Jamie-Lynn Sigler o swojej walce ze stwardnieniem rozsianym: „Jedynym sposobem na prawdziwe uzdrowienie jest akceptacja”

Jak dotąd Jamie-Lynn Sigler, lat 35, przeżyła rok kamieni milowych: w połowie stycznia była gwiazda grupy Sopranos poślubiła na weselu w Palm Springs swojego narzeczonego od prawie trzech lat, baseballisty Cuttera Dykstry. Zaledwie kilka dni później zrzuciła poważną bombę zdrowotną: w wieku 20 lat zdiagnozowano u niej stwardnienie rozsiane (SM) i od tamtej pory prywatnie walczy z tą chorobą. Wraz z mężem i ich 3-letnim synem Beau, aktorka wreszcie ujawniła światu swój sekret i czuje się bardziej kontrolowana niż kiedykolwiek. Zadzwoniła do nas z planu nadchodzącego westernu „Justice” w Nowym Meksyku, żeby powiedzieć, jak to jest posiadać jej prawdę.

Obudziłem się histerycznie z płaczem. Słyszałam, jak wyłączył się telefon i powiedziałam mężowi: „Czuję się teraz taka bezbronna”. Tak się bałam. Powiedział: „Pozwól, że wezmę Beau, zostań w łóżku, zrelaksuj się i otwórz telefon. Myślę, że możesz być zaskoczony. Pomyślałem: „Najpierw wyglądasz”. Przejrzał więc wszystkie moje SMS-y, Twittera i Instagrama i powiedział: „Jamie, musisz to przeczytać - robisz różnicę”. Siedziałem więc w łóżku sam przez dwie godziny, czytając każdy komentarz i wiadomość i było niesamowicie. Nagle stałem się częścią grupy, którą czułem się zaszczycony reprezentowaniem i zdałem sobie sprawę, że być może mógłbym coś zmienić.

Nadal mam dni, w których czuję się źle i jestem z tego powodu smutny i to jest do bani. Ale ludzie piszą do mnie i mówią: „Dziękuję”, „Nie jesteś sam” i „Walczymy z tobą - nie tylko ja ich wspieram; Ja też otrzymuję wsparcie. To wiele znaczy i pomaga.

Prawdopodobnie tyle czasu zajęło mi postawienie diagnozy, ponieważ zaakceptowanie jej zajęło mi dużo czasu. Mając chorobę od prawie 15 lat, można by pomyśleć, że byłbyś w stanie owinąć wokół niej głowę. Ale kiedy jesteś młody, naprawdę trudno jest zaakceptować coś, co Cię spowalnia lub może powstrzymać Twoje marzenia lub aspiracje. Jedną z rzeczy, których nauczyłem się w poszukiwaniu pokoju z tym wszystkim, jest to, że jedynym sposobem na prawdziwe uzdrowienie jest akceptacja.

Myślałem, że zostanę osądzony. Osądzałem siebie i myślałem, że ludzie zabiorą mi rzeczy. Zacząłem się naprawdę powstrzymywać, bo to było łatwiejsze. Nie chciałem, aby inni ludzie decydowali o tym, co mogę, a czego nie mogę zrobić, ale pod koniec dnia nie byłem sobą. Nie wiedziałem już, kim jestem. Dopóki nie byłem co do tego całkowicie szczery, nie mogłem zobaczyć, co życie ma do zaoferowania.

Pracowałem konsekwentnie, co było dla mnie kompletnym szokiem. Ludzie się mną opiekują. Kiedyś bałam się prosić o pomoc, ponieważ nie chciałam podnosić żadnych czerwonych flag. Teraz mówią: „Jamie, potrzebujesz krzesła?” Lub „Dlaczego nie zrobisz sobie przerwy?” Nigdy tego nie oczekuję. Przychodząc do tej pracy, dyrektor zadzwonił do mnie, a ja powiedziałem: „Chcę pokonać z tobą swoje ograniczenia”. Powiedział: „Jamie, powodem, dla którego zaproponowaliśmy ci tę rolę, jest to, że oglądałem wywiad w programie Today, a cokolwiek miałeś w swoim wywiadzie, jest tym, czego chciałem dla tej postaci. Nie mam żadnych obaw co do tego, co możesz, a czego nie możesz zrobić, i rozwiążemy to, więc nie martw się. Wszyscy cię kochamy i wszyscy chcemy, żebyś tam był. Nigdy nikt mi tego nie powiedział. To było wszystko, o czym zawsze marzyłem, co usłyszę, i nigdy nie myślałem, że to zrobię.

Nic mi nie jest. Żyję swoim życiem. Mogę zrobić wszystko, co każdy inny, tylko trochę wolniej. Czasami po prostu muszę usiąść. Nie mogę biegać, o czym zawsze marzę. Nie mogę się doczekać, aż poczuję tę wolność w swoim ciele. Jest to coś, co uważamy za pewnik i jest to piękne, wyzwalające uczucie, którego po prostu teraz nie mam. I naprawdę tęsknię za noszeniem wysokich obcasów. Mogę je nosić na czerwonym dywanie, ponieważ mam ramię mojego męża, ale kwestia równowagi jest naprawdę trudna. Nie mogę ich nosić przez długi czas. Klin jest dobry. To właśnie miałam na sobie z suknią ślubną i mogłam w nich wytrzymać kilka godzin, a resztę nocy byłam boso.

Przez pierwsze pięć lat mojej diagnozy byłam dawałem sobie zastrzyki, ale nie byłem w tym dobry. Bolały, były okropne i nie miałam tylu objawów. To był mój sposób na buntowanie się przeciwko temu, w stylu „Nie czuję się chory”. Mogłabym być trochę lepiej, gdybym była bardziej konsekwentna z moimi lekami. Obecnie jest tak wiele opcji - napary, pigułki - które naprawdę pomagają w postępie choroby. Kiedy skończę ten film, chcę założyć bloga lub kanał na YouTubie, gdzie mogę zostać królikiem doświadczalnym. Jeśli spróbuję czegoś, a one nie działają lub pomagają, chciałbym móc podzielić się tymi informacjami z innymi.

Bądź dla siebie miły. Nie zrobiłeś nic, by na to zasłużyć. To nie jest karma. I poproś o pomoc. Przez sześć lat nie było ani jednej osoby, która przychodziła ze mną na wizytę u lekarza i to mnie męczyło. Twój umysł może Cię zabrać w naprawdę złe miejsca, więc znalezienie ujścia jest najważniejsze.