Poznaj kobietę bez poczucia przestrzeni osobistej

Nawet jeśli spotkała Cię zaledwie chwilę temu, S.M. marnuje mało czasu na zbliżanie się. Będzie rozmawiać ze swoimi nowymi znajomymi, dotykając ich ramienia, co samo w sobie nie jest takie złe, ale równie często może szturchać ich w brzuch, a wszystko to stojąc nienormalnie, niewygodnie blisko. Krótko mówiąc, S.M. zasadniczo nie ma poczucia przestrzeni osobistej. Jej przypadek został opisany w wydaniu Nature Neuroscience z 2009 roku (i wyróżniony w Science , który ujawnił szczegóły szturchania w żołądku).

Pacjent: SM ma chorobę Urbacha-Wiethego, dziedziczną chorobę, która uszkadza ciało migdałowate - skupisko neuronów w kształcie migdałów zlokalizowane głęboko w mózgu - powodując jego twardnienie i zaprzestanie prawidłowego funkcjonowania. Wykazano, że ciało migdałowate jest związane z emocjami, zwłaszcza strachem, i, jak to się dzieje, niewiele przeraża S.M. Jej brak strachu został udokumentowany w literaturze naukowej i popularnych mediach - jest „kobietą bez strachu”, której nie da się wystraszyć w nawiedzonym domu i nie boi się żywych, wijących się węży czy przerażających pełzających pająków. Ale coś w jej stanie i uszkodzeniach, jakie wyrządza tej części jej mózgu, wydaje się również osłabiać jej poczucie osobistej przestrzeni.

Problem: Badacze pod kierownictwem Daniela P. Kennedy'ego z Indiana University w Bloomington, zapytał SM wykonać serię zadań, które pokazują jej wyraźny brak zainteresowania przestrzenią osobistą. W jednym z tych testów eksperymentator zwrócił się do S.M. z drugiego końca pokoju, prosząc ją o wskazanie, kiedy czuje się najbardziej komfortowo. Eksperymentatorka ruszyła z odległości 15 stóp i podchodziła coraz bliżej, aż znajdowała się w odległości jednej stopy, w którym to momencie S.M. w końcu powiedział jej, żeby przestała. W przeciwieństwie do tego, kiedy naukowcy przeprowadzili ten test na 20 osobach, które nie miały uszkodzeń mózgu, ich odpowiedzi wahały się od około pięciu do półtora stopy, a średnio były to dwie stopy.

Następnie spróbowali zmierzyć ją poczucie osobistej przestrzeni, nieco przeformułowując pytanie, prosząc ją, aby oceniła, jak bardzo czuła się niekomfortowo:

A także przetestowali ją bez jej wiedzy, że jest testowana (chociaż wiedziała, że ​​coś jest nie tak):

I SM wskazywała, że ​​rozumie, przynajmniej na poziomie poznawczym, ogólną koncepcję przestrzeni osobistej. „Spontanicznie stwierdziła, że ​​nie chce, aby eksperymentator czuł się niekomfortowo, stojąc zbyt blisko” - piszą Kennedy i reszta autorów badania, „a także stwierdziła, że ​​uważa, że ​​jej przestrzeń osobista jest mniejsza niż większości”.

Co dziwne, nie mieli SM przechodzą skan mózgu, więc nie ma porównania między reakcjami zdrowego ciała migdałowatego i uszkodzonego. Jednak naukowcy argumentują, że aktywacja ciała migdałowatego może odgrywać rolę w silnej reakcji emocjonalnej większości ludzi na kogoś, kto narusza ich przestrzeń osobistą; co więcej, odkrycie to może wskazywać na badania, które mogłyby pomóc osobom z autyzmem lub zespołem Williama, dwoma schorzeniami na przeciwnych końcach przestrzeni osobistej w odniesieniu do spektrum. `` Ciało migdałowate może być wymagane do wywołania silnych reakcji emocjonalnych, które normalnie następują po naruszeniu przestrzeni osobistej, regulując w ten sposób dystans międzyludzki u ludzi '' - piszą autorzy badania, dając nam wszystkim powód, aby docenić zdrowe i funkcjonujące ciało migdałowate w nas samych i w otaczających , może szczególnie w pociągu.