Nowe badanie sugeruje, że zaburzenia mózgu mogą powodować OCD

Naukowcy mogą być o krok bliżej znalezienia dobrego celu dla leków, które mogłyby leczyć przynajmniej niektóre przypadki choroby obsesyjno-kompulsywnej powodującej cierpienie. Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie Biological Psychiatry wykazało, że kiedy pewien receptor w mózgu przechodzi w nadbieg warp, powoduje u myszy objawy, które bardzo przypominają OCD u ludzi: gryzonie nie mogą przestać lizać i pielęgnować siebie. Wykazali również oznaki niepokoju. Co więcej, kiedy naukowcy sprowadzili aktywność receptora z powrotem do normalnego poziomu, zachowanie OCD zniknęło w ciągu kilku minut.

'podnosi prawdopodobieństwo, że ten receptor i jego ścieżka sygnalizacyjna w mózgu mogą odgrywać rolę w ludzi z kompulsywnymi problemami behawioralnymi ”- mówi starszy autor, dr n. med. Nicole Calakos, profesor nadzwyczajny neurologii i neurobiologii w Duke University Medical Center w Durham w Północnej Karolinie. „Naprawdę ważnym następnym krokiem jest ustalenie, którzy ludzie i jaki problem.”

Ponad 3 miliony ludzi w Stanach Zjednoczonych cierpi na OCD, chorobę, która objawia się różnie u różnych osób. Niektórzy nie mogą przestać myć rąk. Inni muszą układać przedmioty w określonej kolejności lub nieustannie sprawdzać, czy drzwi są zamknięte - czasami dziesiątki razy dziennie.

Naukowcy dopiero zaczynają dociekać, co dzieje się w mózgu. I chociaż istnieją metody leczenia tej choroby - zwykle selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki z grupy SSRI (takie jak Prozac) - mogą one zadziałać tygodniami i nie każdemu pomóc.

Kilka lat temu naukowcy zauważyli, że myszy którzy zostali zmodyfikowani tak, aby brakowało im genu o nazwie Sapap3, zaczęli kompulsywnie się pielęgnować. Badacze ci przyjrzeli się bliżej i odkryli, że jednym z problemów z tymi myszami było to, że receptor mózgowy zwany mGluR5 był nadaktywny.

To wciąż nie było wystarczających informacji, aby wyjaśnić, co dzieje się w mózgach myszy z Objawy podobne do OCD. - W porządku, znaleźliśmy to, ale czy ma to znaczenie dla zachowania? Czy to ma znaczenie? mówi dr Calakos. „Mogło istnieć 20 innych receptorów, którym nie przyjrzeliśmy się. Jeden z nich może stanowić problem. Albo może to być zupełnie inny mechanizm.

Ale odpowiedź na ich pytania, jak się okazało, brzmiała „tak”. Kiedy zablokowali mGluR5 eksperymentalnym lekiem, objawy ustąpiły i ustąpiły natychmiast, a nie w ciągu dni lub tygodni. Naukowcy odkryli również, że można wzmocnić receptor u normalnej myszy i zobaczyć objawy podobne do OCD.

„Normalnie ten receptor włącza się, gdy neuroprzekaźnik jest uwalniany z połączonej komórki” - wyjaśnia dr Calakos. . „W mózgach myszy receptor jest cały czas włączony, niezależnie od tego, czy nadajnik pochodzi z innej komórki”.

To tak, jakby zasuwa na drzwiach wejściowych do domu (komórki) była złamany. U myszy, którym brakuje genu Sapap3, „zasuwka jest otwarta, więc zamek jest odblokowywany od wewnątrz przez cały czas” - mówi dr Calakos.

Eksperymentalny lek, którego naukowcy użyli do wyłączenia receptor został faktycznie opracowany do leczenia zespołu łamliwego chromosomu X, zaburzenia genetycznego, które powoduje trudności w uczeniu się i inne problemy. Lek nie odniósł sukcesu w badaniach klinicznych nad lekiem Fragile X, ale dr Calakos ma nadzieję, że może on zostać opracowany lub podobny związek do zastosowania w innych schorzeniach.

Jednak zanim będzie można podjąć te kroki, naukowcy najpierw trzeba sprawdzić, czy te same mechanizmy, które znaleźli u myszy, występują u ludzi. Główne wyzwanie? Znalezienie neuroobrazowania i innych narzędzi do przeprowadzenia tych badań, mówi dr Calakos. `` To naprawdę badanie, jak mózg pracuje u żywej osoby, ale bardzo nadzieja '' - mówi.

Dr. Calakos jest również optymistą, że badania mogą pomóc wyjaśnić pewne nieporozumienia dotyczące chorób psychicznych: „Jednym z naprawdę interesujących ustaleń jest to. . . możemy wziąć złożony zestaw zachowań i sprowadzić go do jednego białka ”- mówi. „Jesteśmy przyzwyczajeni do myślenia, że ​​choroby medyczne są spowodowane problemem z pojedynczym białkiem, jak cukrzyca, ale ludzie nie myślą w ten sposób o chorobach psychiatrycznych. Tego rodzaju badania mogą pomóc zdestygmatyzować choroby psychiczne ”.