Bieganie po swoje życie

„W te dni, kiedy długie biegi wydawały się za dużo i chciałem przestać, skandowałem do siebie: Jestem silny. Jestem zdrowy. Jestem uzdrowiony. „Wkrótce po zdiagnozowaniu raka przewodowego in situ w lutym 2006 r. Moja najlepsza przyjaciółka, triathlonistka, zapytała mnie, czy chcę przebiec z nią półmaraton w Nowym Jorku pod koniec sierpnia. Byłem zmieszany. Czy nie widziała, jak mglista i przerażająca była dla mnie koncepcja przyszłości? Albo że zastanawiałem się, dlaczego nadal chce spędzać czas ze mną w moim uszkodzonym stanie? Nie odpowiedziałem jej „Nie mogłem.

Ale pozwoliłem jej wyciągnąć mnie z domu i wlokłem się za nią. To było lepsze niż obsesyjne wyszukiwanie w Google witryn ze zdrowiem raka piersi i obliczanie wskaźnika nawrotów. Wiedziałem, że bieganie jest dla mnie dobre. Ale wyścigi? Nie byłem zawodnikiem.

„Moja mama jest sportowcem”
W rzeczywistości nie uczestniczyłem w półmaratonie aż do dnia, gdy mój 9-letni syn wdarł się do kuchnia, walcząc ze łzami, ponieważ jeden z jego przyjaciół powiedział, że jestem jak matka innego przyjaciela, która zmarła na raka piersi kilka lat wcześniej. - Ale powiedziałem mu, że to nieprawda - powiedział. „Moja mama jest sportowcem. Potrafi wbiec na wszystkie wzgórza w okolicy ”.

Zrozumiałem, że nie mam wyboru. Musiałem przebiec wyścig. Musiałam być matką, która mogłaby wbiec na wszystkie okoliczne wzgórza, aby udowodnić, że wciąż jestem silna, że ​​przeżyję.

Miesiąc przed wyścigiem biegaliśmy prawie codziennie, do 30 mil tygodniowo z długimi kursami w każdą sobotę. Były dni, w których nie chciałem biegać ”dni, kiedy wolałbym skulić się na krześle i płakać nad życiem przed postawieniem diagnozy. Ale założenie butów i postawienie jednej stopy przed drugą zmusiło mnie do wyjścia z rozmyślającej głowy i osadziło w moim ciele. Biegając, czułem się silniejszy, lżejszy i swobodniejszy. Powoli zacząłem ufać ciału, które mnie zdradziło. A w te dni, kiedy długie biegi wydawały mi się zbyt trudne i chciałem przestać, skandowałem do siebie: Jestem silny. Jestem zdrowy. Jestem uzdrowiony .

Następna strona: Dzień wyścigu

Konop Baker ukończyła półmaraton zaledwie sześć miesięcy po rozpoznaniu raka piersi. Dzień wyścigu
Dzień wyścigu, trzęsąc się, stałem między moimi dwoma przyjaciółmi (obaj doświadczonymi maratończykami) w puli biegaczy, wszyscy wydawali się dużo bardziej biegaczami niż ja. Pomyślałem: Kim myślę, że próbuję wziąć udział w wyścigu zaledwie sześć miesięcy po operacji? Nie byłem gotowy.

A potem jechaliśmy ”przez Central Park i na Times Square, migające neony, wybuchające zespoły na żywo, i było to bez wysiłku. Na fali biegaczy ciągnęliśmy się nawzajem, poruszaliśmy się jak jedność, i czułem połączenie z moimi innymi biegaczami, wszystkimi biegaczami, każdym i każdym, kto wytrwał i kontynuował. Pomyślałem: Jestem zawodnikiem. Uwielbiam biegać. Nie powinnam nic robić, tylko biegać przez cały czas ”, aż do 11 mili, jadąc West Side Highway, kiedy chciałem się zatrzymać. Spróbowałem swojej pieśni, ale jedyne, o czym mogłem myśleć, to: Nie mogę tego zrobić. Nie mogę zrobić ani kroku więcej. Co ja sobie myślałem? Jak się w to wpakowałem? Czy nie przeszedłem wystarczająco dużo w tym roku? Nie jestem półmaratończykiem. Nie silny, niewystarczająco wyleczony. Może nie jestem matką, której oczekuje ode mnie mój syn.

Odnalezienie siły
Wtedy moje dziewczyny chwyciły mnie za ręce i zaczęły śpiewać: „Czuję się dobrze, 'i nie mogłem się powstrzymać od śpiewania z nimi, przebijając się przez opór, ból, strach, że nie mogę iść dalej, i przekroczyliśmy linię mety trzymając się za ręce.

Widzowie przybijali piątki ja, a wolontariusze wręczyli mi wodę, jabłka i limonkowy Gatorade. Ktoś zawiesił mi medal na szyi i poczułem się jak olimpijczyk. Wgryzając się w najsmaczniejsze jabłko, jakie kiedykolwiek jadłam, pomyślałam, jak bardzo jestem wdzięczna, że ​​mój syn potrzebuje mnie, bym była matką, która biegnie po wszystkich okolicznych wzgórzach. Zmusiło mnie to do cięższej pracy ciała, niż myślałem, że to możliwe, do ufania i wiary w swoją wolę przetrwania.