Mary Tyler Moore udowodniła, że dobrze żyć z cukrzycą typu 1 jest możliwe

Aktorka i aktywistka Mary Tyler Moore zmarła dzisiaj w wieku 80 lat. Żadna przyczyna śmierci nie była od razu znana, ale Moore przez wiele lat mówiła publicznie o swojej walce z cukrzycą typu 1, u której zdiagnozowano ją w wieku 33 lat.

W oświadczeniu przedstawiciel Moore określił ją jako „przełomową aktorkę, producentkę i namiętną rzeczniczkę Fundacji Juvenile Diabetes Research Foundation”. Służyła jako międzynarodowa przewodnicząca fundacji, znanej obecnie jako JDRF, od 1984 r.

„Dziedzictwo Mary Tyler Moore jest dziedzictwem kobiety, która niestrudzenie angażowała się w pomoc milionom dzięki T1D” - powiedział JDRF w oświadczenie. „W ciągu ostatnich 30 lat Moore kształcił się na temat T1D na całym świecie i zwiększał jego świadomość, a także zebrał miliony dolarów na badania, które pewnego dnia doprowadzą do wyleczenia. Wśród swoich wysiłków Moore był aktywnie zaangażowany w Kongres Dzieci JDRF, siedząc obok dzieci, u których zdiagnozowano T1D, aby podzielić się swoimi historiami z wybranymi urzędnikami na Kapitolu i zademonstrować znaczenie dalszego finansowania badań nad T1D. ”

Według Magazyn National Institutes of Health's MedlinePlus, częste wizyty Moore'a w Kongresie przez lata pomogły zwiększyć budżet badawczy JDRF do ponad 1 miliarda dolarów.

Moore zaczęła aktywnie wspierać cukrzycę po tym, jak sama zdiagnozowano u niej trwającą całe życie chorobę. W 1997 roku powiedziała Archive of American Television, że jej cukrzycę odkryto, gdy przebywała w szpitalu po poronieniu.

„Podczas gdy normalny poziom cukru we krwi powinien wynosić od 70 do 110, mój był 750 - powiedziała. „Byli zdumieni, że wciąż chodzę. I do dziś nie wiedzą, co było pierwsze, poronienie czy cukrzyca - które spowodowały wystąpienie u drugiej osoby ”.

Moore powiedziała później MedlinePlus, że była„ niedowierzająca ”, kiedy po raz pierwszy otrzymała diagnozę. „W końcu byłam bardzo zdrową i aktywną osobą dorosłą i nigdy nie spodziewałam się, że coś takiego mi się przydarzy” - powiedziała w 2006 roku.

To powszechne błędne przekonanie, że osoby z cukrzycą - zawsze mają nadwagę lub prowadzą siedzący tryb życia - mówi dr Deena Adimoolam, adiunkt medycyny, endokrynologii, cukrzycy i chorób kości w Icahn School of Medicine w Mount Sinai. Chociaż czynniki związane ze stylem życia często przyczyniają się do rozwoju cukrzycy typu 2, nie mają one nic wspólnego z wystąpieniem typu 1.

Objawy cukrzycy mogą obejmować skrajne pragnienie, częste oddawanie moczu, senność, nagłe zmiany widzenia, zwiększone apetyt, nagła utrata masy ciała, ciężki oddech, słodko pachnący oddech, a nawet utrata przytomności. Oba typy wpływają na organizm w podobny sposób, z wyjątkiem jednej głównej różnicy: „W cukrzycy typu 2 organizm wytwarza insulinę, ale nie może jej właściwie używać” - mówi dr Adimoolam, który nie był lekarzem Moore'a. „W typie 1 organizm w ogóle nie wytwarza insuliny”.

Bez insuliny diabetycy mogą rozwinąć zagrażające życiu komplikacje, mówi dr Adimoolam. Gdy u dziecka lub osoby dorosłej zostanie zdiagnozowana cukrzyca typu 1, muszą codziennie przyjmować insulinę - za pomocą zastrzyków lub pompy insulinowej.

„Zwracamy szczególną uwagę na to, ile powinny one dawać sobie w zależności od tego, co jedzą, kiedy ćwiczą i kiedy są pod wpływem stresu ”- mówi. „Uczymy je, jak używać insuliny, aby zrównoważyć różne czynniki w ich życiu, aby mogli żyć tak normalnie, jak to tylko możliwe”.

Moore powiedział NIH MedlinePlus, że zwracanie szczególnej uwagi na dietę i rutynowe ćwiczenia pomogło jej uzyskać lepszą kontrolę nad jej chorobą. Podzieliła się również z badaniami finansowanymi częściowo przez JDRF za pomoc w opracowaniu laserowej chirurgii oka, która uchroniła ją przed retinopatią cukrzycową - powikłaniem cukrzycy powodującym ślepotę.

Mimo to przyznała, że ​​życie z cukrzycą nie jest zawsze łatwe. „Miliony osób cierpiących na cukrzycę wciąż zmagają się z widmem wyniszczających komplikacji, pomimo naszych najlepszych starań” - powiedziała magazynowi. „Insulina nie jest lekarstwem - jest podtrzymaniem życia, pozwalającym nam żyć do czasu znalezienia lekarstwa.”

Oprócz retinopatii u diabetyków może również rozwinąć się nefropatia (stan, w którym nerki nie nie funkcjonują prawidłowo) lub neuropatią (problemy z nerwami, które mogą powodować ból i wpływać na zmysł dotyku).

Dr. Adimoolam mówi, że możliwe jest rozwinięcie się tych schorzeń nawet przy ostrożnym leczeniu cukrzycy. Cukrzyca staje się również trudniejsza w leczeniu, gdy pacjenci osiągają starość, mówi, ponieważ mogą mieć do czynienia z innymi schorzeniami, które mogą wpływać na poziom cukru we krwi lub inne aspekty kontroli insuliny.

Ale, mówi, wcześniejsza diagnoza cukrzycy - i im dokładniej jest ona monitorowana - tym mniejsze ryzyko powikłań w ciągu całego życia.