Rasa i medycyna: 5 niebezpiecznych mitów medycznych, które ranią czarnych ludzi

Rasa jest konstruktem społecznym, a nie chorobą.

Czarni ludzie na co dzień zmagają się z rasizmem, nawet jeśli chodzi o zdrowie.

Rasa jest nierozerwalnie związana ze statusem społeczno-ekonomicznym, który determinuje dostęp do opieki zdrowotnej i jej wyniki.

Ważne jest, aby zrozumieć różnicę między dwoma faktami.

Po drugie, czarnoskórzy mają szczególne doświadczenia związane ze zdrowiem ze względu na czynniki społeczne, takie jak brak dostępu do opieki zdrowotnej, edukacji i bogactwa pokoleniowego. Jest to spowodowane niesprawiedliwością rasową, a nie rasą.

Konflikt tych faktów prowadzi do mitów, które uniemożliwiają Czarnym otrzymanie odpowiedniej opieki.

Mity, ujawnione

COVID -19 ujawnił i pogorszył kwestie nierówności w zdrowiu i niebezpieczeństwa mitów na temat czarnoskórych pacjentów.

Na początku pandemii krążyły dezinformacje i memy, że Czarni byli odporni na COVID-19. Szybko uznano to za niebezpieczne i zakorzenione w długiej historii systemowego rasizmu w medycynie.

W 1792 roku wybuchła żółta febra i sądzono, że Afroamerykanie są odporni.

Zdarzyło się to ponownie z ospą w latach siedemdziesiątych XIX wieku, o której sądzono, że nie ma żadnego wpływu na Czarnych.

Rasistowska ideologia i odmienność Czarnych sprawiły, że mity te były łatwe do przełknięcia przez białą opinię publiczną, a lekarzom łatwo było uwierzyć, że Czarni ludzie odczuwają mniejszy ból niż biali.

Potem było niesławne badanie Tuskegee Syphilis, które trwało od 1932 do 1972 roku i spowodowało śmierć czarnych mężczyzn, którzy zostali celowo pozostawieni bez leczenia.

Ci mężczyźni zostali pozbawieni możliwości uzyskania świadomej zgody i zasadniczo wmawiali, że są leczeni, podczas gdy nie byli. To jeden z wielu przykładów lekarzy, którzy traktują Czarnych jako pożywienie do eksperymentów w imię nauki, a nie jako prawdziwych ludzi.

Te i inne podobne incydenty doprowadziły do ​​utraty zaufania do lekarzy w społeczności Czarnych, co wpłynęło na ich dostęp do opieki.

W wyniku, między innymi czynniki, HIV miał nieproporcjonalny wpływ na społeczności Czarnych w latach osiemdziesiątych.

W 2020 roku, wraz ze wzrostem liczby przypadków COVID-19 u osób rasy czarnej, pierwotny mit, że są oni odporni, obalił się. Zamiast tego pomysł, że Czarni są predysponowani do COVID-19, zaczął zyskiwać na popularności.

Sugerował, że częstsze zachorowania u osób rasy czarnej były spowodowane genetyką, a nie uznaniem, że osoby rasy czarnej są bardziej zagrożone, ponieważ jest bardziej prawdopodobne, że są niezbędnymi pracownikami i nie mogą pozostać w domu.

Czarni ludzie nie tylko nie mają dostępu do takiego samego poziomu opieki, jak biali Amerykanie, ale nie zawsze są w stanie zachować środki ostrożności, takie jak fizyczny dystans, ponieważ wielu z nich to niezbędni pracownicy.

Kwestie rasowe nie są dostatecznie badane i rozwiązywane w szkołach medycznych, a mity na temat Czarnych wciąż się rozprzestrzeniają.

Mit 1: Czarni pacjenci są obecni w taki sam sposób jak biali pacjenci

Szkoły medyczne nie koncentrują się na rasie. W sposób dorozumiany naucza się, że wszyscy pacjenci prezentują oznaki i objawy w ten sam sposób. Nie zawsze tak jest.

Po prostu jest za mało informacji o czarnoskórych pacjentach i ich doświadczeniach z chorobami.

Dr. Michael Fite, regionalny dyrektor medyczny One Medical w Atlancie, mówi: „Wśród wielu czarnoskórych Amerykanów panuje zdecydowany i uzasadniony sceptycyzm i nieufność z powodu wielu udokumentowanych przypadków, takich jak badanie Tuskegee Syphilis Study, najbardziej znane z wielu podobnych przypadków wykorzystywania . ”

Oznacza to, że Czarni nie zawsze otrzymują opiekę. Niestety, kiedy to zrobią, opieka, którą otrzymują, może być pełna uprzedzeń.

