Olimpijska pływaczka Dara Torres o jej łuszczycy: „Na początku byłem strasznie zawstydzony”

Ile właściwie wiesz o łuszczycy? Nigdy o tym nie słyszałem, to znaczy dopóki nie dostałem diagnozy w trakcie przygotowań do moich trzecich igrzysk olimpijskich.

Wciąż dobrze to pamiętam. To było na początku lat 90. i byłem na basenie, trenując jak każdej innej nocy. Ale kiedy skończyłem trening i wyszedłem z wody, poczułem, że coś jest nie tak. Nagle zauważyłem czerwone, łuszczące się plamy na łokciu. Poszedłem do szatni i spojrzałem na odbarwiony łokieć w lustrze. "Co to jest?' Myślałem. „Dlaczego swędzę?”

Pomyślałem, że to tylko wysypka, więc otarłem się i starałem się o tym nie myśleć. Ale czerwone, łuszczące się plamy wciąż wracały. Zacząłem dostrzegać całkiem wyraźne czynniki wyzwalające - takie jak stres i chlor. W rzeczywistości im więcej byłem w chlorze, tym bardziej czerwone stawały się plamy. Ale byłem w trakcie treningu. To nie tak, żebym mógł pozostać poza basenem.

Potem łaty zaczęły pojawiać się w innych miejscach, takich jak moje plecy, a nawet golenie. Co gorsza, nabrałem zwyczaju drapania ich, a gdy to robiłem, stawały się coraz bardziej czerwone. Wiedziałem, że muszę się dowiedzieć, co się dzieje.

„Czy mógłbyś mi to przeliterować?” Zapytałem swojego lekarza, gdy powiedział mi, że mam łuszczycę. Nie miałem pojęcia, co to było. Na początku lat 90. nikt tak naprawdę nie mówił o łuszczycy. Dowiedziałem się, że łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą, w której komórki skóry namnażają się w szybkim i nieprawidłowym tempie. Lekarze nadal nie określają dokładnej przyczyny choroby, która dotyka aż 7,5 miliona Amerykanów, ale większość uważa, że ​​jest to choroba autoimmunologiczna, ponieważ organizm atakuje własne komórki skóry.

Po tym, jak lekarz wyjaśnił, co mam , Powiedziałem: „O, dobrze, więc to zniknie, nic wielkiego”. Ale potem powiedział mi, że łuszczyca nie ma lekarstwa - mógłbym poradzić sobie z objawami, zmniejszając stres i przestrzegając zdrowej diety i wagi, ale nadal będę musiał sobie z tym radzić do końca życia.

Na początku byłem strasznie zawstydzony moimi objawami, zwłaszcza że nie mogłem ich naprawdę ukryć. W końcu mój strój do pracy to mój strój kąpielowy! Moje ciało jest całkowicie odsłonięte, z wyjątkiem tego, co zakrywa ten mały kawałek ubrania. A ponieważ chlor pogorszył moje plastry, czułem się szczególnie skrępowany, gdy musiałem wskakiwać do basenu - co było prawie każdego dnia.

Podobnie jak wiele osób, które mają do czynienia z łuszczycą, stwierdziłem, że stan naprawdę zaczął wywierać na mnie wpływ emocjonalny. Najbardziej obawiałem się, że ludzie spojrzą na mnie i pomyślą, że jeśli się do mnie zbliży lub dotkną, to złapią. Za każdym razem, gdy nurkowałem w wodzie, widziałem, jak inni pływacy patrzą na mnie i myślę, że muszą się bać, że też dostaną łuszczące się łaty. Może to wszystko było w mojej głowie, ale wtedy nikt tak naprawdę nie wiedział, co to jest łuszczyca, więc otaczało to piętno. Ludzie błędnie sądzili, że choroba może być zaraźliwa - jak gdyby był to trujący bluszcz lub ospa wietrzna. I niestety, to piętno nadal nie zniknęło całkowicie.

Ale pomimo mojej niepewności, w końcu zdałem sobie sprawę: kogo to obchodzi, czy mam te łuszczące się plamy na skórze? Nie definiuje tego, kim jestem i nie chcę, aby powstrzymywało mnie to przed okazywaniem swojego prawdziwego ja lub spełnianiem marzeń. Niezależnie od tego, czy moim celem jest udział w igrzyskach olimpijskich, czy po prostu bycie dobrą mamą, w końcu zdałem sobie sprawę, że nie mogę nic osiągnąć, jeśli siedzę i myślę: nie wychodzę, ponieważ mam łuszczycę na łokciach lub plecach.

Gdy tylko podjąłem decyzję o zaprzestaniu troski, moje całe życie się zmieniło i znów zacząłem czuć się sobą. Jestem osobą, która nie boi się wyzwań; łuszczyca to kolejne wyzwanie w moim życiu. Więc zamiast rozwodzić się nad samoświadomością, przeniosłem swoją energię na znalezienie sposobu na radzenie sobie z moimi objawami. Ponieważ nie mogłem dokładnie trzymać się z dala od chloru, starałem się zwalczać inne czynniki, które wpływały na moją łuszczycę. Na przykład, ponieważ stres jest głównym wyzwalaczem moich plastrów, do dziś za każdym razem, gdy odczuwam wzrost poziomu stresu, staram się więcej ćwiczyć, brać głęboki oddech i robić wszystko, co możliwe, aby się zrelaksować.

Zdecydowałem, że chcę wykorzystać moją historię i moje stanowisko w oczach opinii publicznej, aby pomóc innym ludziom. Rozpocząłem pracę z kampanią Pokaż więcej z Ciebie, która ma na celu zwiększenie świadomości na temat tej choroby. Ludzie mogą publikować zdjęcia i inspirujące wiadomości, a także opowiadać historie o tym, przez co przeszli. Każda z tych historii pokazuje, że stan nie musi kierować czyimś życiem. Witryna zawiera również mnóstwo przydatnych informacji, które mają pomóc w edukowaniu opinii publicznej na temat tego stanu zdrowia i pomóc go raz na zawsze zdjąć stygmatyzację.

Ponieważ ostatecznie nie mogłem kontrolować, kiedy i gdzie brzydki pojawiały się łaty, musiałem też nauczyć się czuć komfortowo we własnej skórze i nie pozwolić, aby strach przed zażenowaniem zawładnął moim życiem. Na pewno nie było to łatwe, ale pokonanie wyzwań związanych z życiem z tą chorobą uczyniło mnie silniejszym.