Czy uzależnienie od jedzenia to naprawdę rzecz? Eksperci od zaburzeń odżywiania nie mogą zgodzić się na odpowiedź

Gdy chipsy ziemniaczane Lay's rzuciły wyzwanie Amerykanom hasłem „Nie mogę zjeść tylko jednego!” w latach sześćdziesiątych firma stawiała całkiem bezpieczny zakład. Chipsy ziemniaczane, takie jak pizza, lody i frytki, znajdują się na liście 10 najbardziej „uzależniających” potraw. Wiemy, że niektóre cechy tych pokarmów, takie jak wysoka zawartość cukru i niska zawartość błonnika - rodzaje żywności, które są zaprojektowane tak, aby szybko się palić i naprawdę dobrze smakować - uruchamiają ośrodek przyjemności w mózgu i utrudniają zaprzestanie jedzenia.

Ale kiedy mówimy, że te potrawy są „uzależniające”, czy naprawdę mamy to na myśli? Czy dosłownie można się uzależnić od jedzenia?

To kontrowersyjne pytanie wśród badaczy. „Uzależnienie od jedzenia nie jest powszechnie uznawane przez lekarzy, ale niektórzy praktycy uważają, opierając się na swoich poglądach na temat aktualnych badań, że jest to koncepcja użyteczna” - mówi Chevese Turner, dyrektor ds. Polityki i strategii w National Eating Disorder Association (NEDA).

W przeciwieństwie do alkoholizmu lub uzależnienia od narkotyków, w Diagnostycznym i statystycznym podręczniku zaburzeń psychicznych nie znajdziesz uzależnienia od jedzenia. Jednak znajdziesz programy podobne do Anonimowych Alkoholików, które leczą uzależnienie od jedzenia. Pomimo tego, że uzależnienie nie jest powszechnie rozpoznawane w środowisku medycznym, są ludzie, którzy próbują go „naprawić”.

Jednak w przeciwieństwie do uzależnienia od alkoholu lub narkotyków, próba leczenia uzależnienia od jedzenia może być niebezpieczna. Eksperci od zaburzeń odżywiania obawiają się, że plan leczenia, który prosi rzekomych uzależnionych od jedzenia o powstrzymanie się od pewnych pokarmów, może zachęcać do zaburzeń odżywiania. I szczerze mówiąc, „symptomy” uzależnienia od żywności, według Anonimowych Uzależnionych od Żywności, są nieco wątpliwe. Witryna internetowa pyta: „Czy próbowałeś / aś różnych diet lub programów odchudzania, ale żaden z nich nie działał na stałe? Czy jesz na osobności, żeby nikt Cię nie widział? Czy unikasz interakcji społecznych, ponieważ uważasz, że nie wyglądasz wystarczająco dobrze lub nie masz odpowiednio dopasowanych ubrań? ”

Łatwo jest wyobrazić sobie jakąkolwiek osobę w rozmiarze plus, która mieszka w Stanach Zjednoczonych, która odpowiada tak na te pytania. „Ludzie, którzy wcielili się do armii przeciwdziałającej otyłości, czują się dobrze i są usprawiedliwieni, oceniając wybory żywieniowe grubych ludzi. Niezależnie od tego, czy zawstydzają nas za zjedzenie czegoś, co ich zdaniem nie powinniśmy jeść, czy gratulują nam zjedzenia czegoś, co im się podoba, grubi ludzie mogą mieć do czynienia z wszelkiego rodzaju niewłaściwymi interakcjami związanymi z jedzeniem ”- powiedział Ragen Chastain, napisała na swoim blogu Dances With Fat.

Żyjemy w kulturze, która kontroluje spożycie żywności i zawstydza i dręczy ludzi o określonej wielkości. Czy to oznacza, że ​​każda osoba w rozmiarze plus jest w rzeczywistości uzależniona od jedzenia? Oczywiście, że nie.

Inne objawy wymienione przez Anonimowych Uzależnionych od Żywności wydają się bardziej uzasadnione. „Czy zdarzyło Ci się wymiotować, stosować środki przeczyszczające, moczopędne lub dużo ćwiczyć, aby uniknąć przyrostu masy ciała po dużym posiłku?” - pyta strona internetowa. Ten rodzaj objawu z pewnością wskazuje na zaburzenia odżywiania, jeśli nie na uzależnienie od jedzenia.

Być może najbliższym rozpoznanym zaburzeniem odżywiania się jest zaburzenie z napadami objadania się. Ale łóżko i uzależnienie od jedzenia to nie to samo. „Uzależnienie od jedzenia definiuje się jako powodowanie zaabsorbowania pokarmami dostarczającymi intensywnej przyjemności i wzrostem dopaminy, jak narkotyki, alkohol, zakupy, hazard” - mówi Turner. „Podczas gdy osoby z BED mogą objadać się bardzo smacznym jedzeniem, objadanie się jest tylko częścią zachowań związanych z tym zaburzeniem i dlatego leczenie jest złożone.”

Często osoby, które objadają się, również angażują się w zachowania ograniczające jak przemęczenie i post, mówi Turner. Osoby z BED mają również tendencję do depresji, lęku, PTSD lub innych zaburzeń nastroju. Podczas gdy leczenie uzależnienia od jedzenia zazwyczaj wymaga unikania białej mąki, cukru i innych tak zwanych „uzależniających” pokarmów, leczenie BED jest bardziej złożone. Leczenie BED próbuje rozwiązać podstawowe problemy, w tym traumatyczne doświadczenia i zdrowie psychiczne, a także zmniejszyć potrzebę objadania się i ograniczania jedzenia. „Wizerunek ciała i akceptacja są również ważną częścią powrotu do zdrowia BED”, mówi Turner.

W leczeniu uzależnienia od jedzenia, ograniczenia nie tylko zazwyczaj pozostają bez odpowiedzi, ale są zachęcane, mówi Turner. Chociaż eksperci od zaburzeń odżywiania zgadzają się, że niektóre potrawy są tak zaprojektowane, aby były tak smaczne i uzależniające, jak to tylko możliwe (na przykład chipsy Lay's), wielu obawia się, że koncepcja uzależnienia od jedzenia może być bardziej szkodliwa niż pomocna.