Czy depresja ma podłoże genetyczne? Oto, co mają do powiedzenia eksperci

Jeśli Twój rodzic lub rodzeństwo cierpieli na depresję, być może martwisz się, że Ty też ją złapiesz. A może martwisz się, że z powodu depresji przekażesz ją swojemu dziecku. W każdym razie możesz się zastanawiać: Czy depresja ma podłoże genetyczne?

Depresja jest jednym z najczęstszych zaburzeń zdrowia psychicznego w Stanach Zjednoczonych. Według Centers for Disease Control and Prevention, około jeden na sześciu dorosłych będzie miał depresję w jakimś okresie swojego życia. Każdy może popaść w depresję, bez względu na wiek, płeć, rasę czy pochodzenie.

Istnieją dowody na to, że depresja może występować w rodzinie, co sugeruje, że czynniki genetyczne przyczyniają się do ryzyka wystąpienia depresji, dr Natalie Dattilo , dyrektor usług psychologicznych w Brigham and Women's Hospital w Bostonie, mówi Health. Badania są jednak na wczesnym etapie i nadal wiele nie wiadomo na temat genetycznych podstaw choroby. Badania sugerują, że różnice w wielu genach, a nie w jednym genie, łączą się, aby zwiększyć ryzyko wystąpienia depresji.

Według National Institutes of Health depresja nie ma wyraźnego wzoru dziedziczenia w rodzinach . Prawdą jest, że osoby, które mają krewnego pierwszego stopnia (takiego jak rodzic lub rodzeństwo) z depresją, są dwa do trzech razy bardziej narażone na rozwój tej choroby. Z drugiej strony, wiele osób, u których doszło do depresji, nie ma rodzinnej historii choroby, a wiele osób z chorym krewnym nigdy jej nie rozwija.

Depresję może wywołać wiele czynników, mówi Dattilo. „Kiedy pracuję z ludźmi, aby pomóc im zrozumieć, skąd wzięła się depresja, myślimy o tym z perspektywy biopsychospołecznej” - mówi. „To jest biologiczne, psychologiczne i społeczne. Wszystkie te rzeczy należy wziąć pod uwagę ”.

Dla niektórych osób depresja może być w dużej mierze biologiczna, co oznacza, że ​​odziedziczyli predyspozycje do choroby, mówi Dattilo. Biologiczny składnik modelu biopsychospołecznego (BSP) sprawdza, jak czynniki takie jak podatność genetyczna, zdrowie fizyczne i płeć wpływają na nastrój. Komponent psychologiczny koncentruje się na poczuciu własnej wartości, umiejętnościach radzenia sobie i emocjonalności. Składnik społeczny uwzględnia między innymi sytuację rodzinną, status społeczno-ekonomiczny, relacje z rówieśnikami i poziom wykształcenia. Każde z nich może przyczynić się do ryzyka rozwoju depresji.

Posiadanie historii choroby w rodzinie może również zwiększać ryzyko, ponieważ dzieci mogą uczyć się stylów myślenia od otaczających je osób, mówi Dattilo. Jeśli dziecko jest świadkiem zmagania się rodzica lub rodzeństwa z depresją, możliwe jest, że nabędzie pesymistycznego spojrzenia na życie, co jest czynnikiem ryzyka wystąpienia depresji. „Na Twoje spojrzenie na życie duży wpływ mogą mieć ludzie, z którymi wcześnie spędzałeś dużo czasu”, mówi, „a to może ukształtować Twój pogląd na świat i spodziewasz się, że wszystko się potoczy”.

Ponieważ historia rodziny może przyczyniać się do ryzyka depresji na wiele sposobów, ważne jest, aby być świadomym, czy masz członków rodziny, którzy zmagali się z tą chorobą. Dr Laura Honos-Webb, autorka książki Słuchanie depresji, mówi Zdrowie, że osoby, które mają historię rodzinną, powinny zwracać szczególną uwagę na swój nastrój. Zrozumienie tego, jaki jest twój normalny nastrój i dostrojenie do wszelkich zmian, jest kluczowe. Jeśli zauważysz zmianę, nawet niewielką, rozważ skorzystanie z pomocy. „Bądź proaktywny i opiekuńczy”, radzi Honos-Webb.

Miej także świadomość, jak członkowie rodziny z depresją byli traktowani i jak reagowali na to leczenie. „Dzięki temu lepiej poinformujesz lekarza, które metody leczenia będą dla Ciebie najskuteczniejsze” - mówi Dattilo, wyjaśniając, że członkowie rodziny często reagują podobnie na te same zabiegi.

Czy ktoś z członkiem rodziny, który boryka się z problemami martwisz się z depresją? Dattilo mówi niekoniecznie, ale powinni być świadomi. Depresja może być spowodowana kilkoma czynnikami, a wiele osób z chorym krewnym nigdy nie rozwija tej choroby. Warto o tym pamiętać - ale nie przejmować się zbytnio.