Dowiedziałem się, że człowiek, którego nigdy nie spotkałem, był moim biologicznym ojcem - dzięki zestawowi do testów DNA

Kiedy mój mąż dał mi na urodziny test DNA, pomyślałam, że fajnie byłoby poznać wyniki.

Na początku było zabawne. Fajnie było odkryć, że jestem w 70% Europejczykiem i Irlandczykiem i że mam genetyczną skłonność do niedowagi. Lubiłem przesyłać wiadomości tam iz powrotem z kilkoma dalekimi kuzynami, o których nigdy nie wiedziałem, że mam po stronie mamy.

Mijały miesiące i całkowicie o tym zapomniałem. Pewnego dnia kliknąłem aplikację i zostałem powiadomiony o nazwisku pierwszego kuzyna ze strony taty. To mnie zatrzymało. Widząc jego nazwisko, od razu wiedziałem, że natknąłem się na rodzinny sekret.

Zawsze wiedziałem, że mój tata nie jest moim biologicznym ojcem. Ożenił się z moją mamą, kiedy miałam cztery lata. Dorastałam, wiedząc, że pierwszy mąż mojej mamy, którego poślubiła, gdy miała 17 lat, był wojskowym, z którym szybko się rozwiodła, ponieważ był tak agresywny. Moja mama powiedziała mi, że jestem wynikiem romansu, który miała po zakończeniu pierwszego małżeństwa.

Teraz wiedziałem, że to nieprawda.

Zadzwoniłem do mamy. Na palcach krążyłem wokół rozmowy, najpierw opowiadając jej o mojej wymianie zdań z kuzynami z jej strony rodziny. Wtedy wyrzuciłam z siebie, że zostałam dopasowana do kuzynki, która miała takie samo nazwisko jak jej agresywny były mąż. To uczyniłoby jej byłego męża moim biologicznym ojcem.

Spotkała mnie martwa cisza.

„Nie ten facet” - powiedziała w końcu. Nie mogła nawet powiedzieć, jak się nazywa.

Próbowałam wyjaśnić, że testy DNA nie kłamią.

„Nie ma mowy” - nalegała. „Miał złą skórę i dwa różne kolory oczu, a ty nie. Nie może.

Zaprzeczała. Następny tekst, który od niej dostałem, był ze sklepu spożywczego i pytał mnie, jaką mieszankę lubię.

Nie byłem na nią zły i nie chciałem sprawiać jej większego bólu niż ona ” już wytrzymałem. Ale jednocześnie chciałem poznać prawdę. Wyniki DNA wprawiły mnie w szał detektywistyczny. Kiedy moje dzieci były w szkole, zostałem wciągnięty do króliczej nory na Facebooku i spędzałem dni bez przerwy, zostając do 3 nad ranem, szukając mężczyzny o imieniu, które pasowało do mężczyzny, którego teraz wiedziałem, że jest moim biologicznym ojcem.

Kiedy znalazłem kogoś, kto wydawał się być w odpowiednim wieku, zrobiłem zbliżenie, próbując sprawdzić, czy jego oczy mają dwa różne kolory. Mieszkał w rezydencji na pięciu akrach w Kalifornii. Wyobraziłem sobie, jak sięgam do niego, wychodzę się z nim zobaczyć.

Wysłałem zdjęcie do ciotki, siostry mojej mamy, aby sprawdzić, czy go rozpoznała. „Muszę zobaczyć jego młodsze zdjęcie”, była tak bliska, jak tylko mogła, zweryfikowania jego tożsamości.

Byłem na haju, próbując rozwiązać zagadkę. Czułem się jak prywatny oko, prześladowca, postać w kiepskim filmie telewizyjnym, który oglądałem. Przeszedłem przez tak wiele emocji - frustrację, złość, biada-mnie - że stało się to przytłaczające. Doprowadziłem się do szaleństwa.

Czułem się, jakbym trzymał wielki sekret. Ciotka powiedziała, żebym już więcej nie mówiła o tym mamie, żeby jej nie zdenerwować. I ukrywałam to przed moimi dziećmi z szacunku dla mojego taty, który mnie wychował. Nie chcę, żeby patrzyli na niego inaczej.

Opublikowałem wiadomość na mojej sąsiedzkiej grupie na Facebooku, aby sprawdzić, czy ktoś inny odkrył rodzinny sekret za pomocą zestawu DNA do przesłania pocztą. Natychmiast usłyszałem prywatnie od ośmiu innych. Jeden facet dowiedział się, że ma córkę i kilka wnuków. Pewna kobieta poznała całe swoje przyrodnie rodzeństwo i teraz stanowią jedną wielką, szczęśliwą rodzinę.

Spędziłem dwie godziny przy kawie z inną kobietą, która jest w trakcie konsultacji, aby przeanalizować to, co odkryła. Tak naprawdę nie została poczęta przez sztuczne zapłodnienie, jak powiedziała jej samotna matka; jej prawdziwy ojciec był „przyjacielem” rodziny żonatej, który był dla niej jak wujek. Pokazałem jej zdjęcie z Facebooka mężczyzny, o którym myślałem, że jest moim ojcem i śmialiśmy się, gdy zrobiliśmy zbliżenie, aby zobaczyć, czy ma dwa różne kolory oczu. Dzielenie się naszymi historiami bez strachu przed osądem było terapeutyczne.

Jedyne, o czym mogłem pomyśleć, było znalezienie prawdziwego taty. Kontynuowałem moje obsesyjne poszukiwania, zmieniając bieg z Facebooka na Google. Potem trafiłem na dokładne imię mojego biologicznego ojca, w tym jego niezwykłe drugie imię. Chociaż mieszkał w całym kraju, jego dawnym miejscem zamieszkania było moje rodzinne miasto w Tennessee. Artykuł w gazecie donosił, że jego syn, który był o dwa lata młodszy ode mnie, zaciągnął się do wojska, tak jak jego tata. Wiedziałem, że go znalazłem. Gapiłam się na zdjęcie jego domu i na jego numer telefonu.

Miałem tyle pytań, które przemknęły mi przez głowę.

Czy był tak okropny, jak kazała mu moja mama być?

Dlaczego jego syn nie miał ze sobą zdjęć na swojej stronie na Facebooku? Czy był aż takim potworem?

Czy był brutalnym przestępcą?

Czy wiedział o mnie?

A potem…

Czy naprawdę mnie to obchodzi?

Adrenalina gwałtownie spadła, emocjonalna kolejka górska gwałtownie się zatrzymała i wróciłem do rzeczywistości. Mam prawie 53 lata i prowadzę własne życie. Mam wspaniałego tatę i rodzinę. Nigdy nie czułem tej ogromnej pustki. To, że test DNA wskazuje, że ktoś ma taką samą krew, nie oznacza, że jest on rodziną.

W pewnym sensie żałuję, że nie przystąpiłam do tego testu. Jestem po prostu wdzięczny, że kiedy byłem na szalonym etapie poszukiwań, nie działałem bez zastanowienia i nie zrobiłem czegoś, czego żałuję. Na razie zostawiłem to wszystko za sobą, żeby wrócić do mojego prawdziwego świata. Jeśli ten kuzyn kiedykolwiek zwróci moją wiadomość, jedyne, o co go poproszę, to pokazanie mu zdjęcia wuja. Chcę na własne oczy zobaczyć, jak wygląda mój biologiczny ojciec, tak z ciekawości.