Nękany przewlekłym bólem? Badanie mówi, że zespół terapeutyczny może pomóc

Aż 15% populacji Stanów Zjednoczonych cierpi na przewlekły ból, a aż 5% ma ból tak uporczywy, że potrzebuje silnie uderzających środków przeciwbólowych, znanych jako opioidy, aby przetrwać dzień.

Teraz nowe badanie sugeruje, że lekarze pierwszego kontaktu mogą lepiej pomagać osobom cierpiącym na ból, jeśli stosują podejście „zespołu bólu”, które obejmuje wizyty pacjentów z psychologiem. Ból może być spowodowany chorymi plecami, zapaleniem stawów, problemami z mięśniami lub innymi przyczynami, ale leczenie może przynosić ograniczone korzyści, a dodatkowe czynniki - takie jak depresja - mogą utrudniać przestrzeganie zalecanych terapii.

„Ból to złożone zjawisko” - mówi Michael Von Korff, ScD, starszy badacz w Group Health Center for Health Studies w Seattle i ekspert w leczeniu bólu przewlekłego. „Dlatego tak trudno jest go leczyć”.

W badaniu opublikowanym we wtorek w Journal of the American Medical Association, Steven K. Dobscha z Portland VA Medical Center w Oregonie przyjrzał się 401 osób w średnim wieku 61 lub 62 lat, które odczuwały ból przez co najmniej trzy miesiące. (Wykluczyli osoby, u których zdiagnozowano zespół chronicznego zmęczenia lub fibromialgię). Badani mieli nie tylko przewlekły ból spowodowany zapaleniem stawów, bólem pleców, karku lub stawów, który utrzymywał się czasami przez lata, ale często mieli także inne fizyczne i problemy ze zdrowiem psychicznym wraz z niepełnosprawnością, taką jak depresja lub zespół stresu pourazowego.

Badacze losowo przydzielali pacjentów i ich lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej do grupy opieki współpracującej lub grupy opieki standardowej. W grupie opieki zespołowej pełnoetatowy psycholog i lekarz pomagali zarządzać opieką nad pacjentami, a lekarze podstawowej opieki zdrowotnej uczestniczyli w dwóch 90-minutowych warsztatach bólowych.

Psycholog rozmawiał z pacjentami o ich leczeniu i cele opieki, a zespół opracował plan leczenia, który został przesłany e-mailem do lekarza pacjenta lub umieszczony w alercie w dokumentacji medycznej pacjenta. Osoby, które potrzebowały bardziej intensywnej terapii - na przykład dodatkowej konsultacji z lekarzem psychiatrycznym - otrzymały ją.

W ciągu roku pacjenci z zespołem leczenia bólu mieli średnio około 10 lub 11 spotkań lub innych kontaktów z członkami zespołu, w przeciwieństwie do osób pod stałą opieką. I to się opłaciło. Pacjenci leczeni zespołowo mieli skromne, ale mierzalne spadki niepełnosprawności związanej z bólem i byli też mniej przygnębieni.

Leczenie ludzi z przewlekłym bólem jest ogromnym wyzwaniem dla lekarzy, mówi Von Korff. Testy mające na celu wyśledzenie źródła bólu, takie jak zaawansowane technicznie obrazowanie, są kosztowne i mają wątpliwe korzyści. A kiedy lekarz wykluczy przyczyny bólu, które wymagałyby natychmiastowego leczenia, dodaje, niewiele więcej może zrobić. Agresywne strategie uśmierzania bólu, takie jak operacja, są drogie i ryzykowne, a często nie pomagają.

Opioidy mogą łagodzić ból, ale mogą również prowadzić do uzależnienia. Inne leki również mają skutki uboczne; nawet niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym ibuprofen i naproksen, mogą powodować krwawienie z przewodu pokarmowego. „Jest to obszar, w którym więcej niekoniecznie znaczy lepiej” - mówi Von Korff.

Programy takie jak te w badaniu mogą pomóc, po prostu dlatego, że udzielają ludziom porad i zachęty do powrotu do normalnych zajęć, dodają otuchy i wyjaśnia, dlaczego mogą mieć ból, mówi. Samo zachęcanie ludzi do angażowania się w czynności, które im się podobają, może pomóc - i nie ma żadnych skutków ubocznych, wyjaśnia Von Korff.

„Jest wiele różnych rzeczy, które możemy zrobić, wiele różnych rzeczy, które pacjenci mogą zrobić to może być pomocne ”- mówi Von Korff, który nie był zaangażowany w badania. „Proponowane tutaj podejście to bardziej konserwatywne podejście, które ma tę zaletę, że jest potencjalnie mniej kosztowne, a jednocześnie pozwala na uzyskanie lepszych wyników”.

Następnym krokiem, mówi Von Korff, byłoby sprawdzenie czy to podejście jest jeszcze skuteczniejsze w podgrupach pacjentów lub czy można osiągnąć lepsze wyniki poprzez wzmocnienie elementów interwencji.