Jak przestać się rumienić

Literatura jest pełna rumieniących się postaci: wszyscy, od Elizabeth Bennet po Hermionę Granger - do cholery, nawet dzierżąca topór Annie Wilkes z Misery - czasami się rumieni, w wyniku czego czytelnik lubi ich jeszcze bardziej. (Aż wiesz, ta scena z toporem). Ale to, co słodkie w powieści Jane Austen, niekoniecznie jest ujmujące dla akcjonariuszy na dorocznym spotkaniu całej firmy. ... A może?

„Rumieniec jest dość wyjątkowy” - mówi dr Rowland Miller, profesor psychologii na Sam Houston State University, który specjalizuje się w emocjach społecznych. Kiedy ludzie stają w obliczu pewnych zagrożeń, rozpoczyna się reakcja typu walcz lub uciekaj, a krew jest kierowana ze skóry do mięśni. Gdy się rumienimy, następuje odwrotna sytuacja - przepływ krwi do skóry zwiększa się przez żyły na szyi, klatce piersiowej i twarzy.

Dlaczego więc Twój autonomiczny układ nerwowy chce wrzucić Cię pod autobus? Cóż, może faktycznie próbuje ci pomóc. „Rumieniec spełnia pożyteczną funkcję” - mówi Miller. „To autentyczne, niewerbalne przeprosiny za niewłaściwe zachowanie”. Mówiąc społecznie, „złe zachowanie” ma dość szeroką definicję - pozostawienie rozpiętej rozporki lub błędne wymówienie słowa może się liczyć.

Rumieniec jest ważny, mówi Miller, ponieważ ludzie, którzy wyrażają wyrzuty sumienia, są mniej narażeni na ostracyzm. ich rówieśnicy. „Jeśli ktoś źle się zachowuje i zachowuje spokój, nie jest tak lubiany” - wyjaśnia. Przykład: Jeśli wrzuciłeś iPhone'a znajomego do basenu i tylko wzruszyłeś ramionami, prawdopodobnie miałbyś jednego przyjaciela mniej.

Badania potwierdzają teorię, że rumieniec nam pomaga: ludzie myślą o nas lepiej, jeśli my zaczerwieni się trochę po tym, jak popełnimy społeczne faux pas - bardziej niż gdybyśmy się nie rumienili, wynika z jednego z badań z 2009 roku w czasopiśmie Emotion. Badanie przeprowadzone w 2011 roku przez tę samą grupę naukowców wykazało, że osoby, które zarumieniły się po zrobieniu czegoś złego, były bardziej skłonne do odzyskania zaufania partnera podczas wykonywania kolejnego zadania. (Co ciekawe, ludzie rzadziej ufali partnerom, którzy wyrażali zakłopotanie odwracając wzrok i tłumiąc uśmiech; ten wyraz twarzy był postrzegany raczej jako rozbawiony niż zawstydzony.)

„Nie możesz się rumienić na polecenie, więc jeśli to zrobisz, będziesz postrzegany jako naprawdę skruszony ”- mówi Miller. „Nie możesz się czegoś wstydzić, jeśli cię to nie obchodzi”.

OK, możesz zapytać, dlaczego się rumienię, gdy wygłaszam publiczne przemówienie? Jedna teoria: w podstawówce, gdy zostałeś wyróżniony za dobre lub złe zachowanie, zwykle skutkował konsekwencjami ze strony rówieśników lub nauczycieli, mówi dr Miller. I te wspomnienia (czy naprawdę przekroczyliśmy piątą klasę?) Mogą wystarczyć, by wywołać rumieniec jako dorosły, wyjaśnia.