Walka pewnej kobiety z IBS: „Diagnoza zajęła mi 7 lat”

Wyobraź sobie, że czujesz się kiepsko każdego dnia przez siedem lat. To kiedyś byłem ja.

Miałem 27 lat, kiedy zaczęły się moje objawy. Na początku było to po prostu dużo wzdęć, bólów brzucha i nudności. Z czasem jedzenie stało się moim wrogiem. Zjadłbym gruszkę, myśląc, że to zdrowy wybór, ale potem przez osiem godzin byłbym skulony z bólu. Ciągle biegałam do łazienki lub wychodziłam wcześnie z pracy z powodu bólu brzucha (ale był o wiele większy).

Martwienie się tymi epizodami wpłynęło na mnie psychicznie i fizycznie. Odsunąłem się od życia towarzyskiego i przestałem ćwiczyć i unikałem wszelkich sytuacji, których nie mogłem kontrolować, takich jak koncerty czy jednodniowe wycieczki. Rzadko kiedy starałem się towarzysko, nigdy nie czułem się dobrze. Zawsze zaciskałem zęby, żeby przez to przejść i wywołać uśmiech na twarzy.

Ponieważ tego rodzaju problemy mają piętno społeczne, czułem się tak bezbronny i niezrozumiany. Kiedy straciłem plany, ponieważ miałem zły dzień, moi przyjaciele na początku tego nie rozumieli - mówili: „Hm, czy nie możesz po prostu coś za to wziąć?”. To nie było jak złamana noga lub skaleczenie, które ludzie mogli zobaczyć - pomimo całego bólu i dyskomfortu, dla każdego wyglądałem zupełnie normalnie. Ale w środku byłem zdesperowany, beznadziejny i sfrustrowany.

Spędziłem siedem lat i ponad 15 000 dolarów (nawet z ubezpieczeniem!), Próbując uzyskać diagnozę. Na przestrzeni lat spotkałem się z trzema różnymi lekarzami ogólnymi i miałem trzech różnych lekarzy ogólnych. Miałem endoskopię, kolonoskopię, tomografię komputerową baru, badanie opróżniania żołądka, endoskopię za pomocą aparatu pigułkowego, wodorowe testy oddechowe i więcej testów stolca, niż mogę zliczyć. W pewnym momencie zostałem błędnie zdiagnozowany jako mający chorobę Leśniowskiego-Crohna.

W międzyczasie usiłowałem dowiedzieć się, jakie pokarmy mogę tolerować. Zjadłem imbir jak cukierek, żeby złagodzić objawy i unikałem wszystkiego, co ostre. Przez dziewięć miesięcy próbowałem odciąć się od kawy i alkoholu. Próbowałem akupunktury i chińskich ziół, aby kontrolować szalone wypróżnienia.

W końcu zdiagnozowano u mnie IBS-D (zespół jelita drażliwego z biegunką). To była ogromna ulga, gdy wiedziałem, co jest nie tak i zaczęłam wymyślać prawdziwe rozwiązania. Ten proces dał mi odnowione poczucie wewnętrznej siły. Dowiedziałem się wiele o mojej zdolności do przezwyciężania i walki.

Teraz, gdy mam diagnozę, mogę planować z wyprzedzeniem sytuacje społeczne. Wiem, jak radzić sobie z dietą, więc nie muszę mieć na oku łazienki. Zmieniłem też sposób ćwiczeń. Zawsze biegałem i grałem w siatkówkę, ale teraz łączę się też z ćwiczeniami leczniczymi, takimi jak joga i medytacja.

Jeśli chodzi o dietę, doszedłem do wniosku, że muszę unikać nabiału, roślin strączkowych, i większość cukrów (cukry bez -olowe, takie jak sorbitol i ksylitol lub cukry -ozowe, takie jak sacharoza i fruktoza). Jem dużo białka i nie jem pełnoziarnistego zboża ani zbóż, takich jak owies - dla mnie najlepsze są proste węglowodany, takie jak biały ryż lub ziemniaki. Nie jem też już trudno strawnych warzyw, takich jak kapusta, brukselka, brokuły i kalafior; Trzymam się fasolki szparagowej, kabaczków, buraków i marchewki. Nawet owoce takie jak jabłka, gruszki czy banany są zbyt trudne dla moich jelit.

Od czasu diagnozy najbardziej pomogło mi rozmawianie o tym z ludźmi. Moi przyjaciele są niesamowicie pomocni. Mogę nawet swobodnie o tym rozmawiać w pracy. Nadal chciałbym, żeby IBS było łatwiejsze do omówienia. Rozmowa w łazience to zwykle żart - nikt nie mówi: „Mam 28 lat i prawie wykuwałem kupę w spodniach” lub „Od trzech miesięcy boli mnie biegunka”. Ale mówiąc otwarcie, mam nadzieję, że pomogę innym i sprawię, by ludzie zrozumieli, że IBS jest prawdziwy.