Walczyłem z bulimią przez 20 lat - a teraz kwarantanna utrudnia powrót do zdrowia

Moja typowa rutyna kwarantanny nie jest aż tak ekscytująca: idę do pracy (oczywiście z domu), czytam książki i drażnię chłopaka - a wszystko to poważnie ograniczam liczbę wiadomości, na które zwracam uwagę, aby zachować niepokój w szachu. Jestem też zwolennikiem zdrowego ruchu i dbania o to, aby jeść trzy zdrowe posiłki dziennie. Ale ta ostatnia część to nie tylko utrzymanie poziomu normalności podczas kwarantanny - chodzi o to, żebym nie miał nawrotu bulimii, zaburzenia odżywiania, z którym miałem do czynienia przez większość mojego życia i wyzdrowiałem z zeszłego roku.

Oficjalnie zdiagnozowano u mnie bulimię w wieku 15 lat, ale zacząłem reagować na moje zachowania bulimiczne, gdy miałem 13 lat - szczególnie poprzez objadanie się i przeczyszczanie, które podsycało niepokój. Dla mnie to cykl: kiedy zaczynam czuć się niespokojny, mam ochotę na napadowe jedzenie; a kiedy objadam się, mam ochotę oczyścić to, co zjadłem. Czasami ograniczałem też jedzenie z bulimią - często pomijałem posiłki przed rozpoczęciem leczenia.

Dopiero skończyłem 33 lata - po dwóch dekadach walki z bulimią i dwóch cyklach leczenia - kiedy W końcu przyzwyczaiłem się do normalnej rutyny. Skończyłem ostatnie leczenie bulimii w październiku 2019 r. W Renfrew Center for Eating Disorders w Coconut Creek na Florydzie, ale moja walka na tym się nie skończyła. Nawet teraz muszę zachować czujność: dla mnie zachowanie zdrowia oznacza pamiętanie i praktykowanie wszystkiego, czego nauczyłem się na temat zdrowych nawyków żywieniowych podczas leczenia. Dwie najważniejsze rzeczy dla utrzymania mojego powrotu do zdrowia do tej pory: trzymanie się rutyny i poleganie na systemie wsparcia.

Moja rutyna - harmonogram, do którego przywykłem i który pomógł mi nadążyć z powrotem do zdrowia … Wyszedł przez okno, gdy tylko pandemia zmusiła mnie do podjęcia pracy w domu. Jestem oczywiście wdzięczny, że mam pracę, która na to pozwala; i praca w domu nawet na początku wydawała się miła (niekoniecznie muszę być online o 8 rano).

Ale mój brak rutyny szybko stał się problematyczny. Wszystko wraca do mojego planu posiłków i tego, że te trzy uporządkowane posiłki dziennie są tak ważną częścią mojego powrotu do zdrowia. Coś tak prostego jak brak śniadania może zepsuć mi cały dzień i wywołać mój niepokój. (Jeśli przegapię śniadanie, mogę zjeść więcej niż zwykle w porze lunchu, co może wywołać obawy związane z przyrostem masy ciała i skusić mnie do przeczyszczenia lub całkowitego pominięcia posiłków).

Nawet próbując przestrzegam codziennego planu posiłków, nadal zmagałam się z przejadaniem się podczas kwarantanny - czasami jadłam po przekroczeniu granicy sytości, ale niekoniecznie napadowe objadanie się. Radzenie sobie z myślami po tym jest dla mnie trudne, ponieważ strach przed przybraniem na wadze może utrzymywać się nawet długo po wyzdrowieniu, ale starałem się upewnić siebie, że jest OK, kiedy to się stanie.

Oczywiście, to nie tylko brak harmonogramu wzmaga mój niepokój - ostatnio pandemia wywołała dodatkowe niespokojne myśli dotyczące mojego zdrowia i bezpieczeństwa pracy. Ten lęk może również wywołać chęć zaangażowania się w moje wcześniejsze zachowania bulimiczne. (Te „impulsy”, o których ciągle mówię, sprawiają, że pacjenci, którzy niedawno zakończyli leczenie, są bardzo niewygodni, martwiąc się, że możemy nawrócić.)

Nie jedyną rzeczą, której brakuje w mojej codziennej rutynie, jest pandemia również odebrał mi mój system wsparcia. Chociaż skończyłem leczenie w październiku, nadal raz w tygodniu chodziłem na sesję terapii grupowej z innymi zdrowymi pacjentami. Te sesje były dla mnie okazją do omówienia wszelkich problemów, które miałem, i miło było zobaczyć, że inni ludzie przechodzą przez te same wyzwania, co ja. Kiedy te sesje zostały odwołane z powodu wymagań dotyczących dystansu społecznego, czułem się zawiedziony i całkiem sam.

Chociaż nie mogę spotkać się fizycznie z innymi członkami mojej grupy terapeutycznej, odbyłem z nimi spotkania Zoom , co pozwoliło mi zdać sobie sprawę, że oprócz fizycznego spotkania się z nimi osobiście, utrzymywanie z nimi kontaktu online jest równie dobre, jak to tylko możliwe.

Dodatkowo mam stałą randkę FaceTime w każdy poniedziałek wieczorem. z moim najlepszym przyjacielem i dwoma przyjaciółmi i ja założyliśmy klub książki. (W tej chwili czytamy The Happiness Project). Utrzymywanie kontaktu z ludźmi przechodzącymi przez to samo było bardzo pomocne. Podobnie jak zmuszanie się do wstawania codziennie o tej samej porze, aby trzymać się planu posiłków. (To, że możesz zaspać, niekoniecznie oznacza, że ​​powinieneś!)

Moja rada dla tych z was, którzy przechodzą przez to samo teraz - starając się nie popaść w niezdrowe nawyki podczas izolacji - jest taka: dbaj o siebie, aby zachować jak najwięcej zdrowia. Oczywiście oznacza to trzymanie się sprawdzonych strategii, które pomagają odeprzeć moje pragnienia bulimiczne, ale oznacza to również ograniczenie ilości wiadomości, które konsumuję i zaprzestanie czytania książki, gdy muszę uspokoić myśli.

Ale to nie kończy się na dbaniu o siebie; ważne jest, aby sprawdzić osoby, na których Ci zależy, a które również mogą mieć problemy. Ci, którzy wracają do zdrowia po zaburzeniach odżywiania, włożyli wiele pracy, aby dotrzeć tam, gdzie są dzisiaj, a przyjacielska lub zachęcająca wiadomość może pomóc im w dalszym rozwoju. Jeśli martwisz się, co powiedzieć, po prostu zachowaj ogólność lub otwartość: proste „Jestem tu dla Ciebie” z propozycją wysłuchania może zdziałać wiele.