„W konsekwencji, w wielu dziedzinach medycyny odnotowano niedostatek badań, ponieważ dotyczą one szczególnie czarnych i wielu stanów chorobowych. Brak tych badań może propagować słabe wyniki zdrowotne i dysproporcje ”- mówi Fite.

Gunjan Mhapankar, lekarz pediatra w szpitalu dziecięcym Eastern Ontario (CHEO), mówi:„ W edukacji medycznej uczymy się głównie na białych pacjentach, więc studenci medycyny mają słabe zrozumienie tego, jak powszechne są choroby u pacjentów z BIPOC ”.

Prowadzi to do poważnego niedopatrzenia w diagnostyce niektórych chorób.

„Na przykład, jak wygląda żółtaczka u osób o ciemniejszej skórze lub jak możemy wykryć bladość u osób rasy czarnej?” mówi Mhapankar.

Londyński student medycyny Malone Mukwende podjął kroki w celu rozwiązania tego powszechnego problemu w swojej książce „Mind the Gap”, klinicznym podręczniku dotyczącym objawów medycznych dla czarnej i brązowej skóry. Mimo to taki program nauczania nie jest wymagany w szkołach medycznych - przynajmniej na razie.

Oprócz braku wiedzy na temat objawów u osób rasy czarnej, jest też zdecydowanie za mało lekarzy kolorowych.

Mit 2: Rasa dyktuje wyniki zdrowotne

Studenci medycyny nie otrzymują wystarczających informacji o wpływie rasizmu na stan zdrowia pacjentów lub dostęp do opieki.

Często uważa się, że rasa i genetyka odgrywają silniejszą rolę zamiast czynników społecznych, takich jak opieka medyczna i bogactwo pokoleniowe, ale myślenie w ten sposób ma wiele wad. Idea ta jest powoli zmieniana w teorii medycznej, ale może minąć dziesięciolecia, zanim dotrze do rzeczywistej praktyki.

Fite zauważa, że ​​Czarni są często postrzegani jako monolityczni i monokulturowi. Mhapankar dodaje, że nie ma formalnej edukacji na temat rasizmu i jego skutków.

„Rasa jest szeroko opisywana w szkołach medycznych jako społeczny determinant zdrowia wraz z edukacją, mieszkalnictwem, ubóstwem itp., ale o rasizmie i jego wpływie na życie ludzi, którzy go doświadczają, nie mówi się, " ona mówi.

Szkolenie antyrasistowskie ma kluczowe znaczenie, aby lekarze nie tylko byli świadomi swoich uprzedzeń, ale mogli stać się sojusznikami i aktywnie bronić swoich pacjentów.

„Często jest to postrzegane jako coś, co wykracza poza zakres medycyny, a ciężar odpowiedzialności spada na uczniów BIPOC” - mówi Mhapankar.

Obecnie współpracuje z koleżanką nad opracowaniem programu nauczania antyrasistowskiego dla pediatrycznej organizacji rezydenta w CHEO.

Mit 3: Czarnym pacjentom nie można ufać

Niektórzy pracownicy służby zdrowia zakładają, że Czarni są nieuczciwi co do swojej historii medycznej.

„Pobieranie historii ma na celu uzyskanie kluczowych informacji klinicznych, które mogą obejmować aktualne objawy, osobistą historię medyczną oraz stosowną historię społeczną i rodzinną” - mówi Fite.

Zauważa, że ​​ta informacja ma kluczowe znaczenie dla diagnozy i leczenia pacjenta, ale ukryta stronniczość osoby przeprowadzającej rozmowę może utrudniać ten proces.

„Jest nieprawda, że ​​pacjenci rasy czarnej rzadziej przedstawiają prawdziwy obraz swojego stanu zdrowia i mogą mieć ukryte motywy, kiedy szukają pomocy” - mówi Fite.

Wskazuje również na „małe, ale znaczące” czynniki, takie jak potoczne i inne dialekty powszechne w czarnych społecznościach. Brak świadomości lub empatii wokół sposobu, w jaki inni mówią, może prowadzić do subtelnych uprzedzeń, a także do nieporozumień.

Mit 4: Czarni pacjenci wyolbrzymiają ból i mają większą tolerancję na ból

Fite wspomina wizytę w szpitalnej izbie przyjęć, gdy był dzieckiem.

„Miałem ciężki atak astmy i nie mogłem oddychać. Ten starszy biały lekarz powiedział mi, że hiperwentyluję i powinienem zwolnić oddech. Dał mi papierową torbę, jakbym miał atak paniki, zamiast traktować mnie jak astmę ”- mówi Fite.

To doświadczenie sprawiło, że Fite chciał zostać lekarzem. Nie chciał polegać na systemie opieki zdrowotnej, któremu nie mógł zaufać, więc wszedł na pole, aby go ulepszyć.

