Przeżyłem życie w zbyt dużym bólu i bez snu

Kiedy ból pozbawił ją snu, Pat zamieniła jej sypialnię w „spokojną przystań”. (PATRICIA SKIBA) Nie przeżyłam dnia bez bólu - ani nie spałam dobrze - od września 2000 roku. Pewnego popołudnia na autostradzie mój samochód został potrącony od tyłu i wrzucony w nadjeżdżające pojazdy.

Mój kręgosłup przesunął się w prawo, a moje kręgi zostały wytrącone z wyrównania. Krytyczny korzeń nerwowy w moim rdzeniu kręgowym został prawie zerwany, pozostawiając mnie bez czucia w prawej nodze, stopie i palcach u nogi.

Przez miesiące po wypadku przeszedłem trakcję, zastrzyki steroidowe i operację, aby usuń uszkodzoną kość i przywróć czucie w nodze. Chodziłem tam iz powrotem do mojego neurochirurga po koktajl narkotyków - ale nawet przy wszystkich narkotykach ból przejął moje życie.

Nosiłem ortezę nogi i ledwo mogłem wstać z łóżka. Nie mogłem chodzić, nie jeździłem od miesięcy i żyłem w ciągłym strachu przed tymi strasznymi wstrząsami przypominającymi porażenie prądem, które przeszły przez moją dolną część pleców, nogę i stopę prawie co 10 sekund.

Jeden Para zmaga się z przewlekłym bólem pleców

Nauka radzenia sobie z bólem i pozostawania w kontakcie Przeczytaj więcejWięcej informacji o bólu krzyża

Nie spałem przez całe noce, dni bez przerwy. Zasypiałam przez pół godziny, a potem wyskakiwałam z łóżka, gdy skurcz bólu uderzał w moje nogi; można by pomyśleć, że ktoś zadźgał mnie na śmierć tak, jak krzyczałem z całych sił.

Uderzając w dno - i błagając o pomoc
Nieważne, ile razy wracałem do moi lekarze - mówiąc im, że nie śpię, schudłem 30 funtów, nie jem i pogrążam się w depresji - żaden z nich nigdy nie powiedział mi: „Powinieneś pójść do lekarza od bólu”. Byłam pielęgniarką od około sześciu lat i wiem, jak ważne jest uzyskanie drugiej opinii.

Tak więc prawie rok po wypadku zadzwoniłam do neurochirurga o 4:30 rano. Pamiętam, jak pomyślałem, dosłownie nie mogę przeżyć takiego dnia. Moje cierpienie wpłynęło na każdy aspekt mojego życia: związki, duchowość, moją tożsamość - to wszystko właśnie załamało się wokół mnie.

Przez telefon powiedziałem mojemu lekarzowi, że muszę coś zrobić, aby ból był do opanowania, tylko po to, abym mógł znowu spać i chodzić. I powiedział do mnie, całkowicie zirytowany: „Czego ode mnie chcesz, kochanie?”. Kochanie. To mnie po prostu powaliło.

Powiedziałem mu, że napisałem list, w którym on i moja firma ubezpieczeniowa są odpowiedzialni, jeśli cokolwiek mi się przydarzyło, za to, że pozwolił mi cierpieć tak długo. Powiedziałem mu, że ma godzinę, żeby poprosić mnie o pomoc. W końcu powiedział: `` Cóż, w tym momencie myślę, że jesteś pacjentem z przewlekłym bólem ''.

Zadzwoniłem na 24-godzinną linię alarmową w mojej firmie ubezpieczeniowej i umówili mnie na wizytę o 9. : 30 tego ranka z lekarzem bólu. W końcu ktoś mnie wysłuchał.

Następna strona: Znalezienie ulgi po nieoczekiwanym rozwiązaniu Znalezienie ulgi po nieoczekiwanym rozwiązaniu
Mój nowy lekarz leczący ból powiedział mi, że moja niepełnosprawność jest trwała, ale on mógłby przynajmniej pomóc w moim ciągłym bólu. Zaproponował wszczepioną pompę morfinową - co brzmiało dobrze, ponieważ wiedziałem, że będę spał.

Ale chciałem wrócić do pielęgniarki, a nie do pacjenta. Jako pielęgniarka nie chciałem mieć żadnych narkotyków w swoim systemie, kiedy wróciłem do pracy.

