństwa. Późną wiosną 2013 roku, trzy tygodnie przed moimi czterdziestymi urodzinami, złożyłam pozew o rozwód.

Promień światła

Pewnego dnia w styczniu zeszłego roku, zdyszany, gdy ścigałem Geoffreya po schody, zdałem sobie sprawę, że muszę coś zrobić. Byłem bez formy, z 20 dodatkowymi kilogramami i rosnącym ciśnieniem krwi. Byłem to winien moim dzieciom i sobie, aby zachować zdrowie.

Postawiłem sobie za cel wyścig 8 czerwca (moje 41. urodziny) w Lake Placid w Nowym Jorku W ramach dodatkowej zachęty postanowiłem podnieść pieniądze dla National Down Syndrome Society. Jednak sam bieg okazał się trudniejszy. Mogłem przejechać trzy lub cztery mile bez zatrzymania krążenia, ale moje dni bez wysiłku na sześciomilowych pętlach dawno minęły. Byłem też trochę zdenerwowany podczas treningu, biorąc pod uwagę wszystkie zawirowania w moim życiu.

Okazało się, że struktura i spójność były dokładnie tym, czego potrzebowałem. Podążałem za tym samym harmonogramem New York Road Runners, z którego korzystałem podczas innych maratonów, nieznacznie dostosowując go tak, że robiłem długie biegi, gdy dzieci były z moim byłym. Biegając, słuchałem muzyki i wyłączałem się. Po raz pierwszy nie zastanawiałem się, czy Johanna robi wystarczające postępy w szkole lub jak Geoffrey i Teddy, moje średnie dziecko, radzili sobie podczas nocy z dala ode mnie.

Od miesięcy nękały mnie bezsenność, ale teraz spałem tak mocno, że nie mogłem sobie przypomnieć swoich snów. Wzmocniło mnie wsparcie, jakie otrzymałem od rodziny i przyjaciół. W dzień maratonu zebrałem blisko 6000 $ - około dwa razy więcej niż się spodziewałem.

Szczęśliwe zakończenia

Nie będę kłamał: martwiłem się o wyścig. Lake Placid było znacznie bardziej pagórkowate i gorętsze niż tam, gdzie trenowałem. Ale moje dzieci były tak zachwycone pomysłem pobytu w hotelu i pływania w lokalnym jeziorze, że ich entuzjazm był zaraźliwy. (Moja mama i niania przyjechały z nami zarówno po opiekę nad dziećmi, jak i wsparcie moralne.)

Adrenalina zapewniła mi jazdę przez pierwszą połowę wyścigu wraz z klaskającymi tłumami i zapierającym dech w piersiach widokiem na góry. Niestety natura nie była cudowna: czerwiec to szczyt sezonu czarnych much w Lake Placid, a rój zaatakował mnie na mili 13. Czerwone, swędzące pręgi pojawiły się na moich ramionach, uszach, twarzy i karku. Gdy temperatura wzrosła do lat 80-tych, moja głowa zaczęła pulsować, poczułem mdłości, a mój żołądek i nogi skurczyły się.

Stara ja zgrzytnęłaby zębami, złapała kolejny Gatorade i walczyła dalej. Ale włączył się mój wewnętrzny głos mamusi, ostrzegając mnie, że jeśli będę tak dalej, mógł przekroczyć linię mety na noszach. Zrobiłem więc coś, o czym dekadę temu nigdy bym nie pomyślał: przeszedłem kolejną milę. Na mili 15 rzuciłem się do powolnego truchtu i kontynuowałem ten bieg naprzemiennie z przerwami na spacer.

Następna strona: Na mili 22 uderzyłem w przysłowiową ścianę.

Na 22 mili uderzyłem w przysłowiową ścianę. Dzieje się tak, gdy glikogen w mięśniach i wątrobie jest wyczerpany i nie masz już nic do zaoferowania. Przed biegiem zastanawiałem się, czy po trzykrotnym porodzie przebiegnięcie maratonu będzie łatwiejsze. Jednak gdy kuśtykałem, oddałbym wszystko, by wrócić na salę porodową. Przynajmniej leżałabym.

Potem pomyślałem o Jo Jo io tym, jak, nawet z zespołem Downa, osiągnęła w tamtym roku tak wiele wielkich kamieni milowych: nauczyła się czytać, pomimo swoich zaburzeń poznawczych , i pomimo niskiego napięcia mięśniowego opanowała pływanie. Gdyby udało jej się poradzić sobie ze swoją niepełnosprawnością, mógłbym dalej poruszać się na moich dwóch doskonale (jeśli wyczerpanych) nogach. Zwolniłem, ale szedłem dalej.

Ostatnie pół mili to strome wzgórze. Kiedy wszedłem na pochyłość, zobaczyłem matkę pochylającą się nad wałem, robiącą zdjęcia, i zacząłem płakać. Nagle wróciłem w listopadzie 2004 roku, na 16 mili maratonu w Nowym Jorku, kiedy zauważyłem w tłumie mojego ojca. Nie wiedziałem, że ciągnął moją matkę, siostrę i mojego ówczesnego narzeczonego przez wszystkie pięć gmin, dopóki mnie nie zauważyli. Po prostu wiedziałem, że był tam zgodnie z obietnicą, uśmiechając się, i zwolniłem trochę, aby ścisnąć jego rękę przed wyścigiem.

Równie nagle wróciłem do Lake Placid, kończąc ostatnią ćwierć mili i widząc moje dzieci cierpliwie siedzące na trawie. 'Tutaj jest!' - powiedział Teddy i pobiegli do mety. Podczas gdy wolontariusze zakładali mi medal na szyję, moje dzieci skakały na mnie jak szczenięta. Z nowo odkrytą siłą chwyciłem ich trójkę w ramiona i upadliśmy ze śmiechem na ziemię.