„Chcę, aby następne dziecko, takie jak ja, trafiało na ostry dyżur jako wystraszone, aby było lepiej, aby można je było traktować poważnie, ponieważ może to być sytuacja życia lub śmierci” - mówi Fite.

Mhapankar wskazuje, jak wszechobecny jest mit o wysokiej tolerancji Czarnych ludzi na ból w medycynie, cytując badanie z 2016 roku. W badaniu około 50 procent z 418 studentów medycyny wierzyło w co najmniej jeden mit dotyczący rasy.

„Obejmował, że zakończenia nerwowe Czarnych są mniej wrażliwe niż u białych, a skóra czarnych jest grubsza niż u białych, ”Mówi Mhapankar.

To ma wpływ na opiekę zapewnianą czarnym ludziom, którzy odczuwają ból. Często odmawia się im leków przeciwbólowych.

Mit 5: Czarni pacjenci szukają leków

Jednym z najczęstszych mitów jest to, że Czarni ludzie przychodzą do placówek opieki zdrowotnej w celu uzyskania leków . Są postrzegani jako „uzależnieni”, co często prowadzi do niespełniającego standardów leczenia bólu.

„Ból jest znacznie niedostatecznie leczony u pacjentów rasy czarnej w porównaniu z pacjentami rasy białej” - mówi Mhapankar.

Badanie przeprowadzone na prawie milionie dzieci z zapaleniem wyrostka robaczkowego w Stanach Zjednoczonych wykazało, że czarne dzieci są mniej prawdopodobnie otrzyma jakiekolwiek leki przeciwbólowe na umiarkowany ból. Według badania, są oni również mniej skłonni do przyjmowania opioidów w przypadku silnego bólu.

„Często skargi na ból wśród czarnoskórych pacjentów wydają się być filtrowane przez pryzmat poszukiwania leków przeciwbólowych i rozrywki. lekarzy, co powoduje, że lekarze nie traktują pacjentów poważnie, aw konsekwencji nie otrzymują odpowiedniej opieki ”- mówi Fite.

Odniósł się do doświadczenia Sereny Williams, która musiała bronić siebie, gdy doświadczyła zatoru płucnego - zakrzepu krwi w płucach - podczas porodu.

Co możemy z tym zrobić?

Fite, absolwent jednej z dwóch historycznie czarnych uczelni medycznych, Meharry Medical College, mówi, że był dobrze przygotowany na rygory medycyny i radzenie sobie z instytucjonalnym rasizmem.

Mhapankar mówi, że istnieje potrzeba większej różnorodności, a konkretnie większej reprezentacji Czarnych w instytucjach.

„W mojej klasie kończącej studia na Western University, liczącej 171 lekarzy, był tylko jeden czarny student” - zauważyła.

Ponadto podkreśliła, że ​​programy nauczania dotyczące różnorodności muszą być sformalizowane i finansowane w instytucjach z udziałem BIPOC na wszystkich szczeblach decyzyjnych.

Szkoły medyczne muszą jasno określać, że wyścig jest konstrukcja społeczna. Chociaż istnieją różnice w sposobie prezentowania się chorób, wszyscy mamy tę samą podstawową biologię człowieka.

Mimo to, należy zająć się rozbieżnościami w finansowaniu, badaniach i leczeniu w przypadkach takich jak sierpowata choroba, która częściej dotyka czarnoskórych ludzi, oraz mukowiscydoza, która częściej dotyka białych ludzi. Pomogłoby nam to zrozumieć, skąd biorą się te rozbieżności.

Mhapankar zauważa, że ​​ważne jest również, aby biali uczniowie rozpoznawali nierówności wokół siebie, wymagali odpowiedzialności od osób na stanowiskach władzy oraz aktywnie pracowali nad uczeniem się i oduczaniem z empatią i pokorą.

Potwierdzanie Doświadczenia osób rasy czarnej

Przede wszystkim wiara, że ​​doświadczenia, bóle i obawy czarnych pacjentów mają zasadnicze znaczenie dla zmiany mitów medycznych.

Kiedy wierzy się Czarnym, otrzymują odpowiednią opiekę. Ufają swoim lekarzom. Nie boją się leczenia.

Te czynniki oznaczają, że Czarni otrzymują opiekę zdrowotną, na jaką zasługują.

powiązane historie

• Jak znaleźć i sfinansować terapię jako osoba kolorowa
• Zdrowie czarnych ma znaczenie: to nie jest kwestia polityczna, to kwestia ludzkości
• Jak kochać swoje czarne ciało w świecie, który tego nie robi
• Jak stres wpływa na czerń Kobiety i 10 wskazówek, jak przejąć kontrolę
• Dostęp do opieki psychiatrycznej jest trudniejszy dla czarnych Amerykanów. Oto dlaczego