Samotność może być w Twoim DNA

Wszyscy od czasu do czasu czujemy się samotni, ale dla niektórych ból izolacji jest częściowo uwarunkowany genetycznie. To odkrycie nowego badania, w którym ryzyko samotności postrzegane jest jako cecha na całe życie, a nie chwilowe uczucie.

Chociaż normalne jest, że każdy czuje się przygnębiony, gdy jest sam w pewnych okolicznościach ( powiedzmy, kiedy Twój współlokator się wyprowadził lub właśnie wylądowałeś w nowym mieście), badacze chcieli wiedzieć, czy niektórzy ludzie mają skłonność do częstszego odczuwania tego rodzaju uczuć. Przyjrzeli się więc informacjom genetycznym i zdrowotnym ponad 10000 Amerykanów w wieku 50 lat i starszych, w tym ich odpowiedziom na trzy pytania mające na celu zmierzenie samotności:

(Pytania nie dotyczyły bezpośrednio samotności, twierdzą naukowcy: ponieważ wiele osób niechętnie przyznaje, że czuje się w ten sposób).

Po przyjrzeniu się różnym odmianom genetycznym - i sprawdzeniu ich płci, wieku i stanu cywilnego - naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego School of Medicine odkryła, że ​​tendencja do odczuwania samotności przez całe życie jest „skromnie dziedziczna”. Szacują, że jest to 14% do 27% genetyczne, ale reszta jest oparta na wychowaniu danej osoby, jej otoczeniu i innych modyfikowalnych czynnikach.

Innymi słowy, niektórzy ludzie są zaprogramowani genetycznie, aby czuć się samotni w te same sytuacje, w których inni czuliby się zadowoleni. „W przypadku dwóch osób z taką samą liczbą bliskich przyjaciół i rodziny jedna może uznać ich strukturę społeczną za odpowiednią, a druga nie” - powiedział główny badacz dr Abraham Palmer, profesor psychiatrii i wiceprzewodniczący ds. Badań podstawowych na UC San Diego, w komunikacie prasowym.

Inne naukowe szacunki dotyczące samotności wykazały, że cecha ta jest w 37% do 55% dziedziczna, ale to nowe badanie było znacznie większe niż poprzednie. Jednak uwzględniono mniej zmian genetycznych - wcześniejsze analizy obejmowały rzadkie warianty, które nie były tutaj badane - co również może wyjaśniać różnicę w wynikach, napisali autorzy.

Nowe badanie, opublikowane w zeszłym tygodniu w W czasopiśmie Neuropsychopharmacology stwierdzono również, że samotność jest zwykle dziedziczona wraz z neurotyzmem, definiowanym jako długotrwały negatywny stan emocjonalny. Odkryto również słabe powiązania między samotnością a schizofrenią, chorobą afektywną dwubiegunową i depresją kliniczną.

Nawet bez tych skojarzeń samotność sama w sobie jest poważnym problemem. Jest to związane z wyższą częstością chorób serca i udarów, niższym wskaźnikiem aktywności fizycznej i osłabioną odpornością. W rzeczywistości autorzy podkreślają, że jest to nawet dokładniejszy prognostyk wczesnej śmierci niż otyłość.

Palmer mówi, że samotność jest częścią biologicznego systemu ostrzegania organizmu, który wyewoluował, aby ostrzegać nas o zagrożeniach w tak samo jak fizyczne ostrzeżenia o bólu. Ale jasne jest, że nie wszyscy postrzegają te zagrożenia w ten sam sposób.

W przeciwieństwie do poprzednich, mniejszych badań, zespół Palmera nie znalazł żadnego konkretnego wariantu genów odpowiedzialnego za samotność. (Naukowcy spekulują, że geny zaangażowane w regulację chemikaliów mózgu, takie jak dopamina i oksytocyna, mogą odgrywać rolę). Grupa pracuje nad znalezieniem tych tak zwanych predyktorów genetycznych, w nadziei uzyskania lepszego wglądu w to, jak dokładnie samotność jest przekazywane na poziomie molekularnym.

Chociaż badanie nie dostarcza porad osobom, które są wiecznie samotne, pocieszająca może być świadomość, że uczucie to nie jest całkowicie z góry określone przez genetykę. Potwierdza również pogląd, że samotność nie zawsze się pojawia.