Fizyczne odpychanie się pomogło mi wyleczyć się po śmierci mojego syna

31 grudnia 2014 roku Susan Heard siedziała na sofie z mężem i 12-letnią córką, oglądając telewizję i czekając, aż piłka spadnie na Times Square. „Kiedy wszyscy na świecie świętowali Sylwestra i dobrze się bawili, myślałem: nienawidzę tych wakacji. Nienawidzę swojego życia ”, wspomina.

Susan miała dobry powód, żeby się przygnębiać. Prawie cztery lata wcześniej, w lutym 2011 r., Jej 10-letni syn David zmarł na nerwiaka niedojrzałego, rodzaj raka dziecięcego, który rozpoczyna się w komórkach nerwowych.

„Od czasu, gdy został zdiagnozowany , praktycznie mieszkaliśmy w szpitalu ”- mówi. „Całkowicie skupiałem się na nim i starałem się, aby pozostawiony przez niego czas był wygodny i znaczący. Po jego nieobecności były dni, kiedy byłem zdumiony, że wciąż oddycham. Kiedy masz do czynienia z tego rodzaju intensywnym żalem, wyjście spod wody zajmuje naprawdę dużo czasu i uświadomienie sobie, że wokół ciebie wciąż toczy się świat i życie ”.

Ten Sylwester na sofie była jedną z pierwszych chwil, kiedy zaczęła wychodzić z mglistej mgły żałoby - i było to okropne. „Oglądając telewizję, wydawało się, że wszyscy są radośni i jedyne, o czym myślałem, to„ Nienawidzę tego, że Davida tu nie ma. Nienawidzę tego, czym stało się moje życie ”” - mówi. „Ale pośród tej ciemności zdałem sobie sprawę, że mam wybór: żyć i ponownie angażować się w świat, czy nie. Zdecydowałem się wybrać to pierwsze i najbardziej sensowne było rozpoczęcie ćwiczeń ”.

Nie było to łatwe. Przy 5'4 ”Susan ważyła 265 funtów. „Kiedy David był chory, używałam jedzenia jako pocieszenia, a kiedy zachorował, przytyłam” - mówi. „Kiedy zacząłem ćwiczyć, mogłem tylko chodzić lub powoli wykonywać ćwiczenia na maszynie eliptycznej przez 30 minut”. Ale kupiła Fitbit i zaczęła uczestniczyć w wyzwaniach z innymi osobami korzystającymi z aplikacji. „To było motywujące i zabawne, a ja zdałam sobie sprawę, że jestem konkurencyjna” - mówi. „Lubię wygrywać”.

Po kilku miesiącach była w stanie spędzić godzinę na orbitreku - i zaczęła czuć się bardziej żywa. „Był taki moment:„ Wow, jestem tutaj. Żyję. Oddycham. Życie jest dobre ””.

Jesienią 2015 roku prowadziła pojazd wsparcia dla przyjaciela, który przebiegł 100 mil przez New Jersey - przygoda, która zakończyła się oficjalnym półmaratonem. Na mecie zawodów zobaczyła ludzi w koszulkach z napisem „Sub-30” i dowiedziała się, że jest to internetowa grupa wsparcia dla osób, które chcą przebiec bieg na 5 km w mniej niż 30 minut. „Kobieta, która mi o tym powiedziała, powiedziała:„ Dodam cię do naszej grupy ”i załamałem się” - wspomina Heard. „Nie byłem biegaczem. Żartowałem, że jedyny powód, dla którego biegałem, to to, że ktoś mnie gonił. Ale była tak cholernie zachęcająca, że ​​zdecydowałem się spróbować. ”

Jej pierwsze biegi treningowe były powolne i bolesne, ale trzymała się tego i 8 tygodni później pobiegła 5 km. Kilka miesięcy później pobiegła kolejną - ani w mniej niż 30 minut. Ale to nie miało znaczenia. Uwielbiała poczucie wolności, które dostała podczas biegania i społeczność, jaką oferował klub „Sub-30”.

W 2016 roku Susan zapisała się na półmaraton. Na początku wyścigu napisała na ramieniu „David”. „Na dwunastej mili byłem wyczerpany, ale spojrzałem na swoje ramię i to było przypomnienie: gdyby David potrafił przebrnąć przez piekielne leczenie i horror, przez które przeszedł, mógłbym przebiec 13,1 mil. Kiedy przekroczyłem linię mety, załamałem się, szlochając i poczułem, jak moje serce się otwiera. To zmieniło moje życie ”.

Od tego czasu Susan dodała kolarstwo i pływanie do swoich cotygodniowych zajęć, aw czerwcu tego roku ukończyła sprint triathlon - jedną trzecią mili pływania, 12 mil na rowerze i bieg na 5 km. „To było niesamowite osiągnięcie” - mówi.

„Tęsknię za moim synem każdego dnia” - mówi Susan. „Ale najbardziej odczuwam jego obecność, kiedy się zmuszam. Kiedy czuję, że życie się zbliża, wychodzę i biegam lub jeżdżę na rowerze, a pod koniec pompuję pięścią i znów czuję się dobrze. Wciąż ważę 180 funtów. Ale oto jestem, biegnąc półmaratony - duża dama, która nigdy nie była atletą i która codziennie opłakuje swojego syna. Jeśli ćwiczenia mogą zmienić moje życie, to mogą zmienić każdego ”.