Zostałem napadnięty seksualnie w college'u. W ten sposób zacząłem leczyć i co robię, aby radzić sobie z wyzwalaczami w dzisiejszym cyklu wiadomości

Mój drugi rok na Uniwersytecie Syracuse miał się rozpocząć i byłam bardzo podekscytowana, widząc moich przyjaciół i wracając na zajęcia. Wróciłem do kampusu wcześniej, aby wziąć udział w szkoleniu doradców, a wokół było niewielu studentów. Pewnej nocy zdecydowaliśmy się z kilkoma dziewczynami wyjść, ponieważ nie mieliśmy jeszcze zajęć i nie musieliśmy nigdzie być aż do następnego dnia.

Poszliśmy pić z grupą facetów Niewyraźnie wiedziałem. Pamiętam, jak w pokoju jeden z mężczyzn wręczał mi styropianowy kubek z alkoholem, ale nie widziałem, żeby go nalewał. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam z tamtej nocy, był spód tego kubka.

Obudziłem się dziewięć godzin później nagi. Facet, który podał mi kubek, unosił się nade mną w pełnym ubraniu. Czułem się naprawdę zabawnie; bolała mnie dolna część ciała i zobaczyłem prezerwatywę na podłodze. Wtedy zdałem sobie sprawę, że przydarzyło mi się coś strasznego, coś, co nie było za zgodą. Wyszedłem od razu. Kiedy wróciłem do domu i spojrzałem w lustro, zobaczyłem czarne siniaki wielkości odcisków palców na szyi. Moje serce podskoczyło.

Tego samego dnia poszedłem do szpitala, ale powiedziano mi, że przypadkowo zniszczyłem większość dowodów mojej napaści seksualnej, ponieważ brałem prysznic. Szpital nie przeprowadził testu na obecność narkotyków, więc nigdy nie dowiedziałem się, co wlewałem do mojego napoju. Ale kiedy opowiedziałem o tym zdarzeniu pielęgniarkom i lekarzom, powiedzieli mi, że brzmiało to „jak klasyczny przypadek gwałtu na randce”. Nie chciałem iść do sądu, ale złożyłem na mojej uczelni porozumienie o braku kontaktu, co uniemożliwiło mojemu napastnikowi skontaktowanie się ze mną lub spowodowanie, aby inna osoba zrobiła to w jego imieniu.

Semestr się rozpoczął i Wróciłem do normalnego życia, ale nie było to już normalne. Przyjaciele zobaczyli siniaki na mojej szyi i zażartowali: „och, z kim spotykałeś się zeszłej nocy?”. Spacerując po kampusie, czułem, że ludzie widzą na mnie słowo „ofiara”. Jeśli chodziło o prace domowe, nie mogłem się skupić. Wpatrywałem się w ekran komputera przez długi czas. W niektóre dni czułem się odrętwiały i pozbawiony emocji. W inne dni czułam czystą złość. Byłem zły na mojego napastnika, ale to nie był tylko on. Nikt mi nie powiedział, że jedna na cztery kobiety w college'u będzie ofiarą napaści seksualnej, zanim otrzyma dyplom.

Uzdrawianie było walką, ale z biegiem czasu zauważyłem coraz więcej małych zwycięstw. Zacząłem spotykać się z terapeutą, co ogromnie pomogło w moim stresie pourazowym i depresji. Ale nadal nie byłem w 100% sobą. Chodziłem na spotkania towarzyskie i zauważałem uczniów, którzy byli pijani i potrzebowali kogoś, kto odprowadziłby ich do domu, ale nikt im nie pomagał. Wspomniałem o tym mojej siostrze ze stowarzyszenia i zdecydowaliśmy się rozpocząć kampanię o nazwie Girl Code Movement. Naszą misją było zawarcie paktu między kobietami, aby niezależnie od sytuacji były dla siebie nawzajem.

W grudniu mojego drugiego roku nakręciliśmy w lokalnej telewizji fragment wiadomości o Girl Code Ruch. Po tym, jak opowiedziałem swoją historię, zostałem rzucony w oczy opinii publicznej. Z jednej strony, aspekt aktywizmu grupy zapewnił mi sprawiedliwość, której nie mogłem uzyskać w sądzie. Jako orędownik osób, które przeżyły napaść na tle seksualnym, mówiłem „Hej, to jest złe” i otwieram dialog dla innych ocalałych. To pomogło mi wyleczyć. Jednocześnie otwartość na mój napad pozostawiała mnie nieustannie wyzwalaną. Miałbym retrospekcje lub czułbym się przygnębiony. Były ataki czystego smutku.

Teraz jestem 23-letnim absolwentem college'u mieszkającym w Austin w Teksasie, gdzie pracuję jako projektant wizualny. Nie jestem już częścią Ruchu Girl Code. Ale kiedy w dzisiejszych czasach na pierwszych stronach gazet dominuje napaść na tle seksualnym, a tak wielu ocalałych opowiada o swoich doświadczeniach, raz jeszcze przypomina mi się, przez co przeszedłem - i może to być całkiem wyzwalające. Harvey Weinstein, Louis C.K., Kevin Spacey; nie ma znaczenia nazwa. Słuchanie historii ocalałych wywołuje we mnie za każdym razem te same emocje.

Im więcej historii wychodzi na jaw, tym czuję dwie rzeczy. Po pierwsze, jestem wdzięczny, że przenosimy się do miejsca, w którym ocaleni mogą mówić prawdę i czuć się upoważnieni do wystąpienia. Jednocześnie czuję smutek, bo wiem, przez co przechodzi ta ofiara. Przypomina mi o następstwach mojej napaści, zwłaszcza że byłem też w oczach opinii publicznej. Ludzie mówią okropne rzeczy, natychmiast oceniają twoją historię, nigdy cię nie spotkali, i obwiniają ofiarę.

Aby poradzić sobie z wyzwalaniem, mam kilka nowych mechanizmów radzenia sobie, które koncentrują się głównie na sprawności i odżywianiu. Kiedy czuję, że pojawiają się u mnie objawy PTSD, ćwiczę, aby poprawić nastrój. W dobry tydzień będę ćwiczyć pięć lub sześć dni. Uprawiam jogę i trening siłowy, a obecnie trenuję do maratonu. Widząc, jak moje mięśnie rosną i odżywiam się zdrową żywnością, przypomina mi, że kontroluję własne ciało - uczucie, które straciłem w noc, gdy napastnik mnie zaatakował.

Ostatnio nie byłem tak wyostrzony psychicznie, jak zwykle. Ale myślę, że ważne jest, aby przypomnieć sobie, że złe dni są w porządku. Kontynuując własną podróż uzdrawiającą, korzystam z mojego bloga o zdrowiu i dobrym samopoczuciu, The Clementhyme, aby pomóc innym osobom, które przeżyły napaść na tle seksualnym, znaleźć wzmocnienie poprzez jedzenie i sprawność fizyczną.

Trudno mi to wyrazić, ale wierzę, że pomaga inne osoby, które przeżyły napaść na tle seksualnym, są częścią mojej życiowej misji. Wiem, że bez wsparcia nie byłbym tam, gdzie jestem, więc jeśli mogę zapewnić to wsparcie komukolwiek innemu, to moja książka wygrywa.