Umiarkowane ćwiczenia bezpieczne, zdrowe dla pacjentów z niewydolnością serca

Umiarkowane ćwiczenia mogą pomóc pacjentom z niewydolnością serca poczuć się lepiej - i są one bezpieczne, według największego w historii badania dotyczącego ćwiczeń u osób z przewlekłą niewydolnością serca, opublikowanego we wtorek jako dwa artykuły w Journal of the American Medical Association.

Wyniki badania mogły nie być przełomowe: mniej niż połowa pacjentów w pełni przestrzegała zalecanego schematu ćwiczeń (odpowiednik szybkiego marszu lub stacjonarnej jazdy na rowerze przez około dwie do trzech godzin w tygodniu) do końca badania , a wpływ ćwiczeń na śmiertelność i ryzyko hospitalizacji był niewielki. Nie należy jednak lekceważyć tych korzyści, biorąc pod uwagę niską jakość życia wielu pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca - mówi Clyde Yancy, dyrektor medyczny Baylor Heart and Vascular Institute w Houston.

rozsądna strategia, która może choć trochę pomóc, jest bardzo ważna ”- mówi dr Yancy, który nie był zaangażowany w badania. „Prawdziwym zyskiem może być poprawa samopoczucia naszych pacjentów”.

Około 5 milionów ludzi w Stanach Zjednoczonych cierpi na przewlekłą niewydolność serca, w wyniku której serce staje się zbyt słabe, aby skutecznie pompować krew przez organizm. Jeszcze nie tak dawno leżenie w łóżku było standardowym leczeniem dla tych pacjentów, którzy cierpią między innymi na zmęczenie, trudności w oddychaniu i obrzęk nóg.

Ale przez ostatnie 20-30 lat dowody dociera do nas, aby pokazać, że ci pacjenci mogą rzeczywiście skorzystać z aktywności, mówi dr Kathryn E. Flynn z Duke University School of Medicine w Durham, NC.

Aby uzyskać jaśniejsze poczucie korzyści ( i potencjalne ryzyko) ćwiczeń dla pacjentów z niewydolnością serca, Flynn - wraz z Christopherem M. O'Connorem, dyrektorem Heart Center at Duke, a także kolegami z kilku ośrodków w całym kraju - losowo przydzielił 2331 mężczyzn i kobiet z niewydolność serca do jednej z dwóch grup: standardowa opieka medyczna plus ćwiczenia aerobowe lub tylko standardowa opieka.

Osoby w grupie ćwiczeń zaczynały od 36 sesji ćwiczeń pod nadzorem, a następnie były wysyłane do domu z bieżnią lub ćwiczeniami rower i poinstruowany, aby ćwiczyć od 120 do 200 minut tygodniowo. Flynn i jej zespół odkryli, że w ciągu trzech miesięcy ćwiczący stwierdzili, że poczuli się lepiej.

„Średnia różnica była niewielka, ale nastąpiło to wcześnie” - mówi Flynn. „I utrzymywało się z upływem czasu: 54% mężczyzn i kobiet w tej grupie zgłosiło klinicznie znaczącą poprawę stanu zdrowia po trzech miesiącach od rozpoczęcia badania, w porównaniu z 29% osób w grupie kontrolnej”.

Po dwóch i pół roku osoby w grupie ćwiczącej były nieco mniej narażone na hospitalizację z jakiejkolwiek przyczyny lub z powodu niewydolności serca. Mieli również umiarkowanie zmniejszone ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, a także zgonu z powodu niewydolności serca. Nic dziwnego, że osoby ćwiczące były również nieco bardziej wysportowane niż na początku badania.

„Myślę, że to badanie naprawdę pomaga pokazać, że kiedy patrzysz na wiele różnych osób, ćwiczenia są dobrą rzeczą”. Flynn mówi, zauważając, że poprzednie badania obejmowały znacznie mniej kobiet i osób starszych.

Biorąc pod uwagę, że mniej niż połowa pacjentów w grupie ćwiczącej faktycznie przestrzegała zaleceń dotyczących aktywności fizycznej do końca badania - par. za kurs z próbami behawioralno-interwencyjnymi wymagającymi zmiany stylu życia - dr. O’Connor mówi, że nie był rozczarowany, że korzyści były niewielkie. „Naprawdę, moim zdaniem to dość niezwykłe, że znaleźliśmy te skromne ulepszenia” - dodaje.

Kiedy O'Connor i jego koledzy zebrali wyniki na podstawie tego, jak dobrze ludzie trzymali się zaleceń dotyczących ćwiczeń, Analiza niepublikowana w artykule JAMA ujawniła bardziej uderzające różnice. „Im więcej zrobiłeś z większą intensywnością, tym większa korzyść” - mówi dr O'Connor.

Dodaje również, że ważne jest również, aby badania potwierdziły, że ćwiczenia nie niosą ze sobą ryzyka dla ludzi ze stabilną niewydolnością serca. „Nie było wiadomo, czy jest to bezpieczne z takim stopniem pewności” - mówi dr O'Connor.

Obecnie dr Yancy mówi, że pytanie brzmi, czy ubezpieczyciele zdecydują się płacić, aby pomóc pacjenci niepowodzenia ćwiczą, biorąc pod uwagę skromność korzyści. „Naprawdę nie możemy wdrożyć tego na szeroką skalę bez wsparcia ze strony płatników” - dodaje. „Nie potrafię przewidzieć, w którą stronę to pójdzie”.

Ale dr O’Connor jest skłonny zaryzykować domysły. Ponieważ jego analiza sugeruje, że pacjenci z najcięższą niewydolnością serca odnoszą największe korzyści z ćwiczeń, mówi, jest prawdopodobne, że ubezpieczyciele zapłacą za treningi dla tych pacjentów, którzy zaoferują im „największy zwrot z każdej zainwestowanej złotówki”.