Chcę płakać, ale nie mogę: jak nauczyłem się rozpaczać po tym, jak zespół suchego oka łzawił

Dwa lata temu, w późnym wieku, zachorowałem na zespół suchego oka, który wydaje się łagodny i łatwy do opanowania. Z około 16 milionów Amerykanów, u których zdiagnozowano zespół suchego oka, większość ma łagodną postać. Dla nich zespół suchego oka jest nieszkodliwy, a stosowanie sztucznych łez złagodzi chwilowe zaczerwienienia i podrażnienia.

Ale dla tych z nas, którzy mają ciężki zespół suchego oka, stan ten może być wyjątkowo bolesny. Może być również związany z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak zespół Sjogrena i toczeń. Kobiety po pięćdziesiątce są szczególnie podatne na zespół suchego oka z powodu obniżenia poziomu hormonów - a my cierpimy znacznie częściej niż mężczyźni.

Jeśli to nie pomaga, istnieje ręczna ekspresja zablokowanych gruczołów łzowych (okulista dzierży jasne światło i pęsetę), łzy testosteronu, specjalne soczewki kontaktowe z otworem w środku, które obmywają rogówkę płynem, zabiegi laserowe i krople steroidowe (których nie można stosować długoterminowo, ponieważ mogą powodować ślepota). Często trudno jest stwierdzić, czy coś działa, ponieważ same zabiegi powodują ból i zaczerwienienie. Najnowsza innowacja, podobnie jak test COVID-19, polega na włożeniu różdżki przez lekarza do nosa pacjenta. Ma to pobudzać łzy jak uderzenie w twarz. (Nie chcę tego spróbować.)

Obecnie nie ma lekarstwa na silne suche oko, a to, co pomaga jednej osobie, często nie pomaga nikomu innemu. W najlepszym przypadku ciągła potrzeba zdobywania i wkraplania kropli do oczu jest przykrym obowiązkiem. Ból i niewyraźne widzenie to walka. W najgorszym przypadku pacjenci mogą popaść w rozpacz, a nawet popadać w samobójstwo, co widziałem na własne oczy. Przeważnie dobrze sobie radzę z tym stanem, ale przeraża mnie możliwość pogorszenia się. Teraz to toleruję, ale co za rok od teraz? Dziesięć lat?

Szczeniak mojej siostry z COVID musiał niedawno usunąć jedno oko z powodu wrodzonej niezdolności do płaczu. Gdy mój przypadek suchego oka się pogorszył, zacząłem mu zazdrościć. (Ma jedno dobre oko! Drugie oko już nie boli!)

Większość dorosłych stara się unikać płaczu w miejscach publicznych. Ale kiedy spodziewane są łzy, wstrząsające jest ich nie widzieć. Rodzina z naszej społeczności straciła zeszłej zimy syna. Wszyscy byliśmy zdruzgotani na zgromadzeniu, które miało na celu uczczenie jego życia. Unikałem dużo rozmawiania z ludźmi, żeby nie dać się złapać na tym, że nie płaczę. Ilekroć widzę postać w filmie płaczącą, myślę: „Tak, gdyby to był ja, ta druga osoba zastanawiałaby się, dlaczego nie płaczę”. Po prostu nie ma dobrego czasu, aby oznajmić komuś, że nie możesz płakać. I to brzmi jak wymówka, raczej porażka emocji niż suche kanaliki łzowe.

Kiedy byłem w liceum, mój ojciec zachorował na porażenie Bella, wirusa, który zwykle tymczasowo zamraża mięśnie twarzy po jednej stronie. Wyzdrowiał, ale w międzyczasie, kiedy próbował się uśmiechnąć, lewe oko taty wybrzuszyło się okropnie, a usta pozostały opuszczone po tej stronie, co było dziwnym niedopasowaniem do drugiej połowy jego twarzy. Ludzie nie zareagowali dobrze na ten widok. (Przykro mi, że się śmialiśmy.)

Więc przestał się uśmiechać. Powiedział, że to głębokie. Myślimy, że uśmiechamy się w odpowiedzi na uczucie szczęścia, ale on uważał, że przynajmniej do pewnego stopnia odwrotność jest prawdziwa: jesteśmy szczęśliwi, ponieważ się uśmiechamy. Psychologowie spierali się na ten temat od dziesięcioleci, ale niedawny artykuł opublikowany w Psychological Bulletin wydaje się to potwierdzać.