Gen pamięci może napędzać PTSD

Żywe wspomnienia mogą być atutem, jeśli uczysz się do egzaminu lub próbujesz przypomnieć sobie szczegóły rozmowy, ale ta umiejętność może przynieść odwrotny skutek, jeśli chodzi o formowanie długoterminowych reakcji na traumę emocjonalną. , Szwajcarscy naukowcy odkryli, że pewien gen związany z dobrą pamięcią - aw szczególności ze zdolnością do zapamiętywania naładowanych emocjonalnie obrazów - jest również powiązany ze zwiększonym ryzykiem zespołu stresu pourazowego (PTSD) wśród ocalałych z ludobójstwa w 1994 r. Rwanda. „Jesteśmy przekonani, że gen ten jest powiązany z ryzykiem wystąpienia zespołu stresu pourazowego, przynajmniej w populacji Rwandy” - mówi naczelny autor, dr med. Andreas Papassotiropoulos, profesor neurologii molekularnej na Uniwersytecie w Bazylei w Szwajcarii. Chociaż odkrycia sugerują, że pamięć i stres pourazowy mają wspólną podstawę genetyczną, nie jest jasne, w jaki sposób gen lub ostrość pamięci danej osoby mogą zwiększać ryzyko PTSD, które charakteryzuje się nagłymi, bolesnymi retrospekcjami traumatycznych wydarzeń.

„Niektórzy ludzie mają bardzo, bardzo szczegółowe wspomnienia wizualne” - mówi dr Keith A. Young, współdyrektor badań neuropsychiatrycznych w Texas A&M Health Science Center College of Medicine w Temple. - Być może jest coś w tym szczegółowym rodzaju pamięci wizualnej, co ułatwia ci wspomnienie. To jedno wyjaśnienie ”.

Badanie, opublikowane w Proceedings of the National Academy of Sciences, miało dwie fazy.

Najpierw dr Papassotiropoulos i jego koledzy przeanalizowali DNA innych ponad 700 zdrowych psychicznie dorosłych Szwajcarów i porównali wyniki z wynikami każdej osoby w teście pamięci. Zdolność do przywoływania zdjęć 10 minut po ich obejrzeniu była związana z pewną zmiennością genów, która, jak się uważa, odgrywa rolę w tak zwanej pamięci emocjonalnej.

Naukowcy potwierdzili to odkrycie, powtarzając test pamięci w inna grupa około 400 dorosłych Szwajcarów. Korzystając z rodzaju skanowania mózgu zwanego funkcjonalnym rezonansem magnetycznym, odkryli, że ta sama zmienność genów była powiązana z pewnymi wzorcami aktywności mózgu, o których wiadomo, że są zaangażowane w przechowywanie wspomnień.

miejsce w Ugandzie, w obozie dla uchodźców, w którym przebywają ocaleni z ludobójstwa w Rwandzie. W 2006 i 2007 roku grupa około 350 mieszkańców obozu zgodziła się dostarczyć próbki DNA i przeprowadzić wywiady, aby ocenić, czy mają objawy zespołu stresu pourazowego.

Wszyscy ochotnicy przeżyli przerażające traumy, takie jak gwałt i pobicia, ale tylko około 40% miało aktywny PTSD. Jak podejrzewali naukowcy, ten sam wariant genu zidentyfikowany u szwajcarskich uczestników był związany ze zwiększonym ryzykiem PTSD, a także ze zwiększonym ryzykiem retrospekcji z lub bez pełnego PTSD.

Badanie kończy się kilka ważnych pytań bez odpowiedzi. Naukowcy nie wiedzą jeszcze, w jaki sposób gen, który bierze udział w wielu różnych procesach na poziomie komórkowym, jest powiązany z pamięcią. I jest za wcześnie, aby stwierdzić, czy lepsze zrozumienie genów, które przyczyniają się do pamięci i PTSD, poprawi profilaktykę lub leczenie tego zaburzenia.

Young, który nie brał udziału w badaniu, ostrzega, że ​​dane są wciąż bardzo wstępne. „Nie ma tu nic, co by mówiło, że to będzie gen o dużym wpływie na PTSD” - mówi Young, który bada genetyczne i neurologiczne podłoże PTSD w Centrum Doskonałości Badań nad Weteranami Powracającej Wojny, placówce w Waco. , Teksas, sponsorowany przez Departament Spraw Weteranów.

Ponadto nie jest jasne, czy związek zaobserwowany w badaniu można ekstrapolować na inne populacje, takie jak weterani wojskowi. Chociaż niektóre aspekty PTSD wydają się być spójne w każdym przypadku, rodzaj traumy psychologicznej, której doświadcza dana osoba, może wpływać na rozwój zaburzenia, mówi Papassotiropoulos.

Fakt, że wariant genu w badaniu był powiązany z pamięcią w dwóch genetycznie różnych populacjach oraz u osób z PTSD i zdrowych psychicznie dorosłych, sugeruje, że wyniki mogą mieć szerokie zastosowanie. Jednak potrzebne będą dalsze badania, aby to potwierdzić, mówi dr Papassotiropoulos.