Jak leczyć schizofrenię według psychiatry

Schizofrenia to złożone, trwające całe życie zaburzenie, które wymaga specjalistycznego, długoterminowego leczenia - i jest to zaburzenie, które jest jeszcze trudniejsze do wyleczenia niż inne choroby psychiczne.

„Nie wiemy, dlaczego , ale osoby ze schizofrenią częściej mają trudności z rozpoznaniem swoich objawów ”- mówi dr Timothy B. Sullivan, kierownik psychiatrii i nauk behawioralnych w Northwell Health w Staten Island University Hospital w Nowym Jorku. „Osoby ze schizofrenią mają również więcej upośledzenia funkcji wykonawczych, które szczególnie wpływają na interakcje społeczne, w tym interakcje społeczne z opiekunami”.

Najbardziej skuteczne terapie schizofrenii zwykle łączą leki, pewien rodzaj terapii oraz społeczne i rodzinne wsparcie.

„Istnieją niezłe dowody na to, że powtarzające się epizody psychozy są szkodliwe. Im więcej masz epizodów, tym dłużej trwa powrót do zdrowia i trudniej jest opanować objawy, dlatego duży nacisk kładzie się na zapobieganie ostrym epizodom ”- mówi dr Sullivan.

Tutaj są głównymi składnikami leczenia schizofrenii.

Większość osób ze schizofrenią jest leczonych lekami przeciwpsychotycznymi. Nikt nie wie dokładnie, co powoduje zaburzenie, ale leki mogą zmniejszyć nasilenie objawów, takich jak halucynacje, urojenia i pobudzenie. Istnieją dwie klasy leków przeciwpsychotycznych: starsze leki przeciwpsychotyczne pierwszej generacji i nowsze leki drugiej generacji.

Eksperci zwykle rozpoczynają od nowszych leków, takich jak arypiprazol (Abilify), olanzapina (Zyprexa), kwetiapina (Seroquel), i najpierw risperidon (Risperdal).

„Wszystkie one działają głównie w ten sam sposób” - mówi dr Sullivan. „Różnią się one między sobą głównie ze względu na profil działań niepożądanych”.

Niektóre z wcześniejszych leków przeciwpsychotycznych, takie jak haloperidol (haldol) i chloropromazyna (torazyna), mogą powodować objawy ruchowe podobne do objawów choroby Parkinsona, które mogą odwracalny. Nowsze leki mogą powodować przyrost masy ciała, a nawet cukrzycę, ale zmiana stylu życia może częściowo zmniejszyć to ryzyko.

Leki na schizofrenię można podawać w postaci codziennych tabletek lub płynów, ale także w postaci długo działających zastrzyków, które tylko należy podawać raz lub dwa razy w miesiącu i może ułatwić pacjentom kontynuowanie leczenia schizofrenii.

Niektóre osoby odnoszą również korzyści ze stabilizatorów nastroju, takich jak lit, leki przeciwdepresyjne lub leki przeciwlękowe. A w przypadkach, gdy pacjenci nie odnoszą korzyści z leków i / lub cierpią na depresję, lekarze mogą spróbować terapii elektrowstrząsami (EW).

„Leki, które obecnie posiadamy, nie są idealne” - mówi dr Sullivan . „Czasami pogarszają objawy poznawcze i inne, a historycznie mamy wiele problemów z utrzymaniem zaangażowania ludzi w leczenie”.

W tym miejscu pojawiają się inne rodzaje leczenia. Jedna to terapia. Może to być indywidualne, rodzinne lub grupowe i może przybierać różne formy, w tym psychoterapię wspomagającą, terapię wzmacniającą funkcje poznawcze (CET) lub terapię poznawczo-behawioralną (CBT).

Celem terapii schizofrenii jest pomóc osobie radzić sobie z objawami i kontynuować jej życie w zakresie relacji społecznych, edukacji i pracy. Pomaga również ludziom w przestrzeganiu schematów leczenia. Nawet trzy czwarte osób ze schizofrenią nie przyjmuje leków zgodnie z zaleceniami z powodu skutków ubocznych, ponieważ zaprzecza swoim objawom lub z innych powodów związanych z chorobą.

Wraz z przy różnych rodzajach terapii pomoc w nauce komunikowania się z innymi, a także szkolenia zawodowe i wsparcie mieszkaniowe mogą również pomóc osobom ze schizofrenią prowadzić udane życie w ich społecznościach.

Istnieje kilka modeli, które łączą te różne aspekty leczenia i wykazały dobre wyniki. Na przykład asertywne leczenie społecznościowe (ACT) ma specjalistów pracujących indywidualnie z pacjentami z różnych dziedzin leczenia. Skoordynowana opieka specjalistyczna (CSC) podobnie obejmuje wiele podstaw, zapewniając leki, terapię, edukację i pomoc w pracy, a także zarządzanie przypadkami.

„Skupiają się na edukacji i próbach zaangażowania pacjenta w proces ich własnego powrotu do zdrowia i kładąc szczególny nacisk na ponowną integrację ze społecznością poprzez pomoc w nawiązywaniu kontaktów społecznych, a także zaangażowanie w pracę lub szkołę ”- mówi dr Sullivan.

Dowody na tego typu programy istnieją już od dawna. Jedno z badań przeprowadzonych w latach 80. dotyczyło osób z ciężką schizofrenią ponad 20 lat po tym, jak wzięły udział w kompleksowym programie rehabilitacji i wykazało, że wielu z nich było w stanie pozostać w społeczności.

„Robili naprawdę dobrze ”- mówi dr Sullivan. „To było naprawdę zależne od tego, czy dadzą im taki poziom zaangażowania społecznego, który pomoże im nawiązać połączenie”.