Nigdy nie czułem się bardziej zaniepokojony niż będąc w samolocie - i próbowałem każdego rozwiązania

Moje ciało jest odrętwiałe. Moje serce uderza w klatkę piersiową tak szybko, że zastanawiam się, czy próbuje się wydostać. Moje dłonie? W najlepszym razie wilgotne. To ja w samolocie, jedyne miejsce, w którym mój niepokój rośnie bez względu na to, ile powtarzam mantr lub dźwięków oceanu, których słucham. Ćwiczenia oddechowe też są bezużyteczne.

Szczerze mówiąc, byłem kiedyś na samolocie, który spadł z pasa startowego podczas lądowania w śnieżycy. Na szczęście uratowało nas cienkie ogrodzenie, które oddzielało asfalt od lodowatej wody. Jednak część sufitu samolotu spadła na głowę współpasażera i musieliśmy wydostać się z wyjścia awaryjnego. Dwóch strażaków podniosło mnie z samolotu na śnieg. Mój bagaż - i wszelkie oznaki komfortu, jakie kiedykolwiek miałem podczas podróży lotniczych - zostały na pokładzie samolotu.

Wszystko to wydarzyło się trzy lata temu. Kiedy teraz mówię ludziom o tym incydencie, zwykle reagują mniej więcej w stylu: „Jeśli ci się to kiedyś przydarzyło, to na pewno się więcej nie powtórzy!” Nie jestem ekspertem od prawdopodobieństwa, ale chciałbym myśleć, że mają rację. Mimo to nie mogę pozbyć się strachu, który wywołał we mnie niefortunny wypadek.

Możesz się zastanawiać, czy jestem tylko ogólnie niespokojnym człowiekiem. Odpowiedź nie jest pełna. Jasne, jestem winny katastrofy tu i tam. Czasami czuję się zdenerwowany w przepełnionym wagonie metra (Ty też byś to zrobił, gdybyś miał twarz zaciśniętą na piersi nieznajomego). Ale niepokój nie koliduje z moim codziennym życiem, co jest jedną z cech charakterystycznych zespołu lęku.

Jednak latanie zmienia mnie w kogoś, kogo nawet nie rozpoznaję, szczególnie podczas startu, lądowania i w dowolnym momencie pomiędzy, jeśli występują turbulencje. Za każdym razem, gdy słyszę, jak pilot mówi „ludziom”, że zapięcie pasów jest włączone, kurczę się. Jeśli usługa napojów zostanie przerwana, więc stewardesy będą mogły zająć swoje miejsca, podczas gdy my „doświadczamy nieoczekiwanego ostrego powietrza”, po prostu o tym zapomnij.

Co gorsza, wypróbowałem wszystkie wskazówki i triki. Wykonaj wdech przez trzy sekundy, a następnie wydech przez sześć, aby uspokoić układ nerwowy. Pomyśl o dziesiątkach tysięcy samolotów , które również dziś wystartowały. Odwróć uwagę kojącą muzyką. Posłuchaj medytacji z przewodnikiem. Policz do 100, a potem z powrotem do zera. Robię to wszystko - i nie czuję się lepiej.

Jeśli czekasz, aby usłyszeć o jednym rozwiązaniu, które uchroniło mnie przed paraliżującym strachem przed lataniem, zaraz się rozczarujesz . To dlatego, że tak naprawdę nie mam na to rady. Ale mam sposób, żeby sobie z tym poradzić: po prostu znoszę dyskomfort i niepokój i przypominam sobie, że wakacje (lub dom) czekają na mnie po drugiej stronie.

Część mnie zastanawia się, czy samo podzielenie się moją historią z podobnie myślącymi podróżnikami może przynajmniej trochę stłumić mój niepokój. Może sprawi, że będę czuł się mniej samotny, gdy następnym razem będę marszczyć oczy podczas startu. Albo kołysząc się w przód iw tył na moim miejscu podczas lądowania. Jeśli zdarzy ci się przyłapać mnie na robieniu którejś z tych rzeczy, obiecuję, że nic mi nie będzie. To znaczy, gdy dotrzemy do naszego ostatecznego celu.