Dorastałem z ciężkim wypryskiem - i to było wyczerpujące

Miałem pięć lat, kiedy pierwsze plamy egzemy zaczęły pojawiać się na mojej skórze, ale minie jeszcze pięć lat, zanim oficjalnie zdiagnozowano mnie. Na początku nikt nie wiedział, co to za wysypka, nawet lekarze nie byli zbyt pomocni; przepisali mi wszelkiego rodzaju kremy, ale nic nie działało. Kiedy teraz spoglądam wstecz, nie jestem pewien, czy lekarze byli zakłopotani, czy po prostu mieli problemy z komunikacją z moją matką (w tamtym czasie jej angielski nie był bardzo silny).

Kiedy leki nie działały, moja mama próbowała domowych środków. Wcierała mi aloes w skórę i przez mgłę pamiętam, jak piłem coś zrobionego z nasion. Żadne nie działało. Dopiero gdy miałem 10 lat - w tym momencie plastry rozprzestrzeniły się na moje ręce, nogi i twarz - zobaczyłem dermatologa, który dał mi zastrzyk. Nie pamiętam, co to było za strzał; wspomnienie jest trochę niewyraźne, ale przypominam sobie, że potem moja skóra się poprawiła. Zostawiłem też z receptą na krem ​​z kortyzonem i nazwą dolegliwości, która dręczyła mnie od lat: egzema.

Mój wyprysk był zły, kiedy byłem młody, ale moje lata gimnazjalne były znacznie gorsze . W dzieciństwie były chwile, kiedy moja skóra się uspokajała, a stan wydawał się uśpiony. Ale kiedy poszedłem do piątej klasy, było to stałe. Krem z kortyzonem pomógł w swędzeniu, ale nie mógł powstrzymać rozprzestrzeniania się zaczerwienienia. Byłem młody i aktywny i pociłem się w gorących kalifornijskich temperaturach, które dodatkowo drażniły moją skórę.

Moi koledzy z klasy nie Ja też starałam się nosić spodnie jak najwięcej, ale oni nadal zauważyli moją egzemę i naśmiewali się ze mnie. Dziewczyny nawet próbowały ze mną walczyć. Wystąpiłem dla siebie, ale to było wyczerpujące i zanim poszedłem do ósmej klasy, nie mogłem już tego znieść. Zamiast chodzić na lekcje, zacząłem opuszczać szkołę i iść sam na plażę, o czym nikomu nie powiedziałem, nawet moim przybranym rodzicom. Prawdopodobnie spóźniłem się na semestr dni, kiedy w końcu mnie złapano - pracownik socjalny przyszedł odwiedzić mnie w szkole i zdał sobie sprawę, że mnie tam nie ma.

Doradca zawodowy wezwał mnie do swojego biura. Wiedziałem, że nie była ze mnie szczęśliwa, ale byłem zszokowany jej brakiem współczucia. Kiedy powiedziałem jej, że opuszczam szkołę, ponieważ dzieci dokuczają mi z powodu mojej skóry, nie chciała w to uwierzyć. Nie wierzyła też, że byłem sam przez cały dzień i ciągle pytała: Gdzie naprawdę jesteś ? Z kim byłeś ? Wiedziałem, że próbowała zasugerować, że robię coś złego. Potem zapytała mnie, co jest wokół moich ust. Wyprysk , powiedziałem jej, znowu mi nie uwierzyła. Dopiero gdy moja przybrana matka przyszła do szkoły i potwierdziła to, że w końcu się wycofała.

Kiedy poszedłem do liceum, moja sytuacja się poprawiła. Przeniosłem się do innej szkoły i dołączyłem do drużyny lekkoatletycznej, co dało mi poczucie jedności. Na początku trochę się martwiłem noszeniem szortów, ale moi koledzy z drużyny byli z tego mili. Kiedy zobaczyli moją skórę, martwili się o mnie! Mówili: Wszystko w porządku ? Byli bardziej zaciekawieni niż cokolwiek innego.

Na jednym z zawodów, na które byłem, wpadłem na dziewczynę, z którą chodziłem do gimnazjum. Pierwszą rzeczą, jaką powiedziała, kiedy mnie zobaczyła, było: Ojej , Twoja skóra wygląda o wiele lepiej .

Mam teraz 32 lata i pracuję w public relations. Czasami jest to trochę stresujące, ponieważ duża część mojej pracy polega na podawaniu ludziom rąk i utrzymywaniu kontaktów towarzyskich. Za każdym razem, gdy spotykam kogoś nowego, w mojej głowie toczy się nieustanna walka. Myślę, czy zauważą moją skórę ? Czy pomyślą, że jestem zaraźliwy ?

W dzisiejszych czasach jestem w stanie całkiem dobrze ukryć egzemę, ale nadal mam sporadyczne zaostrzenia. W zeszłym roku naprawdę dużo się działo w pracy i właśnie wróciłem z Dominikany, gdy zauważyłem na palcach zaczerwienienia. Na początku nawet nie zdawałem sobie sprawy, że to egzema. Skóra złuszczała się i wyglądała inaczej niż na moich rękach i nogach - prawie jak grzybica. Mój lekarz przeprowadził kilka testów, ale kiedy wyniki okazały się negatywne, przyjrzał się mojej historii medycznej i stwierdził, że był to wyprysk dłoni.

Teraz staram się być bardzo ostrożny. Stres jest dla mnie dużym wyzwalaczem, więc staram się nim zarządzać najlepiej, jak potrafię. A teraz, gdy jestem starszy, sprawy mają się inaczej. Jako dziecko nie miałem nikogo, z kim mógłbym porozmawiać o swojej skórze, ale teraz, gdy jestem dorosły, mogę podzielić się swoimi uczuciami z moimi bliskimi przyjaciółmi. Kiedy rozmawiasz o tym z innymi, wszystko staje się lepsze.