Inną opcją był stymulator rdzenia kręgowego. Nigdy o tym nie słyszałem, ale w tym momencie byłem gotów spróbować wszystkiego. Przeczytałem o tym w Internecie i poszedłem na próbę, podczas którego lekarz przyłożył prąd elektryczny do mojego rdzenia kręgowego, starając się zamaskować jak najwięcej bólu.

W sali pooperacyjnej siedziałem i czekałem wstrząsy bólu, by wrócić… ale tak się nie stało. Po próbnym leczeniu szczerze płakałem przez sześć godzin. Potem spałem przez następne sześć godzin, w szpitalu.

Dwa tygodnie później miałem wszczepione w plecy dwa stałe stymulatory i cztery elektrody. Co osiem miesięcy potrzebowałem operacji, aby wymienić baterie, ale warto było, dopóki niedawno nie wymieniłem implantów na parę akumulatorów.

Zabieg stymulujący nie pozbył się całkowicie mojego bólu. Ale zmniejszyło to o około 50% do 75% i zdecydowanie mogę z tym żyć. Mój sen też się poprawił, chociaż nadal boję się iść spać z powodu bezsenności, którą się rozwinęłam.

Stworzenie oazy snu i relaksu
Aby pomóc mi w problemach ze snem, pokój w spokojną przystań. Mam ogród skalny wypełniony kamieniami z niezapomnianych miejsc, fontannę i świece.

Lubię zasypiać rolety, puszczać delikatną muzykę i ćwiczyć techniki relaksacyjne, które pomagają mi zasnąć prawie każdej nocy. Tabliczka na drzwiach mojej sypialni mówi mojemu mężowi i dzieciom, żeby nie wychodzili, kiedy się uspokajam.

Kiedy ciągle cierpisz i nie możesz spać, cały świat wywraca się do góry nogami. Twoje życie zostało ci odebrane i musisz nauczyć się żyć od nowa.

Od kontuzji muszę cały czas trzymać skarpetkę na prawej stopie, ponieważ jest zbyt wrażliwa, aby wiatr uderzał w moją nagą skórę. Zawsze byłem osobą na świeżym powietrzu i świadomość, że już nigdy nie postawię boso na piaszczystej plaży, naprawdę zmieniła mnie jako osobę.

Kiedyś byłem w drużynie racquetball - grałem z mężczyznami, ponieważ byłem za dobry dla kobiet. Jeździłem na czterokołowcu. Posiadałem dwa skutery wodne, łódkę i rolki. Powoli pozbyłem się wszystkiego, oddając to Goodwill.

Ale powoli zacząłem swoje życie od nowa. Stałem się zapalonym fotografem, malarzem i twórcą biżuterii i ozdobiłem swoją sypialnię spokojnymi sceneriami natury - miejscami, których nie mogę już odwiedzać, chyba że myślę o nich.

Odzyskiwanie życia - i znalezienie nowego celu
Wreszcie mogłem wrócić do pracy, pomagając innym ludziom. Przez pięć lat pracowałem jako pielęgniarka w gabinecie przewlekłego bólu, ucząc pacjentów technik relaksacyjnych, terapii masażu i terapii gorącymi kamieniami - wszystkich rzeczy, które pomogły mi przetrwać własne doświadczenia.

Ale chciałem robić więcej. Chciałem dotrzeć do pacjentów na poziomie krajowym. Dlatego w 2006 roku skontaktowałem się z Boston Scientific, producentem mojego stymulatora rdzenia kręgowego i powiedziałem im, że chcę pracować. Spotkałem się z dyrektorem firmy, który powiedział: „Ale nie mamy działu pomocy pacjentom”. Odpowiedziałem: „Cóż, teraz już wiesz”.

Zatrudnili mnie jako rzecznika pacjentów, abym pomogła stworzyć stronę internetową RaceAgainstPain.com dla pacjentów z przewlekłym bólem, ich małżonków i członków rodzin. Moderuję dyskusje online na temat deprywacji snu, depresji, intymności - wszelkiego rodzaju powiązanych tematów.

Jestem teraz pełnoetatowym ambasadorem bólu i kierownikiem pielęgniarki klinicznej, co oznacza, że ​​podróżuję po Stanach Zjednoczonych, rozmawiając z pacjentami lekarze, pielęgniarki i pielęgniarki o bólu. To był zdecydowanie najbardziej satysfakcjonujący rok w mojej karierze pielęgniarki: zmieniam życie, ratuję życie i pomagam ludziom wrócić na właściwe